ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Η μέρα ήταν μουντή. Κάτι απροσδιόριστο στην ατμόσφαιρα. Μια παράξενη ενέργεια. Σαν κάτι να αναρριχόταν πίσω από τη σκηνή του ορατού κόσμου. Αν κοιτούσες στην αθέατη πλευρά, θα το έβλεπες.

Είχαμε ξεκινήσει ακτιβιστικά. Συναυλίες στο Σύνταγμα για το περιβάλλον. Ποδηλάτες και τυμπανιστές. Ένας πολύχρωμος κόσμος κάτω από τη συννεφιά.Έξω από τις λαμπερές βιτρίνες του Attica συζητάμε για τη φτώχεια που απλώνεται. Η κρίση πολύ πρόσφατη. Μία καρότσα περνά. Κουβαλά στην οροφή ένα σκύλο. Τον βγάζεις φωτογραφία.

Τρώμε στο Silentio στον πεζόδρομο της Σόλωνος. Σου κάνω το τραπέζι. Όπως και πέρυσι στη γιορτή μου. Περνάμε όμορφα και βγάζουμε φωτογραφίες. Κάτι, κάτι όμως… Υπάρχει εκεί πίσω….
Τα θυμάμαι όλα από εκείνη τη μέρα. Καρέ καρέ. Το ίδιο και εσύ. Μου το είπες.

Το βράδυ έρχεσαι στο σπίτι. Μπαίνεις έξαλλη «Σκότωσαν ένα παιδί στα Εξάρχεια οι μπάτσοι, το καταλαβαίνεις;» Η αίσθηση της ημέρας επιβεβαιώνεται. Το κακό έγινε.
Και ξεκινά η πιο επώδυνα γοητευτική διανοητική περιπέτεια της ενηλικίωσης.

Ημέρες φωτιάς. Ημέρες αφύπνισης. Δέκα μέρες πυρετού. Μόνη στο σπίτι. Διαβάζω, παρακολουθώ, συζητώ, επικοινωνώ, στο ίντερνετ ολημερίς, στην τηλεόραση. Γράφω, γράφω, σκέφτομαι. Βγαίνω μόνο για πορείες. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Κάθε απόγευμα. Ο ήχος του ελικόπτερου πάνω από την πόλη. Παρακολουθεί. Eye on You People…
Τι γίνεται; Κάτι γίνεται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Προσπαθώ να καταλάβω. Αναρχία ή εξέγερση; Πείτε μου τι είναι όλα αυτά; Τι πιστεύω; Τι πρεσβεύω; Ποια είναι η στάση μου;

Και τότε η σαπουνόφουσκα μου σκάει… Και βλέπω την αλήθεια.
Hey girl! What were you thinking; This is a capitalistic world!! WELCOME!!!

Και κάπου εκεί μαζί με τα πλαστικά φύλλα του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Κακλαμάνη παίρνει φωτιά για λίγο, για πολύ λίγο το καπιταλιστικό πλαστικό περίβλημα . Πίσω από τους καπνούς, η Ιστορία και ο Χρόνος μου δίνουν τη μοναδική ευκαιρία να ρίξω μια σύντομη ματιά στην καρδιά του κτήνους. Είναι σαν το Matrix. Κάποιες ελάχιστες φορές το σύστημα βραχυκυκλώνει από έναν αστάθμητο παράγοντα - εδώ μια δολοφονία 16χρονου – τα παίζει για λίγο και σε αφήνει να δεις μέσα.
A glimpse to reality.

Η ματιά αυτή άλλαξε τη ζωή μου. Δε νομίζω πως θα είμαι η ίδια από εκείνη τη μέρα. Σίγουρα κράτησα όσα ήθελα αλλά ένας νέος κόσμος στοχασμού και προβληματισμού γεννήθηκε από τότε. Με πλούτισε υπαρξιακά και πνευματικά με έναν τρόπο που ποτέ δεν περίμενα. Για μένα αυτή είναι η παρακαταθήκη της 6ης Δεκέμβρη του 2008.
Η μεγάλη αφύπνιση…

Ψυχή Βαθιά - Θλίψη Βαθιά

Είδα το Ψυχή Βαθιά Κυριακή βράδυ, μόνη στο σινεμά. Θέλω να γράψω για τον τρόπο που με επηρέασε.

Κατ΄αρχάς για πρώτη φορά αισθάνθηκα τη λέξη Εμφύλιος που ακούω από μικρό παιδί. Η λέξη πήρε έστω και με αυτόν τον τρόπο εικόνα και μορφή.

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα μέχρι το μεδούλι μου τη σαρκαστική εξέλιξη που επεφύλασσε το μέλλον στους αγώνες εκείνους. Η διάψευση των ιδεών για τις οποίες χύθηκε τόσο αίμα, με φρίκαρε. Μελαγχόλησα για τους ανθρώπους εκείνους που χάθηκαν τόσο μάταια, κυνηγώντας μια κόκκινη χίμαιρα. Αντιπαρέβαλα τους πολεμιστές στα βουνά με την Πτώση του Τείχους (παρεπιμπτπόντως εορτάζεται φέτος η 20η επέτειος), με τους Scorpions να τραγουδούν Wind of Change, με τον Πούτιν, τη σημερινή Κίνα και με έπιασε σύγκρυο.

Για πρώτη φορά είδα με πιο νηφάλιο βλέμμα το μετεμφύλιακό κυνηγητό που εξαπολύθηκε εναντίον των αριστερών. Μεγάλωσα με μια γιαγια που τα λόγια της για το παλάτι, τη Φρειδερίκη, τις εξορίες, "τη χειρότερη χούντα που ήταν του Καραμανλή", με έχουν στοιχειώσσει. Ήταν πάντα η "Κακιά Δεξιά" και ο δεξιός ήταν σαν τον εξαποδώ. Και όμως, για πρώτη φορά εξήγησα, κατάλαβα - δε δικαιολόγησα - το αντικομμουνιστικό μένος και τις διώξεις. Σε ένα κλίμα ψυχροπολεμικό έχοντας προηγηθεί ένα τέτοιο εγκάρσιο ρίγμα στην ελληνική κοινωνία, τόση βαρβαρότητα και εγκλήματα εκατέρωθεν, ήταν λογικό να ακολουθήσουν μέθοδοι εμπάθειας και μισαλλοδοξίας.

Για πρώτη φορά μπήκα στο τριπάκι να σκεφτώ "Πώς θα ήταν εάν...." Μήπως είναι λάθος αυτό το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε μετα το 1945; Γιατί τόσοι άνθρωποι του εναντιώθηκαν; Είμαστε όλοι παραπλανηθέντες, θύματα ή και ένοχοι που αγκαλιάσαμε έτσι τον καπιταλισμό; Και όμως: μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα σε δύο χρυσές δεκαετίες με ευμάρεια, ελευθερία και ευδαιμονία, θεωρώντας αυτονόητη την υπάρχουσα κατάσταση του κόσμου. Και δε θα το άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Και ακόμα και σήμερα που ο καπιταλισμός μπάζει απόνερα και δείχνει τα σάπια δόντια του, διατηρώ ισχυρές επιφυλάξεις για το σύστημα που θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει και για τον τρόπο που αυτό θα εγκαθιδρύετο. Δύσκολα θα άλλαζα τη δυτική, αστική, φιλελευθερη δημοκρατία, παρόλα τα ελαττώματά της, με έναν άλλο τρόπο αμφίβολης και ίσως επώδυνης εξουσίας. Δηλαδή ποιος θα ήταν ο άλλος κόσμος που είναι εφικτός; Η Αλβανία του Χότζα; Η Ρωσία του Στάλιν; Η Κούβα του Κάστρο; Μήπως - λέω μήπως - ο κόσμος που ονειρευόμαστε είναι πέραν του Καπιταλισμού και του Κομμουνισμού;

Τέλος για πρώτη φορά και περισσότερο από κάθε άλλη πολεμική ταινία - ίσως επειδή ο θάνατος εκείνων των ανθρώπων προδώθηκε τόσο κατάφωρα από την ίδια την πορεία των πραγμάτων - σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να χάνεις τη ζωή σου για τίποτα και για κανέναν. Δεν υπάρχει περιουσιος - ισμός, περιούσια ιδεολογία για την οποία να πεθάνεις. Κανένα δόγμα, καμμία ομάδα. Υπάρχει περιούσια ζωή, υπάρχει η μάνα, ο πατέρας, το παιδί, ο αδερφός, το χάδι και το φιλί του άντρα. Είναι μία η ζωή. Εδώ και τώρα. Και δεν αξίζει να την εκχωρήσεις για μεσσιανικές ψευδαισθήσεις και εκκωφαντικά δογματικά κατασκευάσματα που ψάχνουν για θύματα. Και το λέω εγώ που διαβάζοντας ως παιδί Άλκη Ζέη και Ζωρζ Σαρρή, ζούσα τα ηρωικά ιδεώδη και φαντασιωνόμουν αντιστασιακούς αγώνες και ένδοξους θανάτους στα βασανιστήρια.

Γύρισα σπίτι περπατώντας στους άδειους δρόμους και τις στοές της Πάτρας. Ανάγλυφη η μελαγχολία του έξωθεν με τον εντός μου κόσμο.
Τόσο αίμα, τόσος πόνος, τόση καταστροφή, τόσα χρόνια χαμένα για ένα κόκκινο αδειανό πουκάμισο.
Ψυχή Βαθιά - Θλίψη βαθιά, πολύ βαθιά.

Προς τα παιδιά με τα καλάσνικωφ

Μερικές φιλικές συμβουλές - προτροπές προς τους χρήστες:

Πρώτον: Τα καλάσνικωφ βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Τη δικιά σας και κυρίως των άλλων.


Δεύτερον: Δοκιμάστε να σκοτώσετε πιο ανώδυνα τον ελεύθερο χρόνο σας. Εντάξει, δε λέω να διαβάσετε ποίηση, too much.Υπάρχει όμως πάντα το ψαροτούφεκο. Βοηθά και καλμάρει τα νεύρα. Και είσαι και μες τη φύση


Τρίτον: Λίγη ψυχοθεραπεία δε θα έβλαπτε.Δε νομίζετε πως πρέπει επιτέλους να λύσετε εκείνο το ψυχικό τραύμα με τον μπαμπά που έλειπε συνεχώς από το σπίτι και έπαιζε ξύλο με τη μαμά; Γιατί ως γνωστόν είμαστε οι οικογένειές μας.


Τέταρτο και πιο σημαντικό: Βγάλτε το δαχτυλάκι από τη σκανδάλη και βάλτε το κάπου αλλού, πιο υγρά και ζεστά. Είναι δοκιμασμένο. Κατά κοινή ομολογία το σεξ προσφέρει απόλαυση και ξελαμπικάρει. Το πίστευαν φανατικά κάτι τύποι 40 χρόνια πριν που έπιναν συνεχώς μπάφους και άκουγαν Jimi Hendrix. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Επίσης και για να μην κοροϊδευόμαστε:
Μην το λέτε και πολύ ότι είστε αρνητές του Συστήματος. Ακούει ο εγκέφαλος τέτοια πράγματα και τα πιστεύει.
Μάλλον είστε το ultimum δημιούργημά του.Το πιο τρελό καπρίτσιο του.

Και βέβαια οι ανέλπιστοι στυλοβάτες του. Το πιο σκοτεινό εργαλείο του.

Του πήρε λίγα χρόνια με φτηνά υλικά και σκουπίδια για να σας εκθρέψει αλλά τώρα μπορεί να σας χαίρεται...

Γνήσια τέκνα του κυνισμού, της απαξίωσης και του τίποτα.
Μικρά τερατάκια της ολοκληρωτικής αποδόμησης.
Δύο επιλογές είχατε: τις σήριγγες ή τα καλάσνικωφ. Αλλά εντάξει, το δεύτερο είναι πιο in.

Βρε μπας και είστε παιδάκια των Βορείων Προαστείων;
Γιατί εκεί που υπάρχουν όλα τα υλικά, δεν υπάρχει τίποτα το άϋλο να σε κρατήσει τις δύσκολες ώρες. Πλάκα θα έχει....

Back on the road again

Επί τρία χρόνια φυλλοροούσα.
Περπατούσα και έχανα κομμάτια μου.
Ψηφίδες ψυχής που ξεκολλούσαν από πάνω μου.
Έπιασα όμως κάποια στιγμή και έκανα νέα αρμολογήματα.
Και έβαλα καλύτερο υλικό στους αρμούς.
Και έφτιαξα ένα νέο ψηφιδωτό 32 τετραγωνικών
με την παράστασή μου από την αρχή.
Και έχω τώρα σχήμα καλύτερο και μορφή.
Είμαι σχεδόν καινούρια και ταυτόχρονα παλιά.

Ω! Ευλογημένες οι στιγμές που μπορείς να κοιτάς ξανά μπροστά.
Το Δρόμο.

Το τελευταίο αντίο

Αντίο αγαπημένο μου πλάσμα.

Ήσουν ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ.

Με συντρόφευσες στα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου.

Στις ομορφότερες στιγμές μου.

Μου έμαθες πράγματα ανεκτίμητα. Μου έφερες πράγματα ανεκτίμητα.

Μαζί σου κλείνει και ένα κεφάλαιο ζωής.

Μακάρι να σε είχα δίπλα μου για πάντα.

Θα σε έχω πάντα όμως μέσα μου. Στη σκέψη μου και στην καρδιά μου.

Θα σου μιλώ από εδώ

και εσύ θα με κοιτάς με τα υπέροχα ματάκια σου

και θα κάνεις άκρη τα σύννεφα με τη φουντωτή ουρίτσα σου.

Αντίο καλέ μου.

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.

Η εγκληματικότητα, ο φόβος και ο Mad Max

Πριν δύο εβδομάδες και ενώ είχα μεταβεί στην Αθήνα και ενώ έτρωγα με την κολλητή σε «καλό» εστιατόριο, η τσάντα μου έκανε φτερά. Ήταν η ίδια μέρα που σκοτώθηκε η 32χρονη στο Γερμανό του Βύρωνα… Τρία χρόνια πριν, ξύπνησα πρωί στο σπίτι μου και μου έλειπαν λαπ τοπ, πορτοφόλι, τηλέφωνα, κλπ…

Έξαρση της εγκληματικότητας. Εννοείται. ..

Έτσι, μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό τον τελευταίο καιρό, κάτι που έγραψε ο Ρούσσος Βρανάς στα Νέα. Για μια κοινωνία που θα μοιάζει όλο και περισσότερο στο Mad Max.Το θυμάστε το Mad Max; Στην ταινία αυτή λοιπόν, βασιλεύει η παρανομία, η οικονομία έχει καταρρεύσει, το ίδιο και οι κοινωνίες. Ξέφρενες συμμορίες λυμαίνονται τα πάντα, οι άνθρωποι σκοτώνουν και τη μάνα τους για ένα λίτρο βενζίνης. Ένα βάρβαρο φουτουριστικό σύμπαν, που όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας τα σημάδια, θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα.

Στις εικόνες αυτές, εγώ θα προσέθετα και εκείνες από την ταινία «Children of Men». Ένας κόσμος φασισμού, στυγνής καταστολής, με βομβιστικές επιθέσεις, ορδές μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με αξιωματούχους καλά απομονωμένους σε γυάλες αδιατάρακτης ηρεμίας μακριά από τους πολίτες που αλληλοσφάζονται. Τα έργα του πολιτισμού (κι αυτό με καίει περισσότερο), έχουν καταστραφεί και όσα έχουν σωθεί, στολίζουν σαλόνια πλουσίων. Όταν την είδα πριν 2 χρόνια συγκλονίστηκα, γιατί μου φάνηκε πολύ προφητική.
Σας φαίνονται απίθανα όλα αυτά; Και όμως, ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι είναι ικανός για τα χειρότερα.

Φεύγω από τις ταινίες και έρχομαι στη δική μου επόμενη μέρα.
Βγήκα στο κέντρο γι α δουλειές και εκεί αισθάνθηκα μερικά πολύ παράξενα πράγματα. Είχα αγκαλιάσει την τσάντα μου λες και κάποιος ανά πάσα στιγμή θα ερχόταν να μου την αρπάξει, κοίταξα τουλάχιστον 3 φορές πίσω μου να δω ποιος με ακολουθεί. Και για πρώτη φορά ένιωσα φόβο. Ένωσα ευάλωτη και εξαιρετικά ανασφαλής να κυκλοφορήσω. Και μετά ένιωσα – ναι το ομολογώ – μισανθρωπία, εχθρότητα, ξενοφοβία. Συναισθήματα σα σκουλήκια, αλλά τα ένιωσα. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλα μου τα ιδανικά, τις ανθρωπιστικές αξίες, για να πολεμήσω τα σκουλήκια.

Αργότερα διάβαζα: « Στο όνομα του φόβου, ο άνθρωπος συρρικνώνεται, υψώνει τείχη αυτοπροστασίας και αμπαρώνεται σε ένα κελί. Αντιδράσεις που μας γυρνάνε ολοταχώς προς τα πίσω εμφανίζονται. Η αυτοδικία, η μισαλλοδοξία, η ξενοφοβία, η ακραία συντηρητικότητα, είναι ορισμένες από τις πιο σκοτεινές παρενέργειες της ανασφάλειας που γεννά ο φόβος της εγκληματικότητας και ενδέχεται να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας».

Συνεπώς η δική μου εμπειρία, θα μπορούσε να αποτελέσει μία εξατομικευμένη μελέτη περίπτωσης για το πώς λειτουργούν τα συναισθήματα απέναντι στο φόβο της εγκληματικότητας. Εγώ όμως προσπάθησα να βάλω τη συνείδηση μπροστά για να παρακάμψω τα ένστικτα. Είναι δυνατόν όμως να γίνει κάτι τέτοιο σε μαζικό επίπεδο;

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Κατά πόσο οι άνθρωποι θα μπορέσουμε να προτάξουμε τις αξίες που χρόνια έχουμε οικοδομήσει απέναντι στο μίσος και το φόβο. Κατά πόσο, σε αυτή την κρίσιμη καμπή που διέρχεται ο κόσμος και ο πολιτισμός, θα αποφύγουμε τη ζούγκλα και τα ξέφρενα ένστικτα, οδηγούμενοι με μαθηματική ακρίβεια σε κάτι που εγώ θα ονόμαζα Μεταμοντέρνο Μεσαίωνα.

Διαφορετικά, ένας νέος κόσμος βαρβαρότητας είναι πολύ πιθανό να ανατείλει. Αναρωτιέμαι μόνο μήπως το ανθρώπινο είδος χρειάζεται ακριβώς αυτές τις σκοτεινές εποχές, χρειάζεται να πιάσει πάτο, για να αρχίσει να σηκώνεται ξανά.
Ένα μόνο είναι το σίγουρο: Στον νέο αυτό κόσμο, δε θα υπάρχει κανένας Τρελός Max να μας σώσει.

Όταν το Παιδί της Αφροδίτης ήρθε σε επαφή με τις πολιτισμικές θεωρίες.

Αυτόν τον καιρό διαβάζω με πάθος πολιτισμικές θεωρίες. Διαβάζω Marx, Weber, Durkheim, Gramci, Adorno, Habermas, Althusser και έπονται άλλοι πολλοί.

Και σκέφτομαι: ρε γαμώτο, όλη μου τη ζωή διαβάζω. Πώς είναι δυνατόν τόσα χρόνια να μην είχα ιδέα για όλα αυτά τα πράγματα;
Θα μου πεις: με τις αρχαιολογίες, τις ιστορίες, τις ιστορίες της Τέχνης, τι περίμενες;
Και όμως. Πρέπει κανείς να σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες για να τα γνωρίσει αυτά; Και εν πάση περιπτώσει γιατί οι εν λόγω ανθρωπιστικές σπουδές να μένουν αποκομμένες από τις κοινωνικές και πολιτισμικές θεωρίες;
Σάμπως η αρχαιολογία δε θα έπρεπε πρωτίστως να συνδέεται με την κοινωνιολογία, την κοινωνική ανθρωπολογία και τις ιδέες που έχουν διατυπωθεί για τις ανθρώπινες κοινωνίες; (οι λόγοι βέβαια που στην Ελλάδα οι επιστήμες αυτές είναι τόσο αυτοαναφορικές, είναι καθαρά ιστορικοί και βέβαια πολιτικοί αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ).

Και έπρεπε να σκοτωθεί ένα 16χρονο παιδί, να γίνει μια ριμάδα εξέγερση και βέβαια μια οικονομική κρίση για να συνειδητοποιήσω ότι «κάτι σάπιο, όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ, υπάρχει όχι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό βασίλειο».
Και έτσι να ανακαλύψω ότι στοχαστές έχουν μιλήσει εδώ και 100 και 150 χρόνια για την ηγεμονική ιδεολογία του καπιταλισμού, την ανθρώπινη αλλοτρίωση μέσα από τη γραφειοκρατία, την εμπορευματοποίηση, την κουλτούρα του καταναλωτισμού και βέβαια τη συστηματική παραπλάνηση μέσω της πολιτιστικής βιομηχανίας και την ψευδαισθητική θέση του ατόμου στο σύγχρονο κόσμο.

Και σκέφτομαι: έφτασα 32 χρονών, με σπουδές, πτυχία, ένα σημαντικό πολιτισμικό κεφάλαιο και αξιόλογες δόσεις προσωπικής αναζήτησης, για να αρχίσω να ανακαλύπτω τις δομές του νεωτερικού κόσμου.
Πόσος κόσμος εκεί έξω, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, καταπίνει αμάσητη την καπιταλιστική τροφή; Πόσος κόσμος θεωρεί φυσική και δεδομένη την υπάρχουσα μορφή του κόσμου; Καταναλώνει με ευχαρίστηση – δε λέω – τα προϊόντα της μαζικής κουλτούρας; με λίγα λόγια κοιμάται τον ύπνο του δικαίου;

Και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει ο Λουί Αλτουσέρ όταν μιλά για τον κυρίαρχο ιδεολογικό μηχανισμό του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα και ειδικότερα το ελληνικό που τόσο μεθοδευμένα αναπαράγει του μύθους, τους ρόλους, τα πρότυπα. Που διδάσκει (και αυτό κουτσά, στεγνά, ξύλινα) την απαράμιλλη λάμψη του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, τις διανοητικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού αλλά και ολόκληρη τη θετικιστική πλάνη εφεξής. Αλλά δε λέει κουβέντα για το σύγχρονο κόσμο, τη μορφή του, την παγκοσμιοποίηση, το υπάρχον σύστημα. Και βάζει μαθητές να γράφουν εκθέσεις για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, χωρίς να λέει όμως την αλήθεια. Σκεπτόμενοι πολίτες; Οι πιο επικίνδυνοι...

Δηλαδή πρέπει να φτάσει κανείς τουλάχιστον στη φάση του διδακτορικού ή έστω να ανήκει στη μικρή εκείνη κατηγορία που αγαπά τη γνώση, για να έρθει σε επαφή με ιδέες και έννοιες που θα έπρεπε να τις έχει γνωρίσει πολύ νωρίτερα;

Πόσος κόσμος εκεί έξω ζει με το όνειρο μιας Mercedes, μιας Luis Vuitton, ζει για να είναι ισόβια χρεωμένος στις τράπεζες, για να γίνει μεγαλοστέλεχος μιας επιχείρησης, να πατήσει επί πτωμάτων, να κάνει πλαστική στο στήθος, να φτιάξει κορμάρα, να αποχαυνωθεί υπέροχα στα μεσημεριανά κουτσομπολίστικά, να μάθει την αλήθεια στις ειδήσεις των 8.... Πόσος κόσμος;........