ATHENS CALLING



Είμαι χαρούμενη σήμερα!! Πολύ χαρούμενη!


Επιτέλους ο ακροδεξιός, λαϊκιστής Ομέρ Πριόνης πήγε σπίτι του!



Τα κομμένα δέντρα της Πατησίων έχουν τη μορφή του. Βλέπε κείμενο http://galad77.blogspot.com/2009_02_01_archive.html

 

 

Αυτός δυστυχώς θα είναι εδώ

Αθηνούλα μου μπορείς να ελπίζεις ξανά!!





Στηρίζουμε Καμίνη αλλά αραβικά. Ω ναι. Κάτι ξέρουν αυτοί καλύτερα!

 






Στερητικό Τέχνης

Κλείνοντας 20 μήνες από την επιστροφή στη γενέτειρα, πολλά στερητικά υπάρχουν. Στερητικό φίλων, στερητικό ερεθισμάτων, στερητικό ανοιχτών οριζόντων.


Ένα φθινοπωρινό πρωινό, ημιάνεργη εγώ, ο Γ. σε αναγκαστική στάση λόγω της απεργίας των φορτηγών, καθόμαστε ήσυχοι και μελαγχολικοί. Ξαφνικά μια όρεξη από τα έγκατα των επιθυμιών ανεβαίνει αβίαστα και αυθόρμητα στο συνειδητό: Αχ! Πόσο θα θελα τώρα να χανόμουν σε ένα μουσείο.. Να ΄παιρνα τους δρόμους λέει ποδαράτη και να κλεινόμουν στη μυσταγωγία ενός χώρου τέχνης.. Ενώ εδώ τι κάνουν; Που διέξοδος; Όλοι και όλοι πέντε παράλληλοι και πέντε κάθετοι… Προέκυψε λοιπόν και στερητικό τέχνης.

Και τώρα το μουσείο είναι στη ζωή μου. Διδάσκω για το μουσείο, δουλεύω τρόπον τινά για μουσείο. Στην Αθήνα όμως για πολλά χρόνια, είτε λόγω δουλειάς είτε λόγω σπουδών, το μουσείο, η τέχνη, ήταν τρόπος ζωής, με την έννοια ότι είχα τη δυνατότητα να επισκέπτομαι πολλούς και διαφορετικούς χώρους καθημερινά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει.

Μέρες μετά, στο αγαπημένο σπίτι βλέπουμε το Frida. Οργασμός χρωμάτων και ταπεραμέντου. Με πιάνει αμόκ και κατεβάζω όλα τα βιβλία τέχνης. Μονολογώ: Θέλω να δω τέχνη, θέλω να δω τέχνη!

Φαίνεται ότι οι εκκλήσεις μου εισακούονται γιατί την επομένη σε μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο, από το πουθενά, πετυχαίνουμε μια έκθεση για το Μαραθώνιο στο περιστύλιο του Ζαππείου, άλλη μια να ετοιμάζεται αφιερωμένη στο αρχαίο δράμα και μια έκθεση σύγχρονων ελλήνων ζωγράφων με έργα προς δημοπρασία του οίκου Καπόπουλου. Το καλύτερο. Είσοδος δωρεάν. Η έκθεση για το Μαραθώνιο απαράδεκτη. Προπαγανδιστική, με όλους του ιδεολογικούς μύθους εν πλήρη αναπτύξει. Αθηναϊκή δημοκρατία, αρχαίο πνεύμα αθάνατο και ξερό ψωμί. Ως πότε ποια; Δε βαρέθηκαν;

Η έκθεση τέχνης όμως είναι σα βάλσαμο στην ψυχή. Όλοι οι σημαντικοί νεοέλληνες ζωγράφοι παρελαύνουν. Αλλά και ένας Tapies,ένας Chagall, ένας Botero. Εκστασιασμένοι καθόμαστε μπροστά από τα έργα. Νιώθω τις δονήσεις τους πολύ έντονα. Μα γιατί έτσι αυτή τη φορά; Τέτοιο πράγμα ούτε στις μεγάλες γκαλλερίες του εξωτερικού, ίσως μόνο στις πρώτες πολύ προσωπικές επισκέψεις στην Εθνική Πινακοθήκη… Α! Και στον Τσαρούχη πέρσι. Φαίνεται λόγω του στερητικού, έτσι, αυτή τη φορά.

Pavlos
Cache - pot

Γιάννης Παπανελόπουλος
Πειραιάς

Ανταλλάσουμε απόψεις. Ποια έργα μας αρέσουν και γιατί. Ποια θα θέλαμε να έχουμε. Βγαίνουμε έξω χαμογελαστοί. Ο Γ. δεν έχει σχέση με αυτά και όμως, μου εξομολογείται ότι του άρεσε πάρα πολύ. Είδες, του λέω, πώς βγαίνουμε μετά από κάθε επίσκεψη σε μουσείο; Πιο χαρούμενοι. Τώρα όμως υπάρχει μια άλλη ανάταση. Μια καταπραϋντική και εξυψωτική διάθεση. Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ τον καθηγητή και φίλο Δημοσθένη Δαββέτα που πάντα μιλά για την ενεργοποιητική δύναμη της τέχνης και τον θεραπευτικό χαρακτήρα της. Μαθητής του Beuys υπήρξε άλλωστε..

…………Τι θέλει η τέχνη για να αγαπηθεί, τι θέλει;;…………………………

Βλέποντας μετά από μέρες το ντέρμπι των «αιωνίων» και το ΟΑΚΑ κατάμεστο, σκέφτομαι ότι το 1/3 από τον κόσμο αυτό να πήγαινε στα μουσεία, δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα επισκεψιμότητας. Γιατί ρε παιδί μου ο νεοέλληνας μίσησε τόσο το μουσείο και την τέχνη;

Να φταίει η μέχρι πρότινος αγροτική και ημιαναλφάβητη σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας; Να φταίει η επέλαση της μαζικής κουλτούρας; Να φταίει ο άκρατος λαϊκισμός; Να φταίει η στείρα αρχαιολατρία που συνέθλιψε κάθε γόνιμη προσέγγιση του πολιτισμού; Η νεκρή εικόνα των αρχαιολογικών μουσείων; Να φταίει η εκπαίδευση; Τι να φταίει, τι…

Και τελικά τι θέλει η τέχνη τι θέλει για να αγαπηθεί; Θέλει πτυχία, ανώτερη μόρφωση και τα λοιπά; Ή μήπως απλά θέλει κάποιον να σε πάρει από το χεράκι και να σε βάλει στο μαγικό κόσμο της….

Έγκλημα στα Ιωάννινα

Και ενώ σε αυτό blog γράφονται ποιήματα για κάποιον σκύλο που τον έλεγαν Κούκυ, στο χώρο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, γράφεται ένα έγκλημα με σκυλιά που πεθαίνουν από φόλα.

Ιδού το έργο κάποιων (πώς να τους ονομάσω άραγε) "ανθρώπων";;;
http://tvxs.gr/news/

Το ταξίδι συνεχίζεται

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος χωρίς εσένα πολύτιμε μου Κούκυ...
Και αν είναι αλήθεια όσα πιστεύουν κάποιοι άνθρωποι πολύ διαφορετικοί από εμάς,
πού άραγε να συνεχίζεις το ταξίδι σου, το ταξίδι της άδολης ψυχούλας σου;
Πάντως το ταξίδι που μοιράστηκες μαζί μας, στο χωροχρόνο που διήρκησε 11 χρόνια,
αυτόν με την ουρίτσα σου τη φουντωτή και τα ματάκια τα ζεστά,
ήταν όμορφο και πλούσιο και γεμάτο αγάπη και γεμάτο χαδάκια.
Εσύ, άσπρος κομήτης από το πουθενά
που προσγειώθηκε ένα χάραμα στην αυλή μας- για να αλλάξεις τη ζωή μας.
Άγγελος μόνο καλών μαντάτων, άγγελος μόνο καλών πραγμάτων...
Ήρθες κάτω από το φως της πανσελήνου και έφυγες μέσα στο φως του ήλιου,
αφήνοντας μας για πάντα, με ένα δίδαγμα και ένα κενό.

Καλή συνέχεια, πολύτιμέ μου.. και που ξέρεις; ίσως κάποτε ξαναβρεθούμε...

Ψάχνοντας το μικρόβιο

Η στιχομυθία αυτή έλαβε χώρα σήμερα το απόγευμα σε ιατρείο παθολόγου.
Τη γράφω έτσι ακριβώς όπως την έζησα,

"Έχεις μικροβιακή λοίμωξη. Κάτι έφαγες και είχε μικρόβιο. Κάτι έφαγες. Τί έφαγες;
"....Χμ.. φράουλες με ζάχαρη και ένα ροδάκινο..."
"Α! Α! Από τις φράουλες το έπαθες. Οι φράουλες συνήθως έχουν τέτοια μικρόβια"
"Οι φράουλες; Γιατί;"
"Γιατί...γιατί τις πιάνουν χέρια. Χέρια πακιστανικά!"
"Και τί έγινε που τις πιάνουν χέρια πακιστανικά; Τί διαφορά έχουν από τα χέρια τα ελληνικά και από όλα τα άλλα χέρια;"
"Α! δεν είναι το ίδιο.. αυτοί είναι βρωμιάρηδες. Αυτοί πρώτα πιάνουν τον κώλ.. τους και μετά πιάνουν τις φράουλες..."

Τον κοιτάζω. Κεραυνοβολημένη. Άκουσα καλά; Πώς είπατε; Κάτι για βρωμιάρηδες;;!!!
Τέλος πάντων. No further comments.

Ego über alles. Σχέσεις στην Εποχή του Ατομισμού

Ego über alles. Ελληνιστί το Εγώ πάνω από όλα. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ατομικιστικό πρότυπο διαβίωσης που διέπει όλα τα είδη σχέσεων. Κοινωνικών και προσωπικών.

Στην πρώτη περίπτωση, βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένοι σε ένα κοντόφθαλμο ατομικό συμφέρον, απασχολημένοι αυστηρά με τα του εαυτού τους και τα του οίκου τους. Ο εαυτούλης μου και η πάρτη μου. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Πως θα τη βγάλουμε και σήμερα, ανέμελα βέβαια και ακούραστα, πώς θα απολαύσουμε κουτσά – στραβά ό, τι έχει μείνει να απολαύσουμε, πώς θα παρακάμψουμε τον Άλλον για να είμαστε εμείς καλά.

Υπάρχει εκεί έξω μία παράξενη εσωστρέφεια, μία διάχυτη καχυποψία και μία στείρα ενδοσκόπηση που αποκλείει την έννοια του συνόλου, την ευαισθησία, την Ηθική και όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να ζουν μαζί.
Και είναι παράξενο, σε μια εποχή που θα έπρεπε η Αλληλεγγύη και η επικοινωνία να διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μία εκκωφαντική αναδίπλωση στο Εγώ. Δούλεψε καλά φαίνεται όλα αυτά τα χρόνια ο καπιταλισμός. Ακρωτηρίασε και παρέλυσε όλες τις υγιείς δυνατότητες του εαυτού. Η Απομάγευση και η Αλλοτρίωση σε όλο τους το μεγαλείο, όπως ακριβώς είχε πει ο παππούς Μαρξ. Και βέβαια, αφού οι Ιδέες την έκαναν, ήρθε το Μεγάλο Κενό…

Και είναι τώρα όλοι αγκιστρωμένοι στον πρότερον ένδοξον βίον και προσπαθούν να κατασπαράξουν μέχρι και το τελευταίο ψιχαλάκι που άφησε πίσω της η Εποχή της Αφθονίας. Σαστισμένοι, μπερδεμένοι, με το μικρόβιο του ατομικού ευδαιμονισμού καλά εμφυτευμένο στο DNA τους, και το Κενό στα μάτια τους…..

Όσο για τις προσωπικές σχέσεις; Εδώ είναι η μεγάλη Πανωλεθρία….
Γιατί όλα τα παραπάνω μεταφράζονται σε πολύ σκληρές καταστάσεις εφόσον εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο άμεσα συνειδητό συναισθηματικό κομμάτι, αυτό του έρωτα και της αγάπης. Και ο Έρωτας στα χρόνια του Εγωισμού, είναι από ότι φαίνεται δύσκολη υπόθεση.
Κατ΄ αρχάς θα έλεγα ότι θριαμβεύει η λογική του εφήμερου, του στιγμιαίου, της προσωρινής επιθυμίας, της παρόρμησης. Η λογική του ηδονισμού και ενός ολότελα επιδερμικού ψευδοσυναισθηματισμού που δίνει έμφαση στις επιφανειακές ανάγκες του εαυτού. Ο Εαυτός να ικανοποιηθεί εδώ και τώρα – αυτό είναι το αίτημα. Επεμβαίνει δηλαδή στον έρωτα μία τέτοια συμφεροντολογική διάσταση που τον δηλητηριάζει ανεπανόρθωτα.

Και έπειτα ρε παιδί μου υπάρχει μία τεράστια δυστοκία, να «δεις» τον Άλλον. Να τον νιώσεις, να τον νοιαστείς, να τον συναισθανθείς. Εντάξει - ας αφήσω απ’ έξω το ερωτικό συναίσθημα: μιλάω για απλή, ανθρώπινη επικοινωνία…. Δηλαδή το απλό, ανθρώπινο ενδιαφέρον. Αντίθετα, επικρατεί μία κατάσταση που αγγίζει τη συναισθηματική αναπηρία. Και συναντώ πολλούς τέτοιους ανάπηρους όλο και περισσότερο. Αλλά τι πειράζει; Αρκεί ο Εαυτός να μείνει αλώβητος….

Οι σχέσεις όμως – η κάθε ανθρώπινη σχέση – είναι ένα πάρε – δώσε. Αυτή είναι η πρόκλησή τους, αυτή και η μαγεία τους. Και από ότι φαίνεται το Δώσε στην Εποχή του Ατομισμού είναι πολύ δύσκολο. Τότε όμως και η σχέση σταματά. Συνεπώς ο εαυτός μένει μόνος, χωρίς ανατροφοδότηση, καταδικασμένος σε μια αδιέξοδη ομφαλοσκόπηση. Μοναξιά.
Και μέσα σε όλα αυτά, εξ’ αιτίας αυτών αλλά και πολλών άλλων δημιουργείται ο Κυνισμός. Ο κυνικός ο άνθρωπος είναι ένα αθόρυβο και ύπουλο καθίκι που έχει χάσει την πίστη του στα πάντα και θέλει αυτό το μικρόβιο να το μεταδώσει και στους άλλους.

Όμως…… «Είμαστε ψυχή, σώμα και πνεύμα. Και όσο και αν καταναλώνουμε εραστές στην καπιταλιστική κοινωνία, παραμένουμε αυτά τα τρία» (βλ. σημείωση). Ακριβώς λοιπόν επειδή παραμένουμε αυτά τα τρία, αφήνουμε πάντα πίσω και κάτι ψυχικά κομματάκια μας. Μικρότερα ή μεγαλύτερα. Εμείς βέβαια νομίζουμε πως όλα ΟΚ αλλά εκείνος ο άλλος Εαυτός, που θέλουμε να τον ξεχάσουμε, έχει διαφορετική άποψη.
Για αυτό υπάρχουν μερικά δύσκολα βράδια που μόνο εμείς τα ξέρουμε και κανείς άλλος, που μας παίρνουν τα ζουμιά και το παράπονο. Ακόμα και τους κυνικούς – ακόμα και τους αναίσθητους – για την ακρίβεια κυρίως αυτούς. Το πρωί όμως φοράμε το κουλ μας χαμόγελο, μπαλώνουμε τις τρύπες όπως όπως και βγαίνουμε στην αγορά εραστών ακόμα πιο πληγωμένοι, ακόμα πιο φοβισμένοι, ακόμα πιο δυσλειτουργικοί… Και ακριβώς για αυτούς τους λόγους, ακόμα πιο ατομιστές.

Πώς όμως θα πάει η δουλειά; Προχωρώντας όλοι περιχαρακωμένοι στην κοσμάρα μας, διαρκώς ανικανοποίητοι, ανομολόγητα κενοί και αθεράπευτα μόνοι; Δε βγαίνει ζωή έτσι. Ούτε ανθρώπινες κοινωνίες βγαίνουν έτσι.

Για αυτό ό, τι και να μου λέτε εσείς οι κυνικοί και οι φοβισμένοι του κόσμου όλου, οι άνθρωποι είναι προορισμένοι να μοιράζονται τα κρεβάτια τους και τις ψυχές τους. (Προσοχή! Τα δύο αυτά πάνε πακέτο). Γιατί μερικές Μεγάλες Αφηγήσεις του Παλαιού Κόσμου δε γίνεται να τις αφήσω. Όχι, δε γίνεται…


Σημείωση: Η συγκεκριμένη φράση προέρχεται από τη στήλη Bed Time Stories της Ειρήνης Χειρδάρη στη Lifo, η οποία στο τεύχος 202 έγραψε ένα φανταστικό κείμενο. Διαβάστε το!!
http://www.lifo.gr/mag/columns/2919

Ελλάδα - Η Ασύμμετρη απειλή του Συστήματος

Βλέπω τα δελτία των 8. Σχεδόν σκηνές εσχατολογικές.
Όλα τα βλέμματα στραμμένα στην Ελλάδα.

Ο Ιάπωνας Πρωθυπουργός μιλά για την Ελλάδα. Πρέπει να προσέξουμε λέει. Να μη γίνει η Ελλάδα η θρυαλλίδα της Παγκόσμιας Οικονομίας. Ήξερε άραγε μέχρι χθες που βρίσκεται αυτή η φτωχή, μικρή εξωτική χώρα;

Ο Ομπάμα μιλά για την Ελλάδα.

Η πρόεδρος της Αργεντινής μιλά για την Ελλάδα. Δηλώνει συμπαράσταση. Ξέρουν αυτοί…. Οι πολίτες της Αργεντινής διαδηλώνουν υπέρ της Ελλάδας.

Οι χρηματιστές της Wall Street όταν πλέον τζογάρουν βλέπουν παράλληλα τις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ στο Σύνταγμα. Άλλο και τούτο…. Κάνει λάθος ένας υπάλληλος του Χρηματιστηρίου; Πέφτουν οι δείκτες; Η χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα φταίει…

Στο Γερμανικό Κοινοβούλιο πλακώνονται. Γιατί αφήσατε την Ελλάδα αβοήθητη τόσο καιρό; Οι Σοσιαλδημοκράτες την πέφτουν στη Μέρκελ ότι άφησε αυτόν, ένα Σοσιαλιστή Πρόεδρο, Το Γιώργο Παπανδρέου που κάνει υπεράνθρωπο αγώνα για το λαό του, μόνο του και αβοήθητο τόσο καιρό…. (Ήμαρτον!!! εμείς εδώ τον έχουμε στην μπούκα και εκεί τον έχουν ως άλλον αθώο Σοσιαλιστή μάρτυρα που αναγκάστηκε να σηκώσει τον καπιταλιστικό Σταυρό του Μαρτυρίου για το λαό του… τι καταλαβαίνεις εσύ τώρα;)

Καίγεται η γούνα ολονών τώρα. Και βέβαια όλοι βλέπουν στην Ελλάδα. Σου λέει αν πέσει η Ελλάδα, πέφτει το Σύστημα. Χαμογελώ χαιρέκακα. Λες; Όλα να ξεκινήσουν από εδώ; Η χώρα αυτή, να είναι η μοιραία; Ο προπομπός; Λες; Το βιβλίο του Μέλλοντος να γράφει «….. όλα ξεκίνησαν το Μάϊο του 2010 στην Ελλάδα….» «Τα πρώτα θύματα ήταν τέσσερις νεκροί από έκρηξη μολότοφ σε τράπεζα της Αθήνας…..»
Μια διαστροφική έξαψη με χτυπά στο υπογάστριο. Ενορατικές ιδέες φουντώνουν στο μυαλό μου. Λες; Στη χώρα αυτή που ξεκινά 2.500 χρόνια πριν η περιπέτεια του Δυτικού Πολιτισμού, στη χώρα αυτή να έρθει και το τέλος του;

Μήπως έχουμε εμείς οι ίδιοι παρεξηγήσει τον εαυτό μας; Μήπως είμαστε εμείς, οι παρορμητικοί, οι ανίκανοι να ελέγξουμε το θυμικό μας, μήπως είμαστε εμείς οι ευαίσθητες κεραίες των καιρών; Οι παράταιροι πρωτοπόροι; ΧΑ!!! ΧΑ!!!!
Η Ελλάδα, η χώρα του Zorba the Greek και του Greek mousaka, να είναι η ασύμμετρη απειλή του Παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Συστήματος; Να μου πεις.. Έτσι σχιζοφρενής που είναι ο Μεταμοντέρνος Καπιταλισμός, όλα μπορούν να γίνουν. Ακόμα και αυτό.

Τρέχουν, τρέχουν οι εξελίξεις με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Και κάτι μου λέει ότι αύριο – άντε μεθαύριο – το θέμα δε θα είναι πια το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αλλά …..

Τέλος Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είναι και εντελώς άσκοπα
1) Πείτε μου ποια φτώχεια να διαλέξω; Τη φτώχεια της πλήρους χρεωκοπίας και της επίσημης Πτώχευσης – λένε ότι η Ελλάδα θα γίνει κάτι σαν Κούβα ή Αλβανία ή τη φτώχεια του ΔΝΤ; Ή μήπως υπάρχει και κουρτίνα Νο 3 και δεν το έχω καταλάβει; Ας μου πει κάποιος γιατί έχω μπερδευτεί…

2) Γιατί οι φασιστοανάρχες, τραμπούκοι κουκουλοφόροι σπάνε σε κάθε πορεία το βιβλιοπωλείο Ιανός στη Σταδίου; Διάβασα στο TVXS ότι χρειάστηκε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ο Ν. Καρατζάς να πλακωθεί μαζί τους για να μην μπουν μέσα και γίνει το βιβλιοπωλείο παρανάλωμα του πυρός. Με τη Marfin Bank πες να έχουν πρόβλημα. Με τον Ιανό τι πρόβλημα έχουν;

Υ. Γ: Πφ….η παλαιά αγάπη στην Αστρολογία μου υπενθυμίζει: Μπαίνουμε στον Υδροχόο. Ο κόσμος αλλάζει εποχή. Η γενιά του 70 θα είμαστε οι σκαπανείς και οι πρωτοπόροι του Υδροχόου. Οι αστρολόγοι λεν πως τα άστρα δείχνουν τριγμούς και ανακατατάξεις. Όλοι οι μακρινοί πλανήτες στα παρορμητικά. Μιλούν για Επανάσταση, αν μπει και ο Ουρανός στον Κριό. Λες; Τώρα είναι στους Ιχθείς. Οσονούπω λοιπόν!
Και δεν είμαστε καθόλου καλά προετοιμασμένοι..