Ego über alles. Σχέσεις στην Εποχή του Ατομισμού

Ego über alles. Ελληνιστί το Εγώ πάνω από όλα. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ατομικιστικό πρότυπο διαβίωσης που διέπει όλα τα είδη σχέσεων. Κοινωνικών και προσωπικών.

Στην πρώτη περίπτωση, βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένοι σε ένα κοντόφθαλμο ατομικό συμφέρον, απασχολημένοι αυστηρά με τα του εαυτού τους και τα του οίκου τους. Ο εαυτούλης μου και η πάρτη μου. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Πως θα τη βγάλουμε και σήμερα, ανέμελα βέβαια και ακούραστα, πώς θα απολαύσουμε κουτσά – στραβά ό, τι έχει μείνει να απολαύσουμε, πώς θα παρακάμψουμε τον Άλλον για να είμαστε εμείς καλά.

Υπάρχει εκεί έξω μία παράξενη εσωστρέφεια, μία διάχυτη καχυποψία και μία στείρα ενδοσκόπηση που αποκλείει την έννοια του συνόλου, την ευαισθησία, την Ηθική και όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να ζουν μαζί.
Και είναι παράξενο, σε μια εποχή που θα έπρεπε η Αλληλεγγύη και η επικοινωνία να διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μία εκκωφαντική αναδίπλωση στο Εγώ. Δούλεψε καλά φαίνεται όλα αυτά τα χρόνια ο καπιταλισμός. Ακρωτηρίασε και παρέλυσε όλες τις υγιείς δυνατότητες του εαυτού. Η Απομάγευση και η Αλλοτρίωση σε όλο τους το μεγαλείο, όπως ακριβώς είχε πει ο παππούς Μαρξ. Και βέβαια, αφού οι Ιδέες την έκαναν, ήρθε το Μεγάλο Κενό…

Και είναι τώρα όλοι αγκιστρωμένοι στον πρότερον ένδοξον βίον και προσπαθούν να κατασπαράξουν μέχρι και το τελευταίο ψιχαλάκι που άφησε πίσω της η Εποχή της Αφθονίας. Σαστισμένοι, μπερδεμένοι, με το μικρόβιο του ατομικού ευδαιμονισμού καλά εμφυτευμένο στο DNA τους, και το Κενό στα μάτια τους…..

Όσο για τις προσωπικές σχέσεις; Εδώ είναι η μεγάλη Πανωλεθρία….
Γιατί όλα τα παραπάνω μεταφράζονται σε πολύ σκληρές καταστάσεις εφόσον εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο άμεσα συνειδητό συναισθηματικό κομμάτι, αυτό του έρωτα και της αγάπης. Και ο Έρωτας στα χρόνια του Εγωισμού, είναι από ότι φαίνεται δύσκολη υπόθεση.
Κατ΄ αρχάς θα έλεγα ότι θριαμβεύει η λογική του εφήμερου, του στιγμιαίου, της προσωρινής επιθυμίας, της παρόρμησης. Η λογική του ηδονισμού και ενός ολότελα επιδερμικού ψευδοσυναισθηματισμού που δίνει έμφαση στις επιφανειακές ανάγκες του εαυτού. Ο Εαυτός να ικανοποιηθεί εδώ και τώρα – αυτό είναι το αίτημα. Επεμβαίνει δηλαδή στον έρωτα μία τέτοια συμφεροντολογική διάσταση που τον δηλητηριάζει ανεπανόρθωτα.

Και έπειτα ρε παιδί μου υπάρχει μία τεράστια δυστοκία, να «δεις» τον Άλλον. Να τον νιώσεις, να τον νοιαστείς, να τον συναισθανθείς. Εντάξει - ας αφήσω απ’ έξω το ερωτικό συναίσθημα: μιλάω για απλή, ανθρώπινη επικοινωνία…. Δηλαδή το απλό, ανθρώπινο ενδιαφέρον. Αντίθετα, επικρατεί μία κατάσταση που αγγίζει τη συναισθηματική αναπηρία. Και συναντώ πολλούς τέτοιους ανάπηρους όλο και περισσότερο. Αλλά τι πειράζει; Αρκεί ο Εαυτός να μείνει αλώβητος….

Οι σχέσεις όμως – η κάθε ανθρώπινη σχέση – είναι ένα πάρε – δώσε. Αυτή είναι η πρόκλησή τους, αυτή και η μαγεία τους. Και από ότι φαίνεται το Δώσε στην Εποχή του Ατομισμού είναι πολύ δύσκολο. Τότε όμως και η σχέση σταματά. Συνεπώς ο εαυτός μένει μόνος, χωρίς ανατροφοδότηση, καταδικασμένος σε μια αδιέξοδη ομφαλοσκόπηση. Μοναξιά.
Και μέσα σε όλα αυτά, εξ’ αιτίας αυτών αλλά και πολλών άλλων δημιουργείται ο Κυνισμός. Ο κυνικός ο άνθρωπος είναι ένα αθόρυβο και ύπουλο καθίκι που έχει χάσει την πίστη του στα πάντα και θέλει αυτό το μικρόβιο να το μεταδώσει και στους άλλους.

Όμως…… «Είμαστε ψυχή, σώμα και πνεύμα. Και όσο και αν καταναλώνουμε εραστές στην καπιταλιστική κοινωνία, παραμένουμε αυτά τα τρία» (βλ. σημείωση). Ακριβώς λοιπόν επειδή παραμένουμε αυτά τα τρία, αφήνουμε πάντα πίσω και κάτι ψυχικά κομματάκια μας. Μικρότερα ή μεγαλύτερα. Εμείς βέβαια νομίζουμε πως όλα ΟΚ αλλά εκείνος ο άλλος Εαυτός, που θέλουμε να τον ξεχάσουμε, έχει διαφορετική άποψη.
Για αυτό υπάρχουν μερικά δύσκολα βράδια που μόνο εμείς τα ξέρουμε και κανείς άλλος, που μας παίρνουν τα ζουμιά και το παράπονο. Ακόμα και τους κυνικούς – ακόμα και τους αναίσθητους – για την ακρίβεια κυρίως αυτούς. Το πρωί όμως φοράμε το κουλ μας χαμόγελο, μπαλώνουμε τις τρύπες όπως όπως και βγαίνουμε στην αγορά εραστών ακόμα πιο πληγωμένοι, ακόμα πιο φοβισμένοι, ακόμα πιο δυσλειτουργικοί… Και ακριβώς για αυτούς τους λόγους, ακόμα πιο ατομιστές.

Πώς όμως θα πάει η δουλειά; Προχωρώντας όλοι περιχαρακωμένοι στην κοσμάρα μας, διαρκώς ανικανοποίητοι, ανομολόγητα κενοί και αθεράπευτα μόνοι; Δε βγαίνει ζωή έτσι. Ούτε ανθρώπινες κοινωνίες βγαίνουν έτσι.

Για αυτό ό, τι και να μου λέτε εσείς οι κυνικοί και οι φοβισμένοι του κόσμου όλου, οι άνθρωποι είναι προορισμένοι να μοιράζονται τα κρεβάτια τους και τις ψυχές τους. (Προσοχή! Τα δύο αυτά πάνε πακέτο). Γιατί μερικές Μεγάλες Αφηγήσεις του Παλαιού Κόσμου δε γίνεται να τις αφήσω. Όχι, δε γίνεται…


Σημείωση: Η συγκεκριμένη φράση προέρχεται από τη στήλη Bed Time Stories της Ειρήνης Χειρδάρη στη Lifo, η οποία στο τεύχος 202 έγραψε ένα φανταστικό κείμενο. Διαβάστε το!!
http://www.lifo.gr/mag/columns/2919

Ελλάδα - Η Ασύμμετρη απειλή του Συστήματος

Βλέπω τα δελτία των 8. Σχεδόν σκηνές εσχατολογικές.
Όλα τα βλέμματα στραμμένα στην Ελλάδα.

Ο Ιάπωνας Πρωθυπουργός μιλά για την Ελλάδα. Πρέπει να προσέξουμε λέει. Να μη γίνει η Ελλάδα η θρυαλλίδα της Παγκόσμιας Οικονομίας. Ήξερε άραγε μέχρι χθες που βρίσκεται αυτή η φτωχή, μικρή εξωτική χώρα;

Ο Ομπάμα μιλά για την Ελλάδα.

Η πρόεδρος της Αργεντινής μιλά για την Ελλάδα. Δηλώνει συμπαράσταση. Ξέρουν αυτοί…. Οι πολίτες της Αργεντινής διαδηλώνουν υπέρ της Ελλάδας.

Οι χρηματιστές της Wall Street όταν πλέον τζογάρουν βλέπουν παράλληλα τις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ στο Σύνταγμα. Άλλο και τούτο…. Κάνει λάθος ένας υπάλληλος του Χρηματιστηρίου; Πέφτουν οι δείκτες; Η χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα φταίει…

Στο Γερμανικό Κοινοβούλιο πλακώνονται. Γιατί αφήσατε την Ελλάδα αβοήθητη τόσο καιρό; Οι Σοσιαλδημοκράτες την πέφτουν στη Μέρκελ ότι άφησε αυτόν, ένα Σοσιαλιστή Πρόεδρο, Το Γιώργο Παπανδρέου που κάνει υπεράνθρωπο αγώνα για το λαό του, μόνο του και αβοήθητο τόσο καιρό…. (Ήμαρτον!!! εμείς εδώ τον έχουμε στην μπούκα και εκεί τον έχουν ως άλλον αθώο Σοσιαλιστή μάρτυρα που αναγκάστηκε να σηκώσει τον καπιταλιστικό Σταυρό του Μαρτυρίου για το λαό του… τι καταλαβαίνεις εσύ τώρα;)

Καίγεται η γούνα ολονών τώρα. Και βέβαια όλοι βλέπουν στην Ελλάδα. Σου λέει αν πέσει η Ελλάδα, πέφτει το Σύστημα. Χαμογελώ χαιρέκακα. Λες; Όλα να ξεκινήσουν από εδώ; Η χώρα αυτή, να είναι η μοιραία; Ο προπομπός; Λες; Το βιβλίο του Μέλλοντος να γράφει «….. όλα ξεκίνησαν το Μάϊο του 2010 στην Ελλάδα….» «Τα πρώτα θύματα ήταν τέσσερις νεκροί από έκρηξη μολότοφ σε τράπεζα της Αθήνας…..»
Μια διαστροφική έξαψη με χτυπά στο υπογάστριο. Ενορατικές ιδέες φουντώνουν στο μυαλό μου. Λες; Στη χώρα αυτή που ξεκινά 2.500 χρόνια πριν η περιπέτεια του Δυτικού Πολιτισμού, στη χώρα αυτή να έρθει και το τέλος του;

Μήπως έχουμε εμείς οι ίδιοι παρεξηγήσει τον εαυτό μας; Μήπως είμαστε εμείς, οι παρορμητικοί, οι ανίκανοι να ελέγξουμε το θυμικό μας, μήπως είμαστε εμείς οι ευαίσθητες κεραίες των καιρών; Οι παράταιροι πρωτοπόροι; ΧΑ!!! ΧΑ!!!!
Η Ελλάδα, η χώρα του Zorba the Greek και του Greek mousaka, να είναι η ασύμμετρη απειλή του Παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Συστήματος; Να μου πεις.. Έτσι σχιζοφρενής που είναι ο Μεταμοντέρνος Καπιταλισμός, όλα μπορούν να γίνουν. Ακόμα και αυτό.

Τρέχουν, τρέχουν οι εξελίξεις με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Και κάτι μου λέει ότι αύριο – άντε μεθαύριο – το θέμα δε θα είναι πια το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αλλά …..

Τέλος Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είναι και εντελώς άσκοπα
1) Πείτε μου ποια φτώχεια να διαλέξω; Τη φτώχεια της πλήρους χρεωκοπίας και της επίσημης Πτώχευσης – λένε ότι η Ελλάδα θα γίνει κάτι σαν Κούβα ή Αλβανία ή τη φτώχεια του ΔΝΤ; Ή μήπως υπάρχει και κουρτίνα Νο 3 και δεν το έχω καταλάβει; Ας μου πει κάποιος γιατί έχω μπερδευτεί…

2) Γιατί οι φασιστοανάρχες, τραμπούκοι κουκουλοφόροι σπάνε σε κάθε πορεία το βιβλιοπωλείο Ιανός στη Σταδίου; Διάβασα στο TVXS ότι χρειάστηκε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ο Ν. Καρατζάς να πλακωθεί μαζί τους για να μην μπουν μέσα και γίνει το βιβλιοπωλείο παρανάλωμα του πυρός. Με τη Marfin Bank πες να έχουν πρόβλημα. Με τον Ιανό τι πρόβλημα έχουν;

Υ. Γ: Πφ….η παλαιά αγάπη στην Αστρολογία μου υπενθυμίζει: Μπαίνουμε στον Υδροχόο. Ο κόσμος αλλάζει εποχή. Η γενιά του 70 θα είμαστε οι σκαπανείς και οι πρωτοπόροι του Υδροχόου. Οι αστρολόγοι λεν πως τα άστρα δείχνουν τριγμούς και ανακατατάξεις. Όλοι οι μακρινοί πλανήτες στα παρορμητικά. Μιλούν για Επανάσταση, αν μπει και ο Ουρανός στον Κριό. Λες; Τώρα είναι στους Ιχθείς. Οσονούπω λοιπόν!
Και δεν είμαστε καθόλου καλά προετοιμασμένοι..

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Η μέρα ήταν μουντή. Κάτι απροσδιόριστο στην ατμόσφαιρα. Μια παράξενη ενέργεια. Σαν κάτι να αναρριχόταν πίσω από τη σκηνή του ορατού κόσμου. Αν κοιτούσες στην αθέατη πλευρά, θα το έβλεπες.

Είχαμε ξεκινήσει ακτιβιστικά. Συναυλίες στο Σύνταγμα για το περιβάλλον. Ποδηλάτες και τυμπανιστές. Ένας πολύχρωμος κόσμος κάτω από τη συννεφιά.Έξω από τις λαμπερές βιτρίνες του Attica συζητάμε για τη φτώχεια που απλώνεται. Η κρίση πολύ πρόσφατη. Μία καρότσα περνά. Κουβαλά στην οροφή ένα σκύλο. Τον βγάζεις φωτογραφία.

Τρώμε στο Silentio στον πεζόδρομο της Σόλωνος. Σου κάνω το τραπέζι. Όπως και πέρυσι στη γιορτή μου. Περνάμε όμορφα και βγάζουμε φωτογραφίες. Κάτι, κάτι όμως… Υπάρχει εκεί πίσω….
Τα θυμάμαι όλα από εκείνη τη μέρα. Καρέ καρέ. Το ίδιο και εσύ. Μου το είπες.

Το βράδυ έρχεσαι στο σπίτι. Μπαίνεις έξαλλη «Σκότωσαν ένα παιδί στα Εξάρχεια οι μπάτσοι, το καταλαβαίνεις;» Η αίσθηση της ημέρας επιβεβαιώνεται. Το κακό έγινε.
Και ξεκινά η πιο επώδυνα γοητευτική διανοητική περιπέτεια της ενηλικίωσης.

Ημέρες φωτιάς. Ημέρες αφύπνισης. Δέκα μέρες πυρετού. Μόνη στο σπίτι. Διαβάζω, παρακολουθώ, συζητώ, επικοινωνώ, στο ίντερνετ ολημερίς, στην τηλεόραση. Γράφω, γράφω, σκέφτομαι. Βγαίνω μόνο για πορείες. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Κάθε απόγευμα. Ο ήχος του ελικόπτερου πάνω από την πόλη. Παρακολουθεί. Eye on You People…
Τι γίνεται; Κάτι γίνεται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Προσπαθώ να καταλάβω. Αναρχία ή εξέγερση; Πείτε μου τι είναι όλα αυτά; Τι πιστεύω; Τι πρεσβεύω; Ποια είναι η στάση μου;

Και τότε η σαπουνόφουσκα μου σκάει… Και βλέπω την αλήθεια.
Hey girl! What were you thinking; This is a capitalistic world!! WELCOME!!!

Και κάπου εκεί μαζί με τα πλαστικά φύλλα του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Κακλαμάνη παίρνει φωτιά για λίγο, για πολύ λίγο το καπιταλιστικό πλαστικό περίβλημα . Πίσω από τους καπνούς, η Ιστορία και ο Χρόνος μου δίνουν τη μοναδική ευκαιρία να ρίξω μια σύντομη ματιά στην καρδιά του κτήνους. Είναι σαν το Matrix. Κάποιες ελάχιστες φορές το σύστημα βραχυκυκλώνει από έναν αστάθμητο παράγοντα - εδώ μια δολοφονία 16χρονου – τα παίζει για λίγο και σε αφήνει να δεις μέσα.
A glimpse to reality.

Η ματιά αυτή άλλαξε τη ζωή μου. Δε νομίζω πως θα είμαι η ίδια από εκείνη τη μέρα. Σίγουρα κράτησα όσα ήθελα αλλά ένας νέος κόσμος στοχασμού και προβληματισμού γεννήθηκε από τότε. Με πλούτισε υπαρξιακά και πνευματικά με έναν τρόπο που ποτέ δεν περίμενα. Για μένα αυτή είναι η παρακαταθήκη της 6ης Δεκέμβρη του 2008.
Η μεγάλη αφύπνιση…

Ψυχή Βαθιά - Θλίψη Βαθιά

Είδα το Ψυχή Βαθιά Κυριακή βράδυ, μόνη στο σινεμά. Θέλω να γράψω για τον τρόπο που με επηρέασε.

Κατ΄αρχάς για πρώτη φορά αισθάνθηκα τη λέξη Εμφύλιος που ακούω από μικρό παιδί. Η λέξη πήρε έστω και με αυτόν τον τρόπο εικόνα και μορφή.

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα μέχρι το μεδούλι μου τη σαρκαστική εξέλιξη που επεφύλασσε το μέλλον στους αγώνες εκείνους. Η διάψευση των ιδεών για τις οποίες χύθηκε τόσο αίμα, με φρίκαρε. Μελαγχόλησα για τους ανθρώπους εκείνους που χάθηκαν τόσο μάταια, κυνηγώντας μια κόκκινη χίμαιρα. Αντιπαρέβαλα τους πολεμιστές στα βουνά με την Πτώση του Τείχους (παρεπιμπτπόντως εορτάζεται φέτος η 20η επέτειος), με τους Scorpions να τραγουδούν Wind of Change, με τον Πούτιν, τη σημερινή Κίνα και με έπιασε σύγκρυο.

Για πρώτη φορά είδα με πιο νηφάλιο βλέμμα το μετεμφύλιακό κυνηγητό που εξαπολύθηκε εναντίον των αριστερών. Μεγάλωσα με μια γιαγια που τα λόγια της για το παλάτι, τη Φρειδερίκη, τις εξορίες, "τη χειρότερη χούντα που ήταν του Καραμανλή", με έχουν στοιχειώσσει. Ήταν πάντα η "Κακιά Δεξιά" και ο δεξιός ήταν σαν τον εξαποδώ. Και όμως, για πρώτη φορά εξήγησα, κατάλαβα - δε δικαιολόγησα - το αντικομμουνιστικό μένος και τις διώξεις. Σε ένα κλίμα ψυχροπολεμικό έχοντας προηγηθεί ένα τέτοιο εγκάρσιο ρίγμα στην ελληνική κοινωνία, τόση βαρβαρότητα και εγκλήματα εκατέρωθεν, ήταν λογικό να ακολουθήσουν μέθοδοι εμπάθειας και μισαλλοδοξίας.

Για πρώτη φορά μπήκα στο τριπάκι να σκεφτώ "Πώς θα ήταν εάν...." Μήπως είναι λάθος αυτό το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε μετα το 1945; Γιατί τόσοι άνθρωποι του εναντιώθηκαν; Είμαστε όλοι παραπλανηθέντες, θύματα ή και ένοχοι που αγκαλιάσαμε έτσι τον καπιταλισμό; Και όμως: μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα σε δύο χρυσές δεκαετίες με ευμάρεια, ελευθερία και ευδαιμονία, θεωρώντας αυτονόητη την υπάρχουσα κατάσταση του κόσμου. Και δε θα το άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Και ακόμα και σήμερα που ο καπιταλισμός μπάζει απόνερα και δείχνει τα σάπια δόντια του, διατηρώ ισχυρές επιφυλάξεις για το σύστημα που θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει και για τον τρόπο που αυτό θα εγκαθιδρύετο. Δύσκολα θα άλλαζα τη δυτική, αστική, φιλελευθερη δημοκρατία, παρόλα τα ελαττώματά της, με έναν άλλο τρόπο αμφίβολης και ίσως επώδυνης εξουσίας. Δηλαδή ποιος θα ήταν ο άλλος κόσμος που είναι εφικτός; Η Αλβανία του Χότζα; Η Ρωσία του Στάλιν; Η Κούβα του Κάστρο; Μήπως - λέω μήπως - ο κόσμος που ονειρευόμαστε είναι πέραν του Καπιταλισμού και του Κομμουνισμού;

Τέλος για πρώτη φορά και περισσότερο από κάθε άλλη πολεμική ταινία - ίσως επειδή ο θάνατος εκείνων των ανθρώπων προδώθηκε τόσο κατάφωρα από την ίδια την πορεία των πραγμάτων - σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να χάνεις τη ζωή σου για τίποτα και για κανέναν. Δεν υπάρχει περιουσιος - ισμός, περιούσια ιδεολογία για την οποία να πεθάνεις. Κανένα δόγμα, καμμία ομάδα. Υπάρχει περιούσια ζωή, υπάρχει η μάνα, ο πατέρας, το παιδί, ο αδερφός, το χάδι και το φιλί του άντρα. Είναι μία η ζωή. Εδώ και τώρα. Και δεν αξίζει να την εκχωρήσεις για μεσσιανικές ψευδαισθήσεις και εκκωφαντικά δογματικά κατασκευάσματα που ψάχνουν για θύματα. Και το λέω εγώ που διαβάζοντας ως παιδί Άλκη Ζέη και Ζωρζ Σαρρή, ζούσα τα ηρωικά ιδεώδη και φαντασιωνόμουν αντιστασιακούς αγώνες και ένδοξους θανάτους στα βασανιστήρια.

Γύρισα σπίτι περπατώντας στους άδειους δρόμους και τις στοές της Πάτρας. Ανάγλυφη η μελαγχολία του έξωθεν με τον εντός μου κόσμο.
Τόσο αίμα, τόσος πόνος, τόση καταστροφή, τόσα χρόνια χαμένα για ένα κόκκινο αδειανό πουκάμισο.
Ψυχή Βαθιά - Θλίψη βαθιά, πολύ βαθιά.

Προς τα παιδιά με τα καλάσνικωφ

Μερικές φιλικές συμβουλές - προτροπές προς τους χρήστες:

Πρώτον: Τα καλάσνικωφ βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Τη δικιά σας και κυρίως των άλλων.


Δεύτερον: Δοκιμάστε να σκοτώσετε πιο ανώδυνα τον ελεύθερο χρόνο σας. Εντάξει, δε λέω να διαβάσετε ποίηση, too much.Υπάρχει όμως πάντα το ψαροτούφεκο. Βοηθά και καλμάρει τα νεύρα. Και είσαι και μες τη φύση


Τρίτον: Λίγη ψυχοθεραπεία δε θα έβλαπτε.Δε νομίζετε πως πρέπει επιτέλους να λύσετε εκείνο το ψυχικό τραύμα με τον μπαμπά που έλειπε συνεχώς από το σπίτι και έπαιζε ξύλο με τη μαμά; Γιατί ως γνωστόν είμαστε οι οικογένειές μας.


Τέταρτο και πιο σημαντικό: Βγάλτε το δαχτυλάκι από τη σκανδάλη και βάλτε το κάπου αλλού, πιο υγρά και ζεστά. Είναι δοκιμασμένο. Κατά κοινή ομολογία το σεξ προσφέρει απόλαυση και ξελαμπικάρει. Το πίστευαν φανατικά κάτι τύποι 40 χρόνια πριν που έπιναν συνεχώς μπάφους και άκουγαν Jimi Hendrix. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Επίσης και για να μην κοροϊδευόμαστε:
Μην το λέτε και πολύ ότι είστε αρνητές του Συστήματος. Ακούει ο εγκέφαλος τέτοια πράγματα και τα πιστεύει.
Μάλλον είστε το ultimum δημιούργημά του.Το πιο τρελό καπρίτσιο του.

Και βέβαια οι ανέλπιστοι στυλοβάτες του. Το πιο σκοτεινό εργαλείο του.

Του πήρε λίγα χρόνια με φτηνά υλικά και σκουπίδια για να σας εκθρέψει αλλά τώρα μπορεί να σας χαίρεται...

Γνήσια τέκνα του κυνισμού, της απαξίωσης και του τίποτα.
Μικρά τερατάκια της ολοκληρωτικής αποδόμησης.
Δύο επιλογές είχατε: τις σήριγγες ή τα καλάσνικωφ. Αλλά εντάξει, το δεύτερο είναι πιο in.

Βρε μπας και είστε παιδάκια των Βορείων Προαστείων;
Γιατί εκεί που υπάρχουν όλα τα υλικά, δεν υπάρχει τίποτα το άϋλο να σε κρατήσει τις δύσκολες ώρες. Πλάκα θα έχει....

Back on the road again

Επί τρία χρόνια φυλλοροούσα.
Περπατούσα και έχανα κομμάτια μου.
Ψηφίδες ψυχής που ξεκολλούσαν από πάνω μου.
Έπιασα όμως κάποια στιγμή και έκανα νέα αρμολογήματα.
Και έβαλα καλύτερο υλικό στους αρμούς.
Και έφτιαξα ένα νέο ψηφιδωτό 32 τετραγωνικών
με την παράστασή μου από την αρχή.
Και έχω τώρα σχήμα καλύτερο και μορφή.
Είμαι σχεδόν καινούρια και ταυτόχρονα παλιά.

Ω! Ευλογημένες οι στιγμές που μπορείς να κοιτάς ξανά μπροστά.
Το Δρόμο.

Το τελευταίο αντίο

Αντίο αγαπημένο μου πλάσμα.

Ήσουν ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ.

Με συντρόφευσες στα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου.

Στις ομορφότερες στιγμές μου.

Μου έμαθες πράγματα ανεκτίμητα. Μου έφερες πράγματα ανεκτίμητα.

Μαζί σου κλείνει και ένα κεφάλαιο ζωής.

Μακάρι να σε είχα δίπλα μου για πάντα.

Θα σε έχω πάντα όμως μέσα μου. Στη σκέψη μου και στην καρδιά μου.

Θα σου μιλώ από εδώ

και εσύ θα με κοιτάς με τα υπέροχα ματάκια σου

και θα κάνεις άκρη τα σύννεφα με τη φουντωτή ουρίτσα σου.

Αντίο καλέ μου.

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.