Προς τα παιδιά με τα καλάσνικωφ

Μερικές φιλικές συμβουλές - προτροπές προς τους χρήστες:

Πρώτον: Τα καλάσνικωφ βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Τη δικιά σας και κυρίως των άλλων.


Δεύτερον: Δοκιμάστε να σκοτώσετε πιο ανώδυνα τον ελεύθερο χρόνο σας. Εντάξει, δε λέω να διαβάσετε ποίηση, too much.Υπάρχει όμως πάντα το ψαροτούφεκο. Βοηθά και καλμάρει τα νεύρα. Και είσαι και μες τη φύση


Τρίτον: Λίγη ψυχοθεραπεία δε θα έβλαπτε.Δε νομίζετε πως πρέπει επιτέλους να λύσετε εκείνο το ψυχικό τραύμα με τον μπαμπά που έλειπε συνεχώς από το σπίτι και έπαιζε ξύλο με τη μαμά; Γιατί ως γνωστόν είμαστε οι οικογένειές μας.


Τέταρτο και πιο σημαντικό: Βγάλτε το δαχτυλάκι από τη σκανδάλη και βάλτε το κάπου αλλού, πιο υγρά και ζεστά. Είναι δοκιμασμένο. Κατά κοινή ομολογία το σεξ προσφέρει απόλαυση και ξελαμπικάρει. Το πίστευαν φανατικά κάτι τύποι 40 χρόνια πριν που έπιναν συνεχώς μπάφους και άκουγαν Jimi Hendrix. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Επίσης και για να μην κοροϊδευόμαστε:
Μην το λέτε και πολύ ότι είστε αρνητές του Συστήματος. Ακούει ο εγκέφαλος τέτοια πράγματα και τα πιστεύει.
Μάλλον είστε το ultimum δημιούργημά του.Το πιο τρελό καπρίτσιο του.

Και βέβαια οι ανέλπιστοι στυλοβάτες του. Το πιο σκοτεινό εργαλείο του.

Του πήρε λίγα χρόνια με φτηνά υλικά και σκουπίδια για να σας εκθρέψει αλλά τώρα μπορεί να σας χαίρεται...

Γνήσια τέκνα του κυνισμού, της απαξίωσης και του τίποτα.
Μικρά τερατάκια της ολοκληρωτικής αποδόμησης.
Δύο επιλογές είχατε: τις σήριγγες ή τα καλάσνικωφ. Αλλά εντάξει, το δεύτερο είναι πιο in.

Βρε μπας και είστε παιδάκια των Βορείων Προαστείων;
Γιατί εκεί που υπάρχουν όλα τα υλικά, δεν υπάρχει τίποτα το άϋλο να σε κρατήσει τις δύσκολες ώρες. Πλάκα θα έχει....

Back on the road again

Επί τρία χρόνια φυλλοροούσα.
Περπατούσα και έχανα κομμάτια μου.
Ψηφίδες ψυχής που ξεκολλούσαν από πάνω μου.
Έπιασα όμως κάποια στιγμή και έκανα νέα αρμολογήματα.
Και έβαλα καλύτερο υλικό στους αρμούς.
Και έφτιαξα ένα νέο ψηφιδωτό 32 τετραγωνικών
με την παράστασή μου από την αρχή.
Και έχω τώρα σχήμα καλύτερο και μορφή.
Είμαι σχεδόν καινούρια και ταυτόχρονα παλιά.

Ω! Ευλογημένες οι στιγμές που μπορείς να κοιτάς ξανά μπροστά.
Το Δρόμο.

Το τελευταίο αντίο

Αντίο αγαπημένο μου πλάσμα.

Ήσουν ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ.

Με συντρόφευσες στα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου.

Στις ομορφότερες στιγμές μου.

Μου έμαθες πράγματα ανεκτίμητα. Μου έφερες πράγματα ανεκτίμητα.

Μαζί σου κλείνει και ένα κεφάλαιο ζωής.

Μακάρι να σε είχα δίπλα μου για πάντα.

Θα σε έχω πάντα όμως μέσα μου. Στη σκέψη μου και στην καρδιά μου.

Θα σου μιλώ από εδώ

και εσύ θα με κοιτάς με τα υπέροχα ματάκια σου

και θα κάνεις άκρη τα σύννεφα με τη φουντωτή ουρίτσα σου.

Αντίο καλέ μου.

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.

Η εγκληματικότητα, ο φόβος και ο Mad Max

Πριν δύο εβδομάδες και ενώ είχα μεταβεί στην Αθήνα και ενώ έτρωγα με την κολλητή σε «καλό» εστιατόριο, η τσάντα μου έκανε φτερά. Ήταν η ίδια μέρα που σκοτώθηκε η 32χρονη στο Γερμανό του Βύρωνα… Τρία χρόνια πριν, ξύπνησα πρωί στο σπίτι μου και μου έλειπαν λαπ τοπ, πορτοφόλι, τηλέφωνα, κλπ…

Έξαρση της εγκληματικότητας. Εννοείται. ..

Έτσι, μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό τον τελευταίο καιρό, κάτι που έγραψε ο Ρούσσος Βρανάς στα Νέα. Για μια κοινωνία που θα μοιάζει όλο και περισσότερο στο Mad Max.Το θυμάστε το Mad Max; Στην ταινία αυτή λοιπόν, βασιλεύει η παρανομία, η οικονομία έχει καταρρεύσει, το ίδιο και οι κοινωνίες. Ξέφρενες συμμορίες λυμαίνονται τα πάντα, οι άνθρωποι σκοτώνουν και τη μάνα τους για ένα λίτρο βενζίνης. Ένα βάρβαρο φουτουριστικό σύμπαν, που όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας τα σημάδια, θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα.

Στις εικόνες αυτές, εγώ θα προσέθετα και εκείνες από την ταινία «Children of Men». Ένας κόσμος φασισμού, στυγνής καταστολής, με βομβιστικές επιθέσεις, ορδές μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με αξιωματούχους καλά απομονωμένους σε γυάλες αδιατάρακτης ηρεμίας μακριά από τους πολίτες που αλληλοσφάζονται. Τα έργα του πολιτισμού (κι αυτό με καίει περισσότερο), έχουν καταστραφεί και όσα έχουν σωθεί, στολίζουν σαλόνια πλουσίων. Όταν την είδα πριν 2 χρόνια συγκλονίστηκα, γιατί μου φάνηκε πολύ προφητική.
Σας φαίνονται απίθανα όλα αυτά; Και όμως, ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι είναι ικανός για τα χειρότερα.

Φεύγω από τις ταινίες και έρχομαι στη δική μου επόμενη μέρα.
Βγήκα στο κέντρο γι α δουλειές και εκεί αισθάνθηκα μερικά πολύ παράξενα πράγματα. Είχα αγκαλιάσει την τσάντα μου λες και κάποιος ανά πάσα στιγμή θα ερχόταν να μου την αρπάξει, κοίταξα τουλάχιστον 3 φορές πίσω μου να δω ποιος με ακολουθεί. Και για πρώτη φορά ένιωσα φόβο. Ένωσα ευάλωτη και εξαιρετικά ανασφαλής να κυκλοφορήσω. Και μετά ένιωσα – ναι το ομολογώ – μισανθρωπία, εχθρότητα, ξενοφοβία. Συναισθήματα σα σκουλήκια, αλλά τα ένιωσα. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλα μου τα ιδανικά, τις ανθρωπιστικές αξίες, για να πολεμήσω τα σκουλήκια.

Αργότερα διάβαζα: « Στο όνομα του φόβου, ο άνθρωπος συρρικνώνεται, υψώνει τείχη αυτοπροστασίας και αμπαρώνεται σε ένα κελί. Αντιδράσεις που μας γυρνάνε ολοταχώς προς τα πίσω εμφανίζονται. Η αυτοδικία, η μισαλλοδοξία, η ξενοφοβία, η ακραία συντηρητικότητα, είναι ορισμένες από τις πιο σκοτεινές παρενέργειες της ανασφάλειας που γεννά ο φόβος της εγκληματικότητας και ενδέχεται να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας».

Συνεπώς η δική μου εμπειρία, θα μπορούσε να αποτελέσει μία εξατομικευμένη μελέτη περίπτωσης για το πώς λειτουργούν τα συναισθήματα απέναντι στο φόβο της εγκληματικότητας. Εγώ όμως προσπάθησα να βάλω τη συνείδηση μπροστά για να παρακάμψω τα ένστικτα. Είναι δυνατόν όμως να γίνει κάτι τέτοιο σε μαζικό επίπεδο;

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Κατά πόσο οι άνθρωποι θα μπορέσουμε να προτάξουμε τις αξίες που χρόνια έχουμε οικοδομήσει απέναντι στο μίσος και το φόβο. Κατά πόσο, σε αυτή την κρίσιμη καμπή που διέρχεται ο κόσμος και ο πολιτισμός, θα αποφύγουμε τη ζούγκλα και τα ξέφρενα ένστικτα, οδηγούμενοι με μαθηματική ακρίβεια σε κάτι που εγώ θα ονόμαζα Μεταμοντέρνο Μεσαίωνα.

Διαφορετικά, ένας νέος κόσμος βαρβαρότητας είναι πολύ πιθανό να ανατείλει. Αναρωτιέμαι μόνο μήπως το ανθρώπινο είδος χρειάζεται ακριβώς αυτές τις σκοτεινές εποχές, χρειάζεται να πιάσει πάτο, για να αρχίσει να σηκώνεται ξανά.
Ένα μόνο είναι το σίγουρο: Στον νέο αυτό κόσμο, δε θα υπάρχει κανένας Τρελός Max να μας σώσει.

Όταν το Παιδί της Αφροδίτης ήρθε σε επαφή με τις πολιτισμικές θεωρίες.

Αυτόν τον καιρό διαβάζω με πάθος πολιτισμικές θεωρίες. Διαβάζω Marx, Weber, Durkheim, Gramci, Adorno, Habermas, Althusser και έπονται άλλοι πολλοί.

Και σκέφτομαι: ρε γαμώτο, όλη μου τη ζωή διαβάζω. Πώς είναι δυνατόν τόσα χρόνια να μην είχα ιδέα για όλα αυτά τα πράγματα;
Θα μου πεις: με τις αρχαιολογίες, τις ιστορίες, τις ιστορίες της Τέχνης, τι περίμενες;
Και όμως. Πρέπει κανείς να σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες για να τα γνωρίσει αυτά; Και εν πάση περιπτώσει γιατί οι εν λόγω ανθρωπιστικές σπουδές να μένουν αποκομμένες από τις κοινωνικές και πολιτισμικές θεωρίες;
Σάμπως η αρχαιολογία δε θα έπρεπε πρωτίστως να συνδέεται με την κοινωνιολογία, την κοινωνική ανθρωπολογία και τις ιδέες που έχουν διατυπωθεί για τις ανθρώπινες κοινωνίες; (οι λόγοι βέβαια που στην Ελλάδα οι επιστήμες αυτές είναι τόσο αυτοαναφορικές, είναι καθαρά ιστορικοί και βέβαια πολιτικοί αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ).

Και έπρεπε να σκοτωθεί ένα 16χρονο παιδί, να γίνει μια ριμάδα εξέγερση και βέβαια μια οικονομική κρίση για να συνειδητοποιήσω ότι «κάτι σάπιο, όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ, υπάρχει όχι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό βασίλειο».
Και έτσι να ανακαλύψω ότι στοχαστές έχουν μιλήσει εδώ και 100 και 150 χρόνια για την ηγεμονική ιδεολογία του καπιταλισμού, την ανθρώπινη αλλοτρίωση μέσα από τη γραφειοκρατία, την εμπορευματοποίηση, την κουλτούρα του καταναλωτισμού και βέβαια τη συστηματική παραπλάνηση μέσω της πολιτιστικής βιομηχανίας και την ψευδαισθητική θέση του ατόμου στο σύγχρονο κόσμο.

Και σκέφτομαι: έφτασα 32 χρονών, με σπουδές, πτυχία, ένα σημαντικό πολιτισμικό κεφάλαιο και αξιόλογες δόσεις προσωπικής αναζήτησης, για να αρχίσω να ανακαλύπτω τις δομές του νεωτερικού κόσμου.
Πόσος κόσμος εκεί έξω, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, καταπίνει αμάσητη την καπιταλιστική τροφή; Πόσος κόσμος θεωρεί φυσική και δεδομένη την υπάρχουσα μορφή του κόσμου; Καταναλώνει με ευχαρίστηση – δε λέω – τα προϊόντα της μαζικής κουλτούρας; με λίγα λόγια κοιμάται τον ύπνο του δικαίου;

Και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει ο Λουί Αλτουσέρ όταν μιλά για τον κυρίαρχο ιδεολογικό μηχανισμό του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα και ειδικότερα το ελληνικό που τόσο μεθοδευμένα αναπαράγει του μύθους, τους ρόλους, τα πρότυπα. Που διδάσκει (και αυτό κουτσά, στεγνά, ξύλινα) την απαράμιλλη λάμψη του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, τις διανοητικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού αλλά και ολόκληρη τη θετικιστική πλάνη εφεξής. Αλλά δε λέει κουβέντα για το σύγχρονο κόσμο, τη μορφή του, την παγκοσμιοποίηση, το υπάρχον σύστημα. Και βάζει μαθητές να γράφουν εκθέσεις για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, χωρίς να λέει όμως την αλήθεια. Σκεπτόμενοι πολίτες; Οι πιο επικίνδυνοι...

Δηλαδή πρέπει να φτάσει κανείς τουλάχιστον στη φάση του διδακτορικού ή έστω να ανήκει στη μικρή εκείνη κατηγορία που αγαπά τη γνώση, για να έρθει σε επαφή με ιδέες και έννοιες που θα έπρεπε να τις έχει γνωρίσει πολύ νωρίτερα;

Πόσος κόσμος εκεί έξω ζει με το όνειρο μιας Mercedes, μιας Luis Vuitton, ζει για να είναι ισόβια χρεωμένος στις τράπεζες, για να γίνει μεγαλοστέλεχος μιας επιχείρησης, να πατήσει επί πτωμάτων, να κάνει πλαστική στο στήθος, να φτιάξει κορμάρα, να αποχαυνωθεί υπέροχα στα μεσημεριανά κουτσομπολίστικά, να μάθει την αλήθεια στις ειδήσεις των 8.... Πόσος κόσμος;........

Το μέταλλο που καίει

Πάλι εδώ. Πάλι στην αγαπημένη θέση, στην αγαπημένη πόλη. Έχω καιρό να γράψω στο blog. Πόσα κείμενα ξεκίνησαν και ποτέ δεν τελείωσαν. Ποστς μισοτελειωμένα και ποτέ ανεβασμένα. Έρχεται πάντα όμως η κατάλληλη στιγμή για όλα.

Μέρος Πρώτο
Άλσος Παγκρατίου - Μια ύπουλη τακτική

Πριν από λίγο καιρό λοιπόν και μετά από χρόνια αδιατάρακτης αδιαφορίας, το Άλσος Παγκρατίου, γέμισε ξαφνικά με νέους κάδους απορριμμάτων. Μια κίνηση φαινομενικά θετική και ευπρόσδεκτη. Τι πιο απλό; Τι πιο ανάξιο λόγου και σημασίας; Ολοκαίνουριοι κάδοι απορριμμάτων... Σε μια άλλη πόλη, σε μια άλλη χώρα ίσως να ήταν έτσι. Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Όχι όταν ξέρεις τι παίζεται από πίσω…..

Λίγες μέρες πιο πριν, δεύτερο χτύπημα ξαφνικού ενδιαφέροντος για το Άλσος. Αυτή τη φορά σειρά είχε η ανάπλαση της παιδικής χαράς. Η υποψία έγινε βεβαιότητα και η ένδειξη απόδειξη. Απόδειξη για την ύπουλη τακτική που ακολουθεί ο Δήμος για να προωθήσει τα σχέδια του. Και η οποία έχει ως εξής: Αφενός μεν δημιουργούμε μία ατμόσφαιρα ανάπλασης, έτσι ώστε να εντάξουμε αργότερα σε αυτή ως φυσιολογικό αποτέλεσμα τα σχέδιά μας, αφετέρου δε, δίνουμε στους κατοίκους την αίσθηση του ενδιαφέροντος και της φροντίδας του δημόσιου χώρου, έτσι ώστε να αγκαλιάσουν μετά το απώτερο εγχείρημά μας.

Τι άθλια λογική, τι απατεωνίστικη, ύπουλη πολιτική.... Δηλαδή, αφού έχουμε είτε εγκαταλείψει, είτε αδιαφορήσει για ένα δημόσιο χώρο, αφού τον έχουμε αφήσει να μαραζώσει και βέβαια δεν έχουμε προβεί ποτέ σε καμία βελτιωτική ενέργεια, ξαφνικά επιδεικνύουμε το αυτονόητο ενδιαφέρον, αυτό που θα έπρεπε έτσι και αλλιώς να έχουμε δείξει, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουμε τις σκοπιμότητές μας.

Πόσοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι, δεν έχουν αφεθεί στο έλεός τους, μέχρι να βρεθεί ο «σωτήρας»! Ο ιδιώτης που θα καθαρίσει το χώρο από τη βρωμιά, θα τον «ευπρεπίσει», και στον οποίο οι πολίτες θα μπορούν να απολαμβάνουν τη βόλτα τους άφοβα. Όλως τυχαίως βέβαια, ο χώρος θα έχει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα και ελάχιστο πράσινο.
Για κάτι που έπρεπε δηλαδή να φροντίζει το Κράτος χάριν των πολιτών, αναλαμβάνει ο ιδιώτης.....

Σε αυτό το χώρο που τώρα καταλαμβάνει το μικρό γήπεδο μπάσκετ, ο κος Δήμαρχος θέλει να φτιάξει "θεατράκι". Σε ένα Άλσος μόλις 25 - 30 στρέμματων...Μήπως έχει γίνει παρεξήγηση;
Πρόκειται για το Άσος Παγκρατίου και όχι για το Δάσος της Βουλώνης....

Και βέβαια τί θα είναι ένα θέατρο χωρίς καφετέρια, καρέκλες, τραπεζάκια, κλπ....

Μέρος Δεύτερο
Το μέταλλο που καίει

Παρακολουθώντας στο TVXS την τραγωδία της κοπής των δέντρων στην Κυψέλη και των συμπλοκών που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα το μέγεθος της κρατικής τρομοκρατίας που εδραιώνεται στη χώρα. Αφού φτάσαμε στο σημείο ένα τέτοιο θέμα να καταλήγει σε οδομαχίες και τραυματισμούς, δυστυχώς αυτό σημαίνει ότι κάθε έννοια κοινωνικής συναίνεσης έχει πλέον χαθεί. Πόλωση. Μόνο πόλωση. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φταίει η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της (άλλωστε ο Κος Κακλαμάνης είναι άξιο σπλάχνο της Δεξιάς), που με τις άθλιες μεθοδεύσεις τους και την προκλητική συμπεριφορά τους, δημιουργούν στην κοινωνία μία τεταμένη και συγκρουσιακή κατάσταση.

Δεν μπορεί να πηγαίνεις αξημέρωτα, συνοδεία ΜΑΤ και να κόβεις αιωνόβια δέντρα στο κέντρο της πόλης. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Και μετά να συγκεντρώνεις όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, χρυσαυγίτες και τα ρέστα, βδελυρά υποκείμενα που επί δεκαετίες σέρνεις από πίσω σου, να τα βάζουν με πολίτες. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ακόμα και ο πιο μετριοπαθής πολίτης τα παίρνει στο κρανίο. Με αυτόν τον τρόπο ο θυμός και η απογοήτευση γίνονται μέταλλα σκληρά, πυρωμένα που καίνε. Και κάνουν τζιζ όταν πας να τα αγγίξεις. Το κατάλαβες; Έτσι πολώνεις την κοινωνία και δημιουργείς έκρυθμες καταστάσεις. Εσύ το κάνεις αυτό και μόνο εσύ.

Επίλογος
Τα δέντρα είναι ζωές, είναι ψυχές. Είναι τα Έντς του Τόλκιν. Αυτά τα δέντρα που κόπηκαν, ήταν ότι είχε απομείνει από παλαιό δάσος που υπήρχε στην Πατησίων, πριν η Αθήνα γίνει αυτή η υδροκέφαλη πόλη του σήμερα. Ήταν ένα ιθαγενές κομμάτι φύσης από μια άλλη εποχή, πριν πλακώσουμε εμείς οι αδηφάγοι χωριάτες κατακτητές. Και ο Κος Κακλαμάνης, το ισοπέδωσε για να φτιάξει υπόγειο παρκινγκ. Θρηνώ πραγματικά για την απώλεια αυτή.

Δε θα γίνει αυτό όμως στο Άλσος Παγκρατίου. Όχι, αυτό δε θα γίνει.

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα και Χαρούμενες Γιορτές.

Όσα συνέβησαν και συμβαίνουν, μας επηρέασαν με πολλούς τρόπους.

Ας καθήσουμε τις μέρες αυτές με νηφαλιότητα, να αναλογιστούμε τα πράγματα, να σκεφτούμε τη στάση μας απέναντι σε αυτά, απέναντι στους άλλους, τη θέση μας μέσα στον κόσμο. Ας στοχαστούμε λίγο πάνω στις αλλαγές και σε αυτά που έρχονται και ας ονειρευτούμε λίγο...

Είμαστε όλοι συγκοινωνούντα δοχεία, συνυπεύθυνοι και αν το θελήσουμε - διαμορφωτές καταστάσεων.

Για αυτές τις γιορτές και από εδώ και στο εξής: περισσότερη απλότητα, λιγότερη κατανάλωση, αλληλεγγύη (να μια υπέροχη λέξη που επανήλθε), αγάπη και ουσιαστική επικοινωνία.

Χριστούγεννα είναι ρε παιδί μου, όμορφη γιορτή, ας τα ευχαριστηθούμε!!!