Το μέταλλο που καίει

Πάλι εδώ. Πάλι στην αγαπημένη θέση, στην αγαπημένη πόλη. Έχω καιρό να γράψω στο blog. Πόσα κείμενα ξεκίνησαν και ποτέ δεν τελείωσαν. Ποστς μισοτελειωμένα και ποτέ ανεβασμένα. Έρχεται πάντα όμως η κατάλληλη στιγμή για όλα.

Μέρος Πρώτο
Άλσος Παγκρατίου - Μια ύπουλη τακτική

Πριν από λίγο καιρό λοιπόν και μετά από χρόνια αδιατάρακτης αδιαφορίας, το Άλσος Παγκρατίου, γέμισε ξαφνικά με νέους κάδους απορριμμάτων. Μια κίνηση φαινομενικά θετική και ευπρόσδεκτη. Τι πιο απλό; Τι πιο ανάξιο λόγου και σημασίας; Ολοκαίνουριοι κάδοι απορριμμάτων... Σε μια άλλη πόλη, σε μια άλλη χώρα ίσως να ήταν έτσι. Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Όχι όταν ξέρεις τι παίζεται από πίσω…..

Λίγες μέρες πιο πριν, δεύτερο χτύπημα ξαφνικού ενδιαφέροντος για το Άλσος. Αυτή τη φορά σειρά είχε η ανάπλαση της παιδικής χαράς. Η υποψία έγινε βεβαιότητα και η ένδειξη απόδειξη. Απόδειξη για την ύπουλη τακτική που ακολουθεί ο Δήμος για να προωθήσει τα σχέδια του. Και η οποία έχει ως εξής: Αφενός μεν δημιουργούμε μία ατμόσφαιρα ανάπλασης, έτσι ώστε να εντάξουμε αργότερα σε αυτή ως φυσιολογικό αποτέλεσμα τα σχέδιά μας, αφετέρου δε, δίνουμε στους κατοίκους την αίσθηση του ενδιαφέροντος και της φροντίδας του δημόσιου χώρου, έτσι ώστε να αγκαλιάσουν μετά το απώτερο εγχείρημά μας.

Τι άθλια λογική, τι απατεωνίστικη, ύπουλη πολιτική.... Δηλαδή, αφού έχουμε είτε εγκαταλείψει, είτε αδιαφορήσει για ένα δημόσιο χώρο, αφού τον έχουμε αφήσει να μαραζώσει και βέβαια δεν έχουμε προβεί ποτέ σε καμία βελτιωτική ενέργεια, ξαφνικά επιδεικνύουμε το αυτονόητο ενδιαφέρον, αυτό που θα έπρεπε έτσι και αλλιώς να έχουμε δείξει, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουμε τις σκοπιμότητές μας.

Πόσοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι, δεν έχουν αφεθεί στο έλεός τους, μέχρι να βρεθεί ο «σωτήρας»! Ο ιδιώτης που θα καθαρίσει το χώρο από τη βρωμιά, θα τον «ευπρεπίσει», και στον οποίο οι πολίτες θα μπορούν να απολαμβάνουν τη βόλτα τους άφοβα. Όλως τυχαίως βέβαια, ο χώρος θα έχει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα και ελάχιστο πράσινο.
Για κάτι που έπρεπε δηλαδή να φροντίζει το Κράτος χάριν των πολιτών, αναλαμβάνει ο ιδιώτης.....

Σε αυτό το χώρο που τώρα καταλαμβάνει το μικρό γήπεδο μπάσκετ, ο κος Δήμαρχος θέλει να φτιάξει "θεατράκι". Σε ένα Άλσος μόλις 25 - 30 στρέμματων...Μήπως έχει γίνει παρεξήγηση;
Πρόκειται για το Άσος Παγκρατίου και όχι για το Δάσος της Βουλώνης....

Και βέβαια τί θα είναι ένα θέατρο χωρίς καφετέρια, καρέκλες, τραπεζάκια, κλπ....

Μέρος Δεύτερο
Το μέταλλο που καίει

Παρακολουθώντας στο TVXS την τραγωδία της κοπής των δέντρων στην Κυψέλη και των συμπλοκών που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα το μέγεθος της κρατικής τρομοκρατίας που εδραιώνεται στη χώρα. Αφού φτάσαμε στο σημείο ένα τέτοιο θέμα να καταλήγει σε οδομαχίες και τραυματισμούς, δυστυχώς αυτό σημαίνει ότι κάθε έννοια κοινωνικής συναίνεσης έχει πλέον χαθεί. Πόλωση. Μόνο πόλωση. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φταίει η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της (άλλωστε ο Κος Κακλαμάνης είναι άξιο σπλάχνο της Δεξιάς), που με τις άθλιες μεθοδεύσεις τους και την προκλητική συμπεριφορά τους, δημιουργούν στην κοινωνία μία τεταμένη και συγκρουσιακή κατάσταση.

Δεν μπορεί να πηγαίνεις αξημέρωτα, συνοδεία ΜΑΤ και να κόβεις αιωνόβια δέντρα στο κέντρο της πόλης. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Και μετά να συγκεντρώνεις όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, χρυσαυγίτες και τα ρέστα, βδελυρά υποκείμενα που επί δεκαετίες σέρνεις από πίσω σου, να τα βάζουν με πολίτες. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ακόμα και ο πιο μετριοπαθής πολίτης τα παίρνει στο κρανίο. Με αυτόν τον τρόπο ο θυμός και η απογοήτευση γίνονται μέταλλα σκληρά, πυρωμένα που καίνε. Και κάνουν τζιζ όταν πας να τα αγγίξεις. Το κατάλαβες; Έτσι πολώνεις την κοινωνία και δημιουργείς έκρυθμες καταστάσεις. Εσύ το κάνεις αυτό και μόνο εσύ.

Επίλογος
Τα δέντρα είναι ζωές, είναι ψυχές. Είναι τα Έντς του Τόλκιν. Αυτά τα δέντρα που κόπηκαν, ήταν ότι είχε απομείνει από παλαιό δάσος που υπήρχε στην Πατησίων, πριν η Αθήνα γίνει αυτή η υδροκέφαλη πόλη του σήμερα. Ήταν ένα ιθαγενές κομμάτι φύσης από μια άλλη εποχή, πριν πλακώσουμε εμείς οι αδηφάγοι χωριάτες κατακτητές. Και ο Κος Κακλαμάνης, το ισοπέδωσε για να φτιάξει υπόγειο παρκινγκ. Θρηνώ πραγματικά για την απώλεια αυτή.

Δε θα γίνει αυτό όμως στο Άλσος Παγκρατίου. Όχι, αυτό δε θα γίνει.

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα και Χαρούμενες Γιορτές.

Όσα συνέβησαν και συμβαίνουν, μας επηρέασαν με πολλούς τρόπους.

Ας καθήσουμε τις μέρες αυτές με νηφαλιότητα, να αναλογιστούμε τα πράγματα, να σκεφτούμε τη στάση μας απέναντι σε αυτά, απέναντι στους άλλους, τη θέση μας μέσα στον κόσμο. Ας στοχαστούμε λίγο πάνω στις αλλαγές και σε αυτά που έρχονται και ας ονειρευτούμε λίγο...

Είμαστε όλοι συγκοινωνούντα δοχεία, συνυπεύθυνοι και αν το θελήσουμε - διαμορφωτές καταστάσεων.

Για αυτές τις γιορτές και από εδώ και στο εξής: περισσότερη απλότητα, λιγότερη κατανάλωση, αλληλεγγύη (να μια υπέροχη λέξη που επανήλθε), αγάπη και ουσιαστική επικοινωνία.

Χριστούγεννα είναι ρε παιδί μου, όμορφη γιορτή, ας τα ευχαριστηθούμε!!!

Οι κλώνοι της Μαρίας Αντουανέτας

Αύγουστος 2004. Τελετή έναρξης ολυμπιακών αγώνων. Αρχίζει το λυρικό αριστούργημα του Δημήτρη Παπαϊωάννου και ρίγη συγκίνησης με διαπερνούν. Υπερηφάνεια. Όχι για κάτι μακρινούς προγόνους σε ένα άπιαστο παρελθόν, αλλά για ένα αντικειμενικό, χειροπιαστό παρόν.

Δεκέμβριος 2008. Απογοήτευση, οργή, ξεφτίλα. Θρηνώ για το όνειρο εκείνης της αυγουστιάτικης νύχτας που έγινε στάχτη.

Πώς γίνεται σε τέσσερα χρόνια να διαλύθηκαν όλα; Η χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και του διεθνούς δανεισμού, με λόγια κυβερνητικών να δηλώνουν πως το Μάη μπορεί να μην υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Πώς γίνεται η χώρα, ενώ πλησίαζε το μέσο ευρωπαϊκό χώρο, να κατρακυλάει τώρα στη θέση των χωρών της περιφέρειας; Να γίνεται μία Ρουμανία, μία Βουλγαρία; Βαλκάνιοι ξανά….

Στη χώρα αυτή, το σύστημα αξιών που νοηματοδοτεί την κοινωνία, έχει καταρρεύσει. Και η Παιδεία, η πολύπαθη παιδεία…. Τα παιδιά έχουν σηκώσει στους ώμους τους το πρόταγμα της αλλαγής μιας ολόκληρης κοινωνίας και πάνε... Πώς να γυρίσουν πίσω στο σχολείο σα να μη συνέβη τίποτα; Γιατί να γυρίσουν πίσω σε ένα θεσμό απαξιωμένο, χρεωκοπημένο; Τα παιδιά βράζουν από απελπισία, από θυμό, τα παιδιά στιγματίστηκαν από τη δολοφονία του Αλέξη. Τα οργισμένα συνθήματα στους τοίχους των σχολείων το δείχνουν..

«Ζήτημα αν ο ξάδελφος σου έχει κάνει μάθημα δύο εβδομάδες από την αρχή του χρόνου….» λέει η θεία. Ξέρετε τι σημαίνει μια τόσο παρατεταμένη αποχή από τη γνώση, από τη σχολική ζωή, από την κανονικότητα που πρέπει να έχει ένα παιδί στη ζωή του; Ολέθριο…. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη, έχει αποφασίσει να «κάψει» μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων. Να κάψει το πιο σοβαρό χαρτί που έχει για το μέλλον…

Και δε βγαίνει κανείς να μιλήσει. Να κάνει μία εξαγγελία σοβαρή, να δείξει ότι αντιδρά, ότι καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Να κάνει ένα πρώτο βήμα για να διορθωθεί η κατάσταση. Πώς θα ηρεμήσουν τα πράγματα; Από μόνα τους; Ένας υπουργός Παιδείας άφαντος, απών. Η απόλυτη κουφαμάρα, η απόλυτη βουβαμάρα. Μα τι είναι αυτοί ρε παιδάκι μου; Λοβοτομημένα ανδρείκελα; Εξωγήινοι; Από ποια ταινία τρόμου βγήκαν και προσγειώθηκαν σε αυτή τη χώρα; Μια ολόκληρη κυβέρνηση σε ρόλο Μαρίας Αντουανέτας, αποτραβηγμένη, απαθής, αδιάφορη, μέσα στις δικές της Βερσαλλίες. Αριστοκράτες, αυλικοί, ευγενείς της πεντάρας, μακριά από την πραγματικότητα, από την αληθινή ζωή.

«Δεν έχει ο λαός ψωμί; Δώστε του παντεσπάνι!!!!» Πρόσεχε όμως. Γιατί ο λαός ενίοτε τα παίρνει στο κρανίο, μπαίνει στα ανάκτορα και τα κάνει λαμπόγυαλο..

Ε, λοιπόν, τώρα που το ξανασκέφτομαι, καθόλου παράξενο πώς όλα άλλαξαν σε τέσσερα χρόνια. Είναι απλό: βάζεις κλώνους Μαρία Αντουανέτας να διοικήσουν τη χώρα και έχεις έτοιμη την τέλεια συνταγή αποτυχίας! Αλλά όπως έγραψε ο Δ. Δανίκας στα ΝΕΑ, «κόλαση ψήφισες και έδωκες, κόλαση θα πάρεις»!!

Greek History X - Η αρχή της βίας

(άρθρο που δημοσιεύτηκε στις πατρινές εφημερίδες "Πελοπόννησος" και "Εθνικός Κήρυξ", στις 12 - 12 - 08)

Υπάρχει μία πολύ ωραία ταινία του Ντέϊβιντ Κρόνεμπεργκ με τίτλο «Το τέλος της βίας». Μακάρι αυτός να ήταν ο τίτλος του κειμένου και ο τίτλος της κοινωνίας αυτής. Γιατί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτές τις μέρες με έχει συγκλονίσει η εικόνα της βίας και του μίσους. Βία και μίσος που όπλισαν το χέρι του ανόητου αστυνομικού, βία και μίσος στις πρακτικές των αστυνομικών σωμάτων, βία και μίσος σε όσα επακολούθησαν και βιώνουμε τέσσερις μέρες τώρα. Τυφλή οργή και ωμή, φανατισμένη καταστροφή.

Θυμωμένοι αστυνόμοι, θυμωμένοι αναρχικοί, θυμωμένοι πολίτες, θυμωμένοι μαθητές, θυμωμένοι μετανάστες. Μια ολόκληρη κοινωνία θυμωμένη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δείχνουν μία τεράστια πόλωση, μία παθογένεια τόσο βαθιά και ριζωμένη, που διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία και εκφράζεται με ζωώδη εμπάθεια και κούφια αντίδραση.

Πουθενά μέσα σε όλα αυτά το όνειρο, το όραμα, η ελπίδα, η ιδέα.

Στο Μάη του 68 τα ίδια τα προτάγματα ήταν το «Όνειρο» και «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι φοιτητές απαίτησαν μια πολιτεία δημοκρατίας και συνταγματικών ελευθεριών, φώναξαν: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

Αυτό που παρατηρήθηκε όμως τις τελευταίες μέρες, ήταν η στείρα απαξίωση, η λογική του απωθημένου, η παράνοια του βανδαλισμού. Η αντίδραση χωρίς πρόταση, η αντίδραση χωρίς ιδεολογία. Και όμως αυτό ήταν το πρόσταγμα των τελευταίων ημερών. Κατάλυση έστω και στιγμιαία ενός σαθρού συστήματος. Μία ιδιότυπη εξέγερση που αρχίζει και τελειώνει στην ισοπέδωση. Η αντίδραση όμως που δε συνοδεύεται από ελπίδα και ακόμα περισσότερο όταν δε βρίσκει γόνιμους ιδεολογικούς χώρους να εκτονωθεί, όταν δεν έχει πού να στραφεί, γίνεται μηδενισμός. Nihil, τίποτα. Και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο αυτοκτονικό για μία κοινωνία από το μηδενισμό. Τίποτα πιο απαισιόδοξο, μελαγχολικό και ζοφερό.

Το διαφορετικό στοιχείο λοιπόν στα πρόσφατα επεισόδια, ήταν μία νέα έκφανση της βίας. Παρατεταμένη, έντονη, λυσσαλέα. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό και χειρότερο θα είναι το σκηνικό από εδώ και στο εξής. Διότι η βία είναι ενσωματωμένη πια στην κοινωνία. Βία υπήρχε πάντα, σε όλες τις εποχές, μόνο που στην τωρινή μπαίνει τόσο πολύ στη ζωή μας, με τόσους τρόπους και από πολύ νωρίς. Βία στην οικογένεια, βία στο σχολείο, βία στην τηλεόραση, λεκτική βία στο δρόμο. Όσο δε μεγαλύτερες οι ανισότητες, τα κοινωνικά χάσματα, τόσο μεγαλύτερη και η βία. Αυτό που παρακολουθήσαμε, ήταν το ξέσπασμα απέναντι σε μια εχθρική πραγματικότητα, απέναντι στον πολιτισμό του καπιταλισμού που δημιουργεί άνισες σφαίρες γκλαμουριάς και νεοφτωχισμού. Όσο πιο μεγάλη η απογοήτευση, η προδοσία και η περιθωριοποίηση, τόσο πιο έντονη η βία ως ο πλέον εύκολος και ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης στις σύγχρονες κοινωνίες των πόλεων.

Ποτέ ίσως ξανά στην ελληνική κοινωνία δεν ακούστηκαν τόσο συχνά λέξεις όπως «Μίσος», «Οργή», «Εκδίκηση», εκφράσεις όπως «Θα σας φάμε», «Θα καούν όλα», «Θα τα σπάσουμε όλα». Ας αναλογιστούμε λίγο τη σημειολογία των φράσεων αυτών και ας κάνουμε τις αναγωγές.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας στους τοίχους των συνοικιών, θα το δούμε. «Ταξικό Μίσος». Αυτό γράφουν οι τοίχοι, αυτό γράφει η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Greek History X λοιπόν, για να παραφράσουμε μια άλλη σπουδαία ταινία. Και τα καλύτερα έρχονται.

Days of Thunder

Χαιρετώ όλους εκεί έξω!

Είμαι καινούρια στην παρέα σας και αυτό είναι το πρώτο μου post.

Εύχομαι καλή επικοινωνία και καλή συνέχεια!

Μια αστραπή ήταν. Σείστηκε ο ουρανός και άνοιξε και ξεχύθηκε μια λάμψη που φώτισε την πραγματικότητα από την εικονική πραγματικότητα.

Την πραγματικότητα της κοινωνικής απόγνωσης, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της αδικίας, της χρεωκοπίας ενός σαθρού και διεφθαρμένου συστήματος. Και από την άλλη η εικονική πραγματικότητα της δήθεν δημοκρατίας, της δήθεν δικαιοσύνης, του πολιτισμού της κατανάλωσης και του καπιταλισμού.

Και το χάσμα, άλλοτε συνειδητοποιημένα, άλλοτε εντελώς ενστικτώδικα, οδήγησε σε ξέσπασμα. Ξέσπασμα οργής και θυμού. Χωρίς όραμα; Ναι! Χωρίς αίτημα; Ναι! Ισοπεδωτικό; Ναι! Μηδενιστικό; Ναι. Αυτή άλλωστε είναι η έννοια του ξεσπάσματος. Τυφλή και ωμή ενέργεια. Και όσο πιο βίαιο και ύπουλο το σύστημα, τόσο πιο βίαιη και ωμή η ενέργεια. Και όσο πιο θολός ο στόχος, όσο πιο θολή η ιδεολογία, τόσο πιο εκφυλισμένη η αντίδραση.

Εγκρίνω όσα έγιναν; Όχι βέβαια. Ένα παιδί της Αφροδίτης δεν μπορεί ποτέ να δεχτεί τη βία, την καταστροφή, τη μισαλλοδοξία, το μαρασμό του πνεύματος. ΠΟΤΕ. Οφείλω όμως να τα κατανοήσω, να τα ερμηνεύσω.

Μόλις προχθές, έσκασε η σαπουνόφουσκά μου και προσγειώθηκα ανώμαλα. «Σκέψου» μου είπε ο γνωστός μου, «ότι διαμορφώνονται δύο άνισοι κόσμοι φτώχιας και γκλαμουριάς. Σκέψου ότι υπάρχουν άτομα που δεν έχουν πλέον πρόσβαση στα αγαθά». Και τα έβαλα κάτω. Και σκέφτηκα το κύμα νεοφτωχισμού που εξαπλώνεται, την ανυπαρξία του κοινωνικού κράτους, την κοροϊδία και τον εμπαιγμό της εξουσίας, την κραυγαλέα και μεθοδευμένη αδιαφορία στα δικαιώματα του πολίτη και από την άλλη το ψεύτικο στρας του lifestyle, την πλαστική ομορφιά του σύγχρονου υλικού κόσμου. Και σκέφτηκα την πόλη αυτή, που εκατοντάδες παιδιά της - ναρκομανείς έχουν αφεθεί στο έλεος του Θεού, ζωντανοί – νεκροί να περιφέρονται ανάμεσά μας, που η πρέζα διακινείται μπροστά στα μάτια μας, που χιλιάδες μετανάστες γκετοποιούνται μην έχοντας στον ήλιο μοίρα, την πόλη αυτή, που οι άστεγοι και οι περιθωριακοί διαρκώς αυξάνονται.

Και όλα ξεκαθάρισαν. Όλα εξηγήθηκαν.
Κάποιοι κατάλαβαν. Οι περισσότεροι όχι. Φροντίζει πολύ προσεχτικά για αυτό η εξουσία με τα όργανά της, κανάλια και ΜΜΕ.

Μια αστραπή αλήθειας ήταν. Ένα εκτυφλωτικό στιγμιότυπο της ταινίας του μέλλοντός μας. Ένας κεραυνός όχι εν αιθρία αλλά σε έναν πολύ πολύ σκοτεινιασμένο ουρανό.
Θα βρέξει; Μάλλον ναι. Όλα δείχνουν πως ναι.