ΜΙΚΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Γειά σας! Εγώ είμαι ο Μπίλμπο. Ή έτσι με φωνάζουν εδώ που βρίσκομαι. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε από πού βγαίνει το όνομα μου, Μπίλμπο ήταν ο θείος του Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Είμαι ένας κόπρας με λίγο αίμα από ελληνικό τσοπανόσκυλο. Πρέπει να ζυγίζω περίπου 30 κιλά. Με βρήκε και με μάζεψε μια μουρλή ξανθιά κυρία από την άκρη της εθνικής οδού στο 40^ο χλμ Πατρών Πύργου, προπαραμονή Πρωτοχονιάς όταν γυρνούσε από τη δουλειά της. Ξέρετε, σε εκείνο το σφαγείο που λίγα ζωάκια τη γλιτώνουν. Ήμουν αρκετή ώρα εκεί, με τα δυο μου πόδια σπασμένα και τα αυτοκίνητα περνούσαν σύριζα δίπλα μου – αλλά ευτυχώς δε μου έδωσαν τη χαριστική βολή. Ωωω… και μετά περιπέτεια για να με πάρει από εκεί και να με βάλει στο αμάξι… Είχε κανονίσει να πάει για ψώνια αλλά βρέθηκα εγώ στο δρόμο της. Με μάζεψε λέει γιατί αυτή κάποτε είχε έναν άλλο σκύλο που τον αγαπούσε πολύ και έχει μια παράξενη θεωρία ότι τα σκυλιά φέρνουν τύχη.

Εγχειρίστηκα την ίδια μέρα αργά το βράδυ. Τώρα είμαι σε ένα μπαλκόνι, με νάρθηκες στα πίσω πόδια και περιμένω να γίνω καλά. Προς το παρόν έχω τα μαύρα μου τα χάλια. Κάνω τσίσα πάνω μου – δηλαδή τα κάνω όλα πάνω μου – και μου έχουν σπάσει τα νεύρα γιατί δεν μπορώ να πάω πουθενά. Κίχ όμως δεν έχω κάνει μέχρι τώρα. Ούτε ένα ΓΟΥΒ.!! Άσε που βρωμοκοπάω… Τρώω βέβαια, αλλά το νερό δεν το πίνω. Και με πιέζει αυτή η κυρία με μία παλιοσύριγγα για να πιω…. Αυτό είναι το χειρότερό μου!! Αρκετές φορές την ημέρα έρχεται με έναν άλλο καλό κύριο και μου αλλάζουν πάνες. Και για δύο μέρες ερχόταν ένας άλλος πολύ καλός κύριος – μάλλον ο αδερφός της - και τα έκανε αυτά. Πρέπει να έπεσε τρελή αγγαρεία…

Αυτή η κυρία μου λέει να έχω υπομονή και ότι θα γίνω μια χαρά. Θα γίνω ξανά κούκλος και θα είμαι ο καλύτερος σκύλος του κόσμου. Αμήν ρε παιδί μου γιατί τα νεύρα μου έχουν γίνει τσατάλια.  Και τότε θα δείξω σε όλους ότι η Ζωή και το Θαύμα μπορεί και να βρίσκονται ακρωτηριασμένα στην άκρη ενός δρόμου. Σε όλα όσα μπορεί και να θεωρούνται τελειωμένα… Ναι Αμέ! ΓΟΥΒ!!

(Τα παραπάνω γράφτηκαν μία Τρίτη πρωί εν πλήρη αγνοία του τί θα ακολουθούσε. Δύο ώρες μετά, το τηλέφωνο χτύπησε...)

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Γουβ Γουβ! Και ναι! Το θαύμα έγινε! Μετά από 12 ολόκληρες μέρες γύρισα στο σπίτι μου! Το πραγματικό! Η ιστορία είναι απίστευτη. Και έχει ως εξής: Για 11 μέρες και αφού με μάζεψε από το δρόμο η κυρία Ν, εγώ παρέμεινα σε εκείνο το άγνωστο σπίτι κάπου στην Πάτρα, περνώντας του λιναριού τα πάθη για να γίνω καλά. Η κυρία αυτή είχε αρχίσει να ανησυχεί για το μέλλον μου γιατί ήξερε πως δεν μπορούσε να με κρατήσει για πάντα και αναρωτιόταν ποιον θα έβρισκε για να με δώσει και να με προσέχει όπως έπρεπε. Δεν ήξερε όμως ότι τα πραγματικά μου αφεντικά που ζουν 40 χλμ μακριά, με έψαχναν απεγνωσμένα. Και έτσι, μέσα από πολλές συμπτώσεις, η αδερφή της πραγματικής μου αφεντικιάς, πήρε ένα πρωί τον κτηνίατρο που με είχε χειρουργήσει και εννοείται ότι η περιγραφή που του έκανε έμοιαζε με μένα. Όταν ο κτηνίατρος πήρε την κυρία Ν και της το είπε,αυτή κεραυνοβολήθηκε και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αφού έγιναν οι περιγραφές και τα στοιχεία όλα ταίριαζαν, η πρώτη αναγνώριση έγινε από τη «θεία» μου που ζει στην Πάτρα. Ουου… Κλάμα και κακό. Εκεί να δεις συγκίνηση.

Η μεγαλύτερη όμως συγκίνηση ήταν όταν η κ. Ν με πήγε την επομένη στο σπίτι μου. Όταν άνοιξε το καπό και τα αφεντικά μου με είδαν… έγινε χαμός. Σαν το «Πάμε πακέτο» αλλά πραγματικά. Και τότε για πρώτη φορά κούνησα λίγο την ουρίτσα μου. Η αλήθεια είναι ότι ανησυχούσε για το τι τύπους θα συναντήσει και αν θα μπορούσαν να με φροντίσουν μέχρι να γίνω εντελώς καλά, αλλά όταν είδε ότι τα αφεντικά μου είναι πρώτης τάξεως κύριοι, τότε ηρέμησε.

Και έτσι έμαθε - αντίθετα με ό, τι πίστευε - ότι δεν είμαι αγνώστου πατρός και είδε από πού κρατά η σκούφια μου. Επίσης ότι το πραγματικό μου όνομα είναι Μπόμπυ και δεν είμαι καθόλου 8 μηνών αλλά 8 χρονών!!

Τι απίστευτη ιστορία φίλε μου. Δυστυχώς δεν έχω παιδιά για να την πω. Η κ. Ν όμως όταν αποκτήσει θα τους τη διηγηθεί. Γιατί λέει ότι έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής της. Και πώς την έκανε χαρούμενη γιατί πίστεψε ξανά..

Εγώ παιδιά ήμουν τυχερός. Είχα όμως κάτι φιλαράκια που την πάτησαν πολύ άσχημα. Πόσα έχουν πεθάνει εκεί στην άκρη του δρόμου αβοηθήτα και εγκαταλελειμμένα.. Γιατί να γίνεται αυτό; Γαβ Γαβ Σνιφ Σνιφ…

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Την ημέρα εκείνη έφτασα βρίζοντας στη δουλειά. Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, το τελευταίο πράγμα που ήθελα, ήταν να κάνω 160 χλμ με βροχή, για να δουλέψω σε ένα παγερό κάστρο. Στην επιστροφή, κανόνιζα να πάω για τα καθιερωμένα ψώνια και τη βόλτα στην πόλη. Ώσπου τον είδα στην άκρη του δρόμου.

Το να μαζεύεις έναν χτυπημένο σκύλο από το δρόμο, γενικώς δεν είναι κάτι που εύκολα κάνουν οι άνθρωποι. Ούτε το να τρέξεις να τον χειρουργήσεις (με δικά σου πάντα έξοδα), να τον φροντίσεις στην αποθεραπεία του, να του αλλάζεις πάνες, να τον ταίζεις και να τον ποτίζεις στο στόμα. Κάποιος κυνικός θα έλεγε: Πάς καλά κοπέλα μου; Δεν είχες με τίποτα άλλο να ασχοληθείς; Αλλά εγώ δεν απευθύνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους..

Η φιλοξενία του σκύλου καθώς επίσης και η ανησυχία για την τύχη του, με στρέσαρε και με προβλημάτισε αρκετά. Παράλληλα όμως είχα από την αρχή μέσα μου μία ισχυρή πίστη και αισιοδοξία ότι όλα για κάποιο λόγο θα πάνε καλά. Και όσο πιο μεγάλη ήταν η ανησυχία, τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το πείσμα και η επιμονή στη φροντίδα του σκύλου.

Η ασύλληπτη εξέλιξη της υπόθεσης, με τον εντοπισμό του σκύλου μετά από μέρες από τα αφεντικά του, ήταν μία μεγάλη ηθική δικαίωση. Και δε μιλώ για δικαίωση του στυλ : «Να, ορίστε, σας τα έλεγα εγώ ότι όλα θα πάνε καλά» αλλά για μία βαθιά υπαρξιακή δικαίωση από αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή. Μοιραία σκέφτηκα πως όλες τις φορές που έχω δώσει έναν αγώνα ο οποίος για κάποιους φαντάζει χαμένος, η έκβαση με έχει ανταμείψει. ΠΑΝΤΑ. Και συνειδητοποίησα με έναν τρόπο μάλλον ενορατικό ότι ο Θεός να το πω, το Σύμπαν να το πω, η Τύχη, απλά περιμένουν από εμάς να βγούμε από το ΠΛΑΙΣΙΟ. Το πλαίσιο της συμβατικής μας ζωής και της βόλεψης. Να κάνουμε μία υπέρβαση. Η σύμπτωση ενός αγαθού στόχου με την αφοσίωση σε αυτόν, νομίζω ότι ανοίγουν δρόμους. Και δικαιώνουν – με διαφορετικούς πάντα τρόπους – ένα εγχείρημα που για πολλούς φαντάζει άδικος κόπος. Θέλει όμως πλήρη αφιέρωση και κουράγια. Η ανταμοιβή όμως που έρχεται μετά, είναι αυτή που βαθαίνει την ύπαρξη. Γιατί καταλαβαίνεις ότι υπήρχε τελικά νόημα.  Για να μην πω σχέδιο. Και τι ωραίο είναι να βλέπεις κατάφατσα το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων…

Τελικά αυτό είναι που λείπει από τη ζωή μας. Λίγος ηρωϊσμός ρε αδερφέ και λίγη αυταπάρνηση. Αλλά έτσι που είμαστε όλοι αγκιστρωμένοι στις πεζές, μικρές ανάγκες μας αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να μας βγάλει από τη βόλεψή μας, πώς να βρούμε τα υλικά που νοηματοδοτούν πραγματικά τη ζωή μας;

Δεν θέλω - Θέλω

Δε θέλω αυριανή απεργία, δε θέλω αγανακτισμένους, δε θέλω χρεωκοπία, ούτε πτώχευση, δε θέλω δάνειο, δε θέλω μνημόνιο, δε θέλω επανάσταση, δε θέλω συζητήσεις, δε θέλω ίντερνετ, δε θέλω κρίση, δε θέλω τίποτα από αυτές τις μαλακίες.

Θέλω μόνο ο χρόνος να σταματήσει σε ένα μπάνιο μεσημεριανό στο Φοινικούντα.
Σε μια βόλτα στο κάστρο της Μεθώνης.
Σε μία φεγγαράδα στην Καρδαμύλη τρώγοντας τηγανητή μελιτζάνα.

Γίνεται; Αυτά θέλω ρε γαμώτο....

Αθήνα, πόλη μαγική

Η Αθήνα ήταν είναι και θα είναι η αγαπημένη μου πόλη. 13 χρόνια έζησα σε αυτήν, και δεν είναι λίγα. Ανέβηκα στα 19 μου, το 1996, από επαρχεία. Την αγάπησα αμέσως και μου το ανταπόδωσε. Έγινα αμέσως κομμάτι της. Σε αυτήν έζησα τις ασημένιες νύχτες στο +Soda και στο Factory, σε αυτήν έζησα τον παλμό των Ολυμπιακών αγώνων, σε αυτήν έζησα τις χημικές μέρες των Δεκεμβριανών.

Κατά κάποιο τρόπο είναι λες και αυτή η πόλη με έφερνε πάντα σε επαφή με την πεμπτουσία του Πνεύματος των Καιρών, του Zeitgeist. Κινήματα, ρεύματα, κουλτούρες, τέχνες, πολιτισμικά αποτυπώματα. Όλα σε αυτή.

Και το ίδιο κάνει και τώρα. Μέσα από τη θλίψη της, τη σκοτεινή οδύνη της.

Τα τελευταία δυο χρόνια ζω στην επαρχία. Άλλη κατάσταση. Παιδάκια, μωράκια, κοιλίτσες φουσκωμένες, ντάπα ντούπα, γκόμενες κομμωτηρίου με ψηλοτάκουνα, κάγκουρες με γιαλούμπες που πίνουν καφέ. Δεν έχω συνηθίσει ακόμα και δεν ξέρω αν θα το κάνω και ποτέ. Μία ανέμελη τρυφηλότητα υπάρχει εδώ. Σκέφτομαι ότι οι φίλες μου στην Αθήνα, δεν έχουν παντρευτεί, δεν έχουν παιδάκια, ζούνε μόνες τους και παλεύουν για την επιβίωση. Αυτές όμως είναι οι φίλες που λαχταρώ να δω, με αυτές να συζητήσω.

Η απουσία από την Αθήνα και η επάνοδος εκεί ανά διαστήματα μου προσφέρει χαστούκια συνειδητοποίησης. Κάθε φορά βλέπω τις διαδοχικές αλλαγές στη νοοτροπία της, στη γενικότερη ατμόσφαιρα, στην ψυχολογία της. Που κάθε φορά πάει ολοταχώς από το κακό στο χειρότερο.

Την τελευταία φορά, πριν λίγες μέρες, είδα τον κόσμο να αποφεύγει να σε κοιτάξει στα μάτια, να σε κοιτάει με καχυποψία και φόβο, συναντήθηκα με βλέμματα θολωμένα, αλλοπαρμένα, ανήσυχα. Σαν τρομαγμένα αγρίμια ήταν όλοι. Χαμόγελο πουθενά. Μία υπόκωφη απελπισία παντού. Σε ταξιτζή που με πήγε στο κέντρο του είπα:

- Κύριε, δεν πρέπει να φτάσουμε στην αποκτήνωση.

-Κοπελιά μου εκεί θα μας πάνε.

-Πρέπει να το παλέψουμε κύριε. Είμαστε άνθρωποι. Πρέπει να την ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Χθες αντί να είμαστε ποτάμια κόσμου στην πορεία ήμασταν πολύ λίγοι.

-Κοπελιά μου, ποια πορεία… αφού όλοι έχουμε κατάθλιψη…

Κατάθλιψη λοιπόν. Μία πόλη σε κατάθλιψη. Και πώς να μην είναι άλλωστε. Όταν ανυπεράσπιστοι κάτοικοι βιώνουν καθημερινά μία ανηλεή υποβάθμιση της ζωής τους. Σε μία πόλη που το κέντρο της έχει παραδοθεί στη βιαιότητα, στη φτώχεια, στη ντρούγκα και στην πορνεία. Που καθημερινά εποικίζεται από όλους τους δύσμοιρους της γης. Που κάθε έννοια κοινωνικής πρόνοιας έχει πάει περίπατο και η πόλη έχει αφεθεί στο θυμό και τον εξτρεμισμό. Μόνο την τελευταία εβδομάδα σκοτώθηκε ο 44χρονος, ένας μετανάστης βρέθηκε όλως περιέργως μαχαιρωμένος, ένας διαδηλωτής χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Όταν στην Νέα Υόρκη έπεσαν οι δύο πύργοι, όλος ο κόσμος θρήνησε. Εδώ, που πέφτουν καθημερινά οι πύργοι της αξιοπρέπειας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ποιος νοιάζεται;

Κατάθλιψη λοιπόν… Ιδού ο νέος τρόπος αντίστασης στη μεταμοντέρνα χούντα . Να πως θα πολεμήσουμε τον εχθρό. ΔΝΤ και ντιβάνι πάνε μαζί σου λέει.

Την ίδια μέρα πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Είδα το γκαζόν το άψογα κουρεμένο στον περιβάλλοντα χώρο, τον κήπο τον άψογα διατηρημένο και αηδίασα. Καθίκια…. Αυτό που βλέπουν οι τουρίστες, το εθνικό προϊόν super star, τη βιτρίνα.. την έχετε κούκλα…. Την πανούκλα όμως από μέσα τι την κάνετε; Και ενώ έχω καρφωμένο το βλέμμα μου στην ύποπτα και απρόσμενα φροντισμένη αυτή εικόνα του μουσείου, οι σειρήνες της πόλης σκούζουν. Οποία ειρωνεία: Μπορεί εκείνη την ώρα, σε κάποια γειτονιά κάποιοι χρυσαυγίτες να εξαπέλυαν πογκρόμ σε μετανάστες, μπορεί εκείνη την ώρα σε κάποια γειτονιά κάποιος άνθρωπος να έπεφτε νεκρός από αγνώστους.

Αθήνα, χαρά της γης και της αυγής, μικρό γαλάζιο κρίνο

Πώς σε κατάντησαν έτσι;

Ποιος ξέρει όμως.. Εσύ πάντα προορίζεσαι για μεγάλα πράγματα. Εσύ κάτω από τα βρώμικα πεζοδρόμια της πιάτσας και της πρέζας έχεις μία ενέργεια 7000 χρόνων που κανένας βλάχος που σε εποίκισε δε θέλησε να την καταλάβει.

Έβλεπαν σε σένα μόνο τις φάμπρικες και το παραδάκι.

Και μπορεί και τώρα μέσα στις μαύρες ώρες σου, μέσα στην καταχνιά σου, μπορεί να γεννήσεις κάτι απροσδόκητο για όλο τον κόσμο. Κάτι ξανά avant garde, όπως παλαιά, μόνο με όρους του σήμερα. Γιατί σε σένα έλαχε να σωρρεύσεις τη χυδαιότητα του συστήματος και που θα πάει…. Θα την ξεράσεις πίσω.

Επιστροφή στην Πάτρα. Είναι δειλινό, ο αέρας μοσχοβολά, ο φρέσκος πεζόδρομος της Ρήγα Φεραίου λαμπυρίζει, οι μουσικές ξεχύνονται από τα μαγαζιά, τα ζευγαράκια πιάνονται χέρι χέρι. Μα πώς ρε παιδιά, πάνω σφάζονται, γίνεται πόλεμος, ο αέρας μυρίζει κίνδυνο και χημικά. Πριν λίγες ώρες ήμουν εκεί. Και εδώ… ο παραμορφωτικός φακός της επαρχίας. Επιστροφή στην υπνωτιστική joie de la vie. Μην παραμυθιάζεσαι όμως κοπελιά. Γιατί την ντόπα της αλήθειας την πήρες. Είναι απλά παράλληλοι κόσμοι.

Σκέφτομαι την πορεία, τις μαύρες κουκούλες κάτω από τον αττικό ουρανό, τα κόκκινα μάτια από τα δακρυγόνα, τους μπάτσους με τα γκλομπς, τα βλέμματα που συνάντησα, τα λόγια που αντάλλαξα.

-Πώς πέρασες στην Αθήνα;

-Καλά, πολύ καλά.

Το πνεύμα σπινθηρίζει. Η συνείδηση αστράφτει. Και κάθομαι κάτω να γράψω τούτες τις γραμμές.

Οι στιγμές

Υπάρχουν μερικές μαγικές στιγμές στη ζωή μας.


Δεν είναι πολλές. Νομίζουμε πως είναι, αλλά δεν είναι. Μέσα στο πεπερασμένο διάστημά μας ίσως και να μην ξεπερνούν τις δέκα.

Και όταν το καλοσκεφτείς, όταν τις κάνεις σούμα και τις αθροίσεις, τότε σκέφτεσαι τη σπίθα του χρόνου, το τσαφ που άναψε και έσβησε. Ήταν τότε, πριν από δέκα χρόνια, ήταν άλλη μία πριν από έξι και μία πιο πρόσφατη, πριν από έξι μήνες.

Που ο χρόνος ακινητοποιήθηκε. Που όλα, το φως του δωματίου, η θέα από το παράθυρο, η όψη των αντικειμένων, οι ήχοι του δρόμου, τα λόγια που αντάλλαξες, το άγγιγμα που ένιωσες, τα λόγια που μίλησες και άκουσες, το βλέμμα που είδες, όλα, έσκισαν το φράγμα της αντιληπτής πραγματικότητας και εγγράφηκαν παντοτινά στο βινύλιο της συνείδησης. Στο βινύλιο του σύμπαντος. Οι αυτούσιες, οι αληθινές, οι πέρα ως πέρα στιγμές της ευτυχίας. Γιατί αυτό είναι η ευτυχία, δέκα στιγμές. Και ενδιάμεσα το θέατρο, η αταβιστική πράξη της ζωής.

Φύλαγε τες τις στιγμές αυτές. Φύλαγέ τες σαν την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη σου. Δε θα ναι πολλές. Και μια φορά στα δέκα χρόνια να τον βάζεις αυτό το δίσκο να παίζει. Για να σου υπενθυμίζει ταυτόχρονα τη στιγμή και την αιωνιότητα.

Για να σκέφτεσαι και εσύ μικρό, αξιοθρήνητο, σάρκινο πλάσμα πώς είχες ένα ελάχιστο δικαίωμα στον παράδεισο._

Τέρμα πια τα παραμύθια.

Ως πότε ο ελληνικός λαός θα δέχεται τον εξευτελισμό που του έχουν επιβάλει;

Βλέπουμε την εξαιρετική οικονομοτεχνική ανάλυση του Καζάκη στο Κρήτη TV και το πρόσφατο ντοκυμαντέρ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ από τους δημοσιογράφους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη που πρόσφατα απολύθηκαν από τον Σκάι.

Το ποτάμι άρχισε να κυλά. Και πίσω δε γυρνά. Μακάρι να γίνει χείμαρος!!

Οι φωνές σας - οι φωνές μας.

Και να που την Πέμπτη, 17 Μαρτίου, οι φωνές μας ενώθηκαν με αυτές του κόσμου που ήρθε να δει την έκθεσή μας!

Ήταν όλα υπέροχα. Ο παλμός, η ανταπόκριση, τα χαμόγελα, η ικανοποίηση... Ενώ δεν έλειψαν και αρκετές δόσεις συγκίνησης..





Ο δήμαρχος του Πύργου Μάκης Παρασκευόπουλος χαιρετίζει την προσπάθεια

Στιγμιότυπο από τα εγκαίνια



Όλοι ευχαριστήθηκαν και κυρίως οι φοιτητές και τα παιδιά του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.

Ένας σημαντικός στόχος είχε επιτευχθεί και ένα μεγάλο στοίχημα είχε κερδηθεί και μάλιστα με ένα άρτιο - κατά το δυνατόν  - μουσειογραφικό αποτέλεσμα.

Η Χαρά, η Λίλα, η Ελένη και η Ειρήνη μιλούν για την εμπειρία μας

Τα μηνύματα πέρασαν στον κόσμο και θεωρώ ότι μία διάχυτη αισιοδοξία κατέλαβε την αίθουσα του Λατσείου στον Πύργο.

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες : Ζω, Θυμάμαι, Δημιουργώ, με υλικό βγαλμένο μέσα από τη διαδικασία του παιδαγωγικού προγράμματος.  Οι συμμετέχοντες άλλοτε εμφανίζουν στιγμιότυπα της καθημερινότητάς τους στον Πύργο - μία ενότητα που από την αρχή είχε ως σκοπό να δείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν φοιτητές και ΑμεΑ - άλλοτε μιλούν σε πρώτο πρόσωπο δίνοντας έμφαση στις αγαπημένες τους πολιτιστικές εμπειρίες - μία ενότητα που αντλεί τις επιρροές της από τη σημασία της εμπειρίας στη ζωή μας και τη δύναμη των αντικειμένων να διηγούνται τις ιστορίες μας -  και άλλοτε γίνονται συνδημιουργοί στην παραγωγή εικαστικού υλικού και καλλιτεχνικών έργων.

Ο στόχος μάς ήταν η έκθεση να μην έχει το χαρακτήρα καταγγελίας, αλλά τα μηνύματα και η ψυχαγωγία να ισορροπούν σε ένα αποτέλεσμα που χωρίς μιζέρια και εκβιασμό θα οδηγούσε στον προβληματισμό και την ευαισθητοποίηση. Από όσα μας είπαν οι επισκέπτες μας φαίνεται ότι τα καταφέραμε.

Η έκθεση θα παραμείνει έως τις 25 Μαρτίου και είναι ανοικτή από τις 11 π. μ - 2 μμ και από τις 6 μμ - 9μ. μ. Μάκάρι το ταξίδι της να συνεχιστεί.

Τα κουτιά των αισθήσεων

Objects tell our stories

Προσωπικά νιώθω βαθύτατη ικανοποίηση γιατί μία ιδέα που γεννήθηκε από ένα όραμα, που δεν έλαβε καθόλου υπόψη τις εγγενείς δυσκολίες αλλά με έναν τρελό ρομαντισμό πορεύτηκε επί 10 μήνες, έφτασε στο τέλος της. Σε ένα πόνημα απόλυτης και αγαστής συνεργασίας, διάδρασης 25 διαφορετικών ατόμων και βίωσης των ανθρώπινων σχέσεων. Ήταν άλλο ένα προσωπικό μάθημα για το πού μπορεί να σε οδηγήσει το όνειρο, η τόλμη, η ειλικρινής προσέγγιση αξιών, η αγάπη για το επάγγελμά σου και όχι η εργαλειακή και διεκπαιρεωτική προσέγγισή του. Και όλα αυτά όχι μόνο ατομικά - αλλά κυρίως και πάνω από όλα για την κοινωνία στο σύνολό της.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΚΘΕΣΗΣ



Όλα ξεκίνησαν από μία σπίθα. Από μία φλόγα. Από μία πίστη στον άνθρωπο, στο σεβασμό, στη συνεργασία, στην άρση των αποκλεισμών. Αφορμή; Η ημέρα Μουσείων με θέμα τα «Μουσεία για την κοινωνική αρμονία». Αιτία; Πέρυσι δίδασκα τη θεωρία της Μουσειοπαιδαγωγικής ΙΙ. Θεώρησα ότι το μάθημα μου έδινε τρομερές δυνατότητες για δράσεις. Κάτι να κάνουμε – σκεπτόμουν – κάτι με νόημα, κάτι διαφορετικό. Όχι άλλο ένα σχολικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Αποφάσισα πως το μάθημα θα είχε μια ροπή προς το κοινωνικό μουσείο και την ένταξη ευπαθών ομάδων. Διαβάζοντας συνεχώς ξένα άρθρα ζήλευα για όσα κάνουν στο εξωτερικό. Προγράμματα προσέγγισης σε διαφορετικές ομάδες κοινού, κουτιά αναμνήσεων, εμπλοκή της κοινότητας στο μουσείο, προσωπικές ιστορίες και άλλα πολλά και ωραία που στην Ελλάδα τα μουσεία δεν κάνουν… Γιατί ο πολιτισμός άραγε να είναι τόσο μακριά από την κοινωνική δράση;

Η ιδέα ήρθε! Ένα project σε συνεργασία των φοιτητών μας με μια άλλη ομάδα. Μια ομάδα όμως «διαφορετική». Να συνεργαστούμε, να πάρουμε συνεντεύξεις, να συλλέξουμε υλικό και στο τέλος να εκθέσουμε τα αποτελέσματα. Να γίνουμε εμείς τρόπον τινά το μουσείο – τι στο καλό – ΤΕΙ Μουσειολογίας είμαστε και να ανοιχτούμε προς τα έξω! Το είπα στη Δήμητρα (Αλεξίου)  που έκανε το εργαστήριο του μαθήματος. Δέχτηκε. Ωραία. Να πω την αλήθεια μου στην αρχή ήθελα να προσεγγίσουμε μετανάστες. Οι ίδιοι όμως οι φοιτητές έκαναν τη γνωριμία και μας έφεραν κοντά με το Σύλλογο ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ του Πύργου.



Η πρώτη φορά στα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ



Ήταν Μάιος όταν είπα στα παιδιά: «Λοιπόν παιδιά, σήμερα κάναμε το πρώτο πρόγραμμα προσέγγισης. Το ταξίδι μας ξεκίνησε…»


Ήρθαν οι πρώτες συναντήσεις, η αμηχανία της πρώτης γνωριμίας, οι πρώτες συνεντεύξεις. Να γνωριστούμε καλύτερα, να συστηθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις. Αχ αυτός ο πάγος.. πόσο δύσκολα σπάει.. Όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους… είναι πάντα πιο δύσκολο…. Τα παιδιά όμως ήταν άψογα. Επέδειξαν εξαιρετικά ανακλαστικά στο διαφορετικό, μία σοφή εγκαρτέρηση στο ολότελα καινούριο.



Η πρώτη μας συνέντευξη




 





Η δεύτερ συνάντηση. Συζήτηση εκ βαθέων για το μουσείο των ονείρων μας


Νιώθαμε όλοι ότι μέρα με τη μέρα οι προκαταλήψεις μας έπεφταν.


Πώς το φτιάχνεις όμως ένα τέτοιο πρόγραμμα; Ναι, βασιστήκαμε πολύ στη βιβλιογραφία. Αλλά δεν έπαυε να είναι μία εντελώς πειραματική κατάσταση. Στην Ελλάδα τα αντίστοιχα προγράμματα είναι ελάχιστα. Άλλωστε και η ίδια η βιβλιογραφία ανέφερε ότι τέτοιου είδους προγράμματα ενέχουν ένα τεράστιο πεδίο πειραματισμών.


Τα βάλαμε κάτω με τη Δήμητρα. Αποφασίσαμε να οργανώσουμε βιωματικά εργαστήρια με παραγωγή εικαστικών έργων. Φοιτητών και ΑμεΑ μαζί. Ναι, αλλά με τι στόχο; Τι θα έφτιαχναν τα παιδιά; Αυτά δε στα λέει κανείς. Λέξεις όπως πολιτιστική εμπειρία, προσβασιμότητα, αγαπημένες δραστηριότητες, η ζωή μας στον Πύργο, η δύναμη της συνεργασίας, άρχισαν να πέφτουν στο τραπέζι. Και αρχίσαμε να δημιουργούμε ΜΑΖΙ.

Τα βιωματικά εργαστήρια έτρεξαν μέχρι την καλοκαιρινή εξεταστική των παιδιών. Για έκθεση… ούτε λόγος. Δεν προλαβαίναμε. Δώσαμε ραντεβού το Σεπτέμβρη.


Δύσκολο να ξαναβρίσκεσαι μετά από καιρό.. Το κάναμε όμως. Και να που ο Σεπτέμβρης έγινε Δεκέμβρης. Στο μεταξύ, οι συναντήσεις αδιάλειπτες. Φοιτητών και ΑμεΑ. ΟΙ συζητήσεις πολλές. Τι να κάνουμε και πώς. Στο μυαλό μου το εκθεσιακό πλάνο είχε σχηματιστεί ήδη από τον Οκτώβριο. Έπρεπε όμως να φύγουμε από την τροχιά των εργαστηρίων και να μπούμε στην τροχιά της έκθεσης, να οργανώσουμε πια υλικό και να δημιουργήσουμε άλλο με στόχο την έκθεση. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις… Πολλά, πάρα πολλά να σκεφτείς ειδικά όταν δε μένεις και στην ίδια πόλη… Το πρόγραμμα πριν τις γιορτές είχε αρχίσει να κάνει κοιλιά… Είχαμε όλοι κουραστεί. Και η πίστη μου είχε γίνει σαν το τρενάκι του τρόμου….. Το στοίχημα παρόλα αυτά παρέμενε.

Η ομάδα τις παραμονές των Χριστουγέννων

Ήρθε όμως το 2011 και έφερε μία ωραία διαύγεια, έφερε δύναμη πολυπόθητη και στοχευμένη προσπάθεια. Τα τελευταία σύννεφα μιας σκληρής χρονιάς είχαν διαλυθεί. Με τη Δήμητρα είπαμε πως εάν δεν κάνουμε την έκθεση το Μάρτη δε θα την κάνουμε ποτέ. Και όλα πήραν τη σειρά τους. ΟΙ συνεννοήσεις με το Δήμο, η διαχείριση των εργασιών, η συγκέντρωση και ο έλεγχος του υλικού. Η ημερομηνία αποφασίστηκε: 17 Μαρτίου. Ο τίτλος: «ΟΙ φωνές σας, οι φωνές μας». Και μπήκαμε στην αίθουσα στις 25 Φλεβάρη.


Όποιος έχει ασχοληθεί με την οργάνωση έκθεσης γνωρίζει καλά τα εμπόδια, τις ανατροπές, το χάος των εργασιών. Βρεθήκαμε πολλές φορές αντιμέτωπες με προβλήματα. Που όμως τελικά αποδείχτηκαν υπέρ μας. Και επειδή ακόμα το ταξίδι δεν έχει τελειώσει (τα παιδιά στήνουν στην αίθουσα), φαντάζομαι πως οι όποιες απειλές θα μετατραπούν σε ευκαιρίες.


Και τώρα, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσω να δείτε τη δουλειά μας. Πίσω από αυτή την έκθεση, υπάρχει ένα πολύμηνο, απαιτητικό – και πιστεύω – πρωτότυπο μουσειοπαιδαγωγικό πρόγραμμα. Υπάρχει μία πλούσια εμπειρία ανταλλαγής, επικοινωνίας, συνεργασίας. Αλλά πάνω από όλα υπάρχει μία πολύτιμη ανθρώπινη συνεργασία.


Για τις γέφυρες που ενώνουν τους ανθρώπους…
Για την ισότιμη μεταχείριση και το γκρέμισμα των προκαταλήψεων....


Και τέλος, για όλες εκείνες τις αξίες που οδηγούν εκ των έσω στον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό μιας κοινωνίας...

ΥΓ: Θα θελα να ευχαριστήσω
τη συνάδελφο Κατερίνα Κωστή για την πρωταρχική ενθάρρυνση και τις συμβουλές που μου έδωσε.
Τις καλές φίλες και συναδέλφους ΤΡΕΙΣ ΜΑΡΙΕΣ που την επαύριο της δικής τους έκθεσης μου έδωσαν τα φώτα τους και άντλησα από αυτές φορτίο έμπνευσης σε φάση που είχα βραχυκυκλώσει.
Το Χάρη Χάιτα που ανήμερα στην περσινή ημέρα μουσείων ήρθε από την Αθήνα στον Πύργο και μίλησε στα παιδιά για τη θεματική που είχε το μάθημά μας.
Τους φοιτητές μου που με εξαιρετική εθελοντική προσφορά συμμετείχαν στο μεγάλο αυτό ταξίδι
Τα μέλη του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ που μου έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσω νέους υπέροχους ανθρώπους.
Τη Δήμητρα