Ευρυδίκη

Δεν ξέρω πως να αποδώσω με λόγια το αποτύπωμα που άφησε μέσα μου η παράσταση που πριν λίγο είδα.

Ίσως η εξαίσια μουσική της παράστασης, μόνο αυτή να μπορεί να αποδώσει με νότες αυτό που θέλω να πω.

…«Πόσο σ' αγαπώ!»: η μελωδία του βασικού τραγουδιού της παράστασης, σε μουσική της Κατερίνας Πολέμη και στίχους του Στρατή Πασχάλη, σαν φόρος τιμής στις ερωτικές μπαλάντες του Νέου Κύματος,θα σας ακολουθεί για μέρες!»

 

«Γίνεται μια παράσταση να σου ραγίζει και ταυτόχρονα να σου ευφραίνει την καρδιά; Τέτοια σπάνια θεατρική εμπειρία είναι αυτή η-βουτηγμένη στη χαρμολύπη- «Ευρυδίκη» με την εμπνευσμένη σκηνοθεσία, σαν παράδοξο καμπαρέ, την συναρπαστική Κόρα Καρβούνη στον ομώνυμο ρόλο κι έναν έξοχο θίασο μαζί της…

"...Τα λεπτά όρια μεταξύ ζωής και θανάτου ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο έργο παρουσιάζονται τόσο λιτά και ποιητικά που καθιστούν την παράσταση ένα οφθαλμόλουτρο με νόημα και βάθος..."

"Το κείμενο, βασισμένο στον αρχαίο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, προεκτείνει τον «διάλογο» του ανθρώπου με το σκοτεινό,το ανείπωτο, το ασυνείδητο, τη βούληση και το τυχαίο, την έλξη και την άπωση, τη δύναμη της μνήμης και την πετρωμένη λήθη".

"....ένα μιούζικαλ που συνδυάζει το γκροτέσκ με το underground ύφος, ενώ μπόλιασε το χιούμορ και τη σάτιρα με το βαθιά τραγικό στοιχείο που σχετίζεται με την περατότητα της ανθρώπινης ύπαρξης..."

«…Ο Δημήτρης Τάρλοου το χειρίστηκε με ιδιαίτερη φροντίδα -θα έλεγα πως η ευφάνταστη σκηνοθεσία του αναβάθμισε το έργο-,μετατρέποντάς το σε «ένα μιούζικαλ στον Αδη», όπως δηλώνει και στον υπότιτλό του.

"σαν νέο-εξπρεσιονιστικό καμπαρέ πλημμυρισμένο μπόσα νόβα, μπαλάντες και ντίσκο σφήνες."

 

 

Όλα αυτά ήταν η Ευρυδίκη στο Θέατρο Πορεία..Απλά μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

 

 

 

 

 

 

 

Μποτιλιάρισμα στην Αχιλλέως

Σκόρπιες σκέψεις ενώ μπαίνω στην Αθήνα..

Γιατί εδώ ο ουρανός είναι πάντα καθαρός, το απόγευμα γλυκό και ηλιόλουστο ενώ κάτω, εκεί, μας έχει είκοσι μέρες τώρα μουλιάσει η βροχή, μας έχει πήξει η μαυρίλα, η υγρασία έχει ποτίσει το κοκκαλάκι μας; Είναι άδικο, πολύ άδικο..... Τελικά επέλεξα να ζω σε μία τεράστια νερολακούβα..

Άραγε ο Best να παίζει ακόμα ή το κλείσανε το μαγαζί; Γιατί Αθήνα χωρίς Best είναι σαν το φραπέ μου χωρίς γάλα, τη χωριάτικη χωρίς τη φέτα...

Μποτιλιαρισμένη στην Αχιλλέως.. Κοιτάζω το λαμαρινιένο ποτάμι να κινείται αργά, πολύ αργά. Και εσείς παιδιά για τον αττικό ουρανό ήρθατε; Βασικά για αυτόν ήρθατε αλλά δεν το ξέρετε, γιατί είναι πολύ υποσυνείδητο. Αλλά ήρθατε πολλοί να πάρει η ευχή και να τώρα τί συμβαίνει.
Διάλεξε: Νερολακούβα ή μποτιλιάρισμα; Τσ..τσ αμάν! Μη βάζεις πλασματικά διλήμματα παιδάκι μου. Το ένα είναι έργο του Θεού το άλλο των ανθρώπων.

Α! Ο Best εκπέμπει. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά παίζει κάτι πολύ αγαπημένο. Κάτι που έχω να ακούσω πολύ καιρό. Η Αθήνα με υποδέχεται με Mercury Rev.

Ι dreamed of you on my farm
I dreamed of you in my arms
But dreams are always wrong
I never dreamed I'd hurt you
I never dreamed I'd lose you
In my dreams, I'm always strong
And now the creek is rising
And all my bridges burnt
I always dreamed of big crowds
Plumes of smoke and high clouds
But dreams don't last for long.........

And now the dark is rising
And a brand new moon is born
I always dreamed I'd love you
I never dreamed I'd lose you
In my dreams, I'm always strong

Και κάτι γίνεται εκεί στην Αχιλλέως, ένα ford fiesta ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα ford fiesta, fiat, renault, peugeot, μηχανάκια, σε μπουρδέλα και σε πιάτσες, τροχονόμους και κόρνες. Και ένα απόγευμα θεσπέσιο, ένας ουρανός καθαρός, μια ποίηση υπερκείμενη και ένα άχτι μεγάλο. Και μια τύπισσα που εκτός από διχασμένη προσωπικότητα είναι και ευσυγκίνητη τα έχει μπήξει κανονικά...μποτιλιαρισμένη στην Αχιλλέως.

Η γιορτή των σκουπιδιών

Πες μου

Πόσοι θα είναι εκεί, στην πιο δύσκολη στιγμή;

Πόσοι θα είναι εκεί, να μας σώσουν απ΄ την ντροπή

τότε που ο άνθρωπος θα έχει και επίσημα πια ντυθεί

την πιο επίσημή του τη στολή

στη μεγάλη των σκουπιδιών γιορτή;

Πες μου, πόσοι θα είναι εκεί, να κρατούν  τη λογική,

στου κόσμου την επάρατη στροφή;

Για αυτό και εγώ σου λέω:

Μη σπαταλάς τις ιδέες σου από εδώ και από εκεί

Φύλα τες, φύλα τες για τη δύσκολη στιγμή.

Μίλησα χθες με φίλους Συριζαίους εξ Αθηνών. Ένα κλίμα ευφορίας υπάρχει εκεί.
Τους άκουσα πραγματικά χαρούμενους μετά από καιρό.
Ομολογώ ότι μου το μετέδωσαν και οι μικροαστικές ανησυχίες
που με είχαν κυριέψει μπήκαν στην άκρη.

Λες ρε παιδί μου; Γιατί όχι;....

ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ

Για όσους αναρωτιούνται τί έχω απογίνει..... ΙΔΟΥ!

Back on my feet again! Δηλαδή.... ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ (που θα λεγε και ο Κιάμος!)

Τρέχω και γαυγίζω με την παλιοπαρέα!
ΓΑΒ ΓΑΒ!

Η κ. Ν παρεπιπτόντως έρχεται και με βλέπει που και πού και τις κάνω κάτι χαρές!...

ΜΙΚΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Γειά σας! Εγώ είμαι ο Μπίλμπο. Ή έτσι με φωνάζουν εδώ που βρίσκομαι. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε από πού βγαίνει το όνομα μου, Μπίλμπο ήταν ο θείος του Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Είμαι ένας κόπρας με λίγο αίμα από ελληνικό τσοπανόσκυλο. Πρέπει να ζυγίζω περίπου 30 κιλά. Με βρήκε και με μάζεψε μια μουρλή ξανθιά κυρία από την άκρη της εθνικής οδού στο 40^ο χλμ Πατρών Πύργου, προπαραμονή Πρωτοχονιάς όταν γυρνούσε από τη δουλειά της. Ξέρετε, σε εκείνο το σφαγείο που λίγα ζωάκια τη γλιτώνουν. Ήμουν αρκετή ώρα εκεί, με τα δυο μου πόδια σπασμένα και τα αυτοκίνητα περνούσαν σύριζα δίπλα μου – αλλά ευτυχώς δε μου έδωσαν τη χαριστική βολή. Ωωω… και μετά περιπέτεια για να με πάρει από εκεί και να με βάλει στο αμάξι… Είχε κανονίσει να πάει για ψώνια αλλά βρέθηκα εγώ στο δρόμο της. Με μάζεψε λέει γιατί αυτή κάποτε είχε έναν άλλο σκύλο που τον αγαπούσε πολύ και έχει μια παράξενη θεωρία ότι τα σκυλιά φέρνουν τύχη.

Εγχειρίστηκα την ίδια μέρα αργά το βράδυ. Τώρα είμαι σε ένα μπαλκόνι, με νάρθηκες στα πίσω πόδια και περιμένω να γίνω καλά. Προς το παρόν έχω τα μαύρα μου τα χάλια. Κάνω τσίσα πάνω μου – δηλαδή τα κάνω όλα πάνω μου – και μου έχουν σπάσει τα νεύρα γιατί δεν μπορώ να πάω πουθενά. Κίχ όμως δεν έχω κάνει μέχρι τώρα. Ούτε ένα ΓΟΥΒ.!! Άσε που βρωμοκοπάω… Τρώω βέβαια, αλλά το νερό δεν το πίνω. Και με πιέζει αυτή η κυρία με μία παλιοσύριγγα για να πιω…. Αυτό είναι το χειρότερό μου!! Αρκετές φορές την ημέρα έρχεται με έναν άλλο καλό κύριο και μου αλλάζουν πάνες. Και για δύο μέρες ερχόταν ένας άλλος πολύ καλός κύριος – μάλλον ο αδερφός της - και τα έκανε αυτά. Πρέπει να έπεσε τρελή αγγαρεία…

Αυτή η κυρία μου λέει να έχω υπομονή και ότι θα γίνω μια χαρά. Θα γίνω ξανά κούκλος και θα είμαι ο καλύτερος σκύλος του κόσμου. Αμήν ρε παιδί μου γιατί τα νεύρα μου έχουν γίνει τσατάλια.  Και τότε θα δείξω σε όλους ότι η Ζωή και το Θαύμα μπορεί και να βρίσκονται ακρωτηριασμένα στην άκρη ενός δρόμου. Σε όλα όσα μπορεί και να θεωρούνται τελειωμένα… Ναι Αμέ! ΓΟΥΒ!!

(Τα παραπάνω γράφτηκαν μία Τρίτη πρωί εν πλήρει αγνοία του τί θα ακολουθούσε. Δύο ώρες μετά, το τηλέφωνο χτύπησε...)

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Γουβ Γουβ! Και ναι! Το θαύμα έγινε! Μετά από 12 ολόκληρες μέρες γύρισα στο σπίτι μου! Το πραγματικό! Η ιστορία είναι απίστευτη. Και έχει ως εξής: Για 11 μέρες και αφού με μάζεψε από το δρόμο η κυρία Ν, εγώ παρέμεινα σε εκείνο το άγνωστο σπίτι κάπου στην Πάτρα, περνώντας του λιναριού τα πάθη για να γίνω καλά. Η κυρία αυτή είχε αρχίσει να ανησυχεί για το μέλλον μου γιατί ήξερε πως δεν μπορούσε να με κρατήσει για πάντα και αναρωτιόταν ποιον θα έβρισκε για να με δώσει και να με προσέχει όπως έπρεπε. Δεν ήξερε όμως ότι τα πραγματικά μου αφεντικά που ζουν 40 χλμ μακριά, με έψαχναν απεγνωσμένα. Και έτσι, μέσα από πολλές συμπτώσεις, η αδερφή της πραγματικής μου αφεντικιάς, πήρε ένα πρωί τον κτηνίατρο που με είχε χειρουργήσει και εννοείται ότι η περιγραφή που του έκανε έμοιαζε με μένα. Όταν ο κτηνίατρος πήρε την κυρία Ν και της το είπε,αυτή κεραυνοβολήθηκε και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αφού έγιναν οι περιγραφές και τα στοιχεία όλα ταίριαζαν, η πρώτη αναγνώριση έγινε από τη «θεία» μου που ζει στην Πάτρα. Ουου… Κλάμα και κακό. Εκεί να δεις συγκίνηση.

Η μεγαλύτερη όμως συγκίνηση ήταν όταν η κ. Ν με πήγε την επομένη στο σπίτι μου. Όταν άνοιξε το καπό και τα αφεντικά μου με είδαν… έγινε χαμός. Σαν το «Πάμε πακέτο» αλλά πραγματικά. Και τότε για πρώτη φορά κούνησα λίγο την ουρίτσα μου. Η αλήθεια είναι ότι ανησυχούσε για το τι τύπους θα συναντήσει και αν θα μπορούσαν να με φροντίσουν μέχρι να γίνω εντελώς καλά, αλλά όταν είδε ότι τα αφεντικά μου είναι πρώτης τάξεως κύριοι, τότε ηρέμησε.

Και έτσι έμαθε - αντίθετα με ό, τι πίστευε - ότι δεν είμαι αγνώστου πατρός και είδε από πού κρατά η σκούφια μου. Επίσης ότι το πραγματικό μου όνομα είναι Μπόμπυ και δεν είμαι καθόλου 8 μηνών αλλά 8 χρονών!!

Τι απίστευτη ιστορία φίλε μου. Δυστυχώς δεν έχω παιδιά για να την πω. Η κ. Ν όμως όταν αποκτήσει θα τους τη διηγηθεί. Γιατί λέει ότι έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής της. Και πώς την έκανε χαρούμενη γιατί πίστεψε ξανά..

Εγώ παιδιά ήμουν τυχερός. Είχα όμως κάτι φιλαράκια που την πάτησαν πολύ άσχημα. Πόσα έχουν πεθάνει εκεί στην άκρη του δρόμου αβοηθήτα και εγκαταλελειμμένα.. Γιατί να γίνεται αυτό; Γαβ Γαβ Σνιφ Σνιφ…

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Την ημέρα εκείνη έφτασα βλαστημώντας στη δουλειά. Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, το τελευταίο πράγμα που ήθελα, ήταν να κάνω 160 χλμ με βροχή, για να δουλέψω σε ένα παγερό κάστρο. Στην επιστροφή, κανόνιζα να πάω για τα καθιερωμένα ψώνια και τη βόλτα στην πόλη. Ώσπου τον είδα στην άκρη του δρόμου.

Το να μαζεύεις έναν χτυπημένο σκύλο από το δρόμο, γενικώς δεν είναι κάτι που εύκολα κάνουν οι άνθρωποι. Ούτε το να τρέξεις να τον χειρουργήσεις (με δικά σου πάντα έξοδα), να τον φροντίσεις στην αποθεραπεία του, να του αλλάζεις πάνες, να τον ταίζεις και να τον ποτίζεις στο στόμα. Κάποιος κυνικός θα έλεγε: Πάς καλά κοπέλα μου; Δεν είχες με τίποτα άλλο να ασχοληθείς; Αλλά εγώ δεν απευθύνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους..

Η φιλοξενία του σκύλου καθώς επίσης και η ανησυχία για την τύχη του, με στρέσαρε και με προβλημάτισε αρκετά. Παράλληλα όμως είχα από την αρχή μέσα μου μία ισχυρή πίστη και αισιοδοξία ότι όλα για κάποιο λόγο θα πάνε καλά. Και όσο πιο μεγάλη ήταν η ανησυχία, τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το πείσμα και η επιμονή στη φροντίδα του σκύλου.

Η ασύλληπτη εξέλιξη της υπόθεσης, με τον εντοπισμό του σκύλου μετά από μέρες από τα αφεντικά του, ήταν μία μεγάλη ηθική δικαίωση. Και δε μιλώ για δικαίωση του στυλ : «Να, ορίστε, σας τα έλεγα εγώ ότι όλα θα πάνε καλά» αλλά για μία βαθιά υπαρξιακή δικαίωση από αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή. Μοιραία σκέφτηκα πως όλες τις φορές που έχω δώσει έναν αγώνα ο οποίος για κάποιους φαντάζει χαμένος, η έκβαση με έχει ανταμείψει. ΠΑΝΤΑ. Και συνειδητοποίησα με έναν τρόπο μάλλον ενορατικό ότι ο Θεός να το πω, το Σύμπαν να το πω, η Τύχη, απλά περιμένουν από εμάς να βγούμε από το ΠΛΑΙΣΙΟ. Το πλαίσιο της συμβατικής μας ζωής και της βόλεψης. Να κάνουμε μία υπέρβαση. Η σύμπτωση ενός αγαθού στόχου με την αφοσίωση σε αυτόν, νομίζω ότι ανοίγουν δρόμους. Και δικαιώνουν – με διαφορετικούς πάντα τρόπους – ένα εγχείρημα που για πολλούς φαντάζει άδικος κόπος. Θέλει όμως πλήρη αφιέρωση και κουράγια. Η ανταμοιβή όμως που έρχεται μετά, είναι αυτή που βαθαίνει την ύπαρξη. Γιατί καταλαβαίνεις ότι υπήρχε τελικά νόημα.  Για να μην πω σχέδιο. Και τι ωραίο είναι να βλέπεις κατάφατσα το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων…

Τελικά αυτό είναι που λείπει από τη ζωή μας. Λίγος ηρωϊσμός ρε αδερφέ και λίγη αυταπάρνηση. Αλλά έτσι που είμαστε όλοι αγκιστρωμένοι στις πεζές, μικρές ανάγκες μας αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να μας βγάλει από τη βόλεψή μας, πώς να βρούμε τα υλικά που νοηματοδοτούν πραγματικά τη ζωή μας;

Δεν θέλω - Θέλω

Δε θέλω αυριανή απεργία, δε θέλω αγανακτισμένους, δε θέλω χρεωκοπία, ούτε πτώχευση, δε θέλω δάνειο, δε θέλω μνημόνιο, δε θέλω επανάσταση, δε θέλω συζητήσεις, δε θέλω ίντερνετ, δε θέλω κρίση, δε θέλω τίποτα από αυτές τις μαλακίες.

Θέλω μόνο ο χρόνος να σταματήσει σε ένα μπάνιο μεσημεριανό στο Φοινικούντα.
Σε μια βόλτα στο κάστρο της Μεθώνης.
Σε μία φεγγαράδα στην Καρδαμύλη τρώγοντας τηγανητή μελιτζάνα.

Γίνεται; Αυτά θέλω ρε γαμώτο....