Aphrodite's child

ΜΙΚΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

2012-01-26T10:26:00.000-08:00

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Γειά σας! Εγώ είμαι ο Μπίλμπο. Ή έτσι με φωνάζουν εδώ που βρίσκομαι. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε από πού βγαίνει το όνομα μου, Μπίλμπο ήταν ο θείος του Φρόντο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Είμαι ένας κόπρας με λίγο αίμα από ελληνικό τσοπανόσκυλο. Πρέπει να ζυγίζω περίπου 30 κιλά. Με βρήκε και με μάζεψε μια μουρλή ξανθιά κυρία από την άκρη της εθνικής οδού στο 40^ο χλμ Πατρών Πύργου, προπαραμονή Πρωτοχονιάς όταν γυρνούσε από τη δουλειά της. Ξέρετε, σε εκείνο το σφαγείο που λίγα ζωάκια τη γλιτώνουν. Ήμουν αρκετή ώρα εκεί, με τα δυο μου πόδια σπασμένα και τα αυτοκίνητα περνούσαν σύριζα δίπλα μου – αλλά ευτυχώς δε μου έδωσαν τη χαριστική βολή. Ωωω… και μετά περιπέτεια για να με πάρει από εκεί και να με βάλει στο αμάξι… Είχε κανονίσει να πάει για ψώνια αλλά βρέθηκα εγώ στο δρόμο της. Με μάζεψε λέει γιατί αυτή κάποτε είχε έναν άλλο σκύλο που τον αγαπούσε πολύ και έχει μια παράξενη θεωρία ότι τα σκυλιά φέρνουν τύχη.

Εγχειρίστηκα την ίδια μέρα αργά το βράδυ. Τώρα είμαι σε ένα μπαλκόνι, με νάρθηκες στα πίσω πόδια και περιμένω να γίνω καλά. Προς το παρόν έχω τα μαύρα μου τα χάλια. Κάνω τσίσα πάνω μου – δηλαδή τα κάνω όλα πάνω μου – και μου έχουν σπάσει τα νεύρα γιατί δεν μπορώ να πάω πουθενά. Κίχ όμως δεν έχω κάνει μέχρι τώρα. Ούτε ένα ΓΟΥΒ.!! Άσε που βρωμοκοπάω… Τρώω βέβαια, αλλά το νερό δεν το πίνω. Και με πιέζει αυτή η κυρία με μία παλιοσύριγγα για να πιω…. Αυτό είναι το χειρότερό μου!! Αρκετές φορές την ημέρα έρχεται με έναν άλλο καλό κύριο και μου αλλάζουν πάνες. Και για δύο μέρες ερχόταν ένας άλλος πολύ καλός κύριος – μάλλον ο αδερφός της - και τα έκανε αυτά. Πρέπει να έπεσε τρελή αγγαρεία…

Αυτή η κυρία μου λέει να έχω υπομονή και ότι θα γίνω μια χαρά. Θα γίνω ξανά κούκλος και θα είμαι ο καλύτερος σκύλος του κόσμου. Αμήν ρε παιδί μου γιατί τα νεύρα μου έχουν γίνει τσατάλια. Και τότε θα δείξω σε όλους ότι η Ζωή και το Θαύμα μπορεί και να βρίσκονται ακρωτηριασμένα στην άκρη ενός δρόμου. Σε όλα όσα μπορεί και να θεωρούνται τελειωμένα… Ναι Αμέ! ΓΟΥΒ!!

(Τα παραπάνω γράφτηκαν μία Τρίτη πρωί εν πλήρη αγνοία του τί θα ακολουθούσε. Δύο ώρες μετά, το τηλέφωνο χτύπησε...)

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Γουβ Γουβ! Και ναι! Το θαύμα έγινε! Μετά από 12 ολόκληρες μέρες γύρισα στο σπίτι μου! Το πραγματικό! Η ιστορία είναι απίστευτη. Και έχει ως εξής: Για 11 μέρες και αφού με μάζεψε από το δρόμο η κυρία Ν, εγώ παρέμεινα σε εκείνο το άγνωστο σπίτι κάπου στην Πάτρα, περνώντας του λιναριού τα πάθη για να γίνω καλά. Η κυρία αυτή είχε αρχίσει να ανησυχεί για το μέλλον μου γιατί ήξερε πως δεν μπορούσε να με κρατήσει για πάντα και αναρωτιόταν ποιον θα έβρισκε για να με δώσει και να με προσέχει όπως έπρεπε. Δεν ήξερε όμως ότι τα πραγματικά μου αφεντικά που ζουν 40 χλμ μακριά, με έψαχναν απεγνωσμένα. Και έτσι, μέσα από πολλές συμπτώσεις, η αδερφή της πραγματικής μου αφεντικιάς, πήρε ένα πρωί τον κτηνίατρο που με είχε χειρουργήσει και εννοείται ότι η περιγραφή που του έκανε έμοιαζε με μένα. Όταν ο κτηνίατρος πήρε την κυρία Ν και της το είπε,αυτή κεραυνοβολήθηκε και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αφού έγιναν οι περιγραφές και τα στοιχεία όλα ταίριαζαν, η πρώτη αναγνώριση έγινε από τη «θεία» μου που ζει στην Πάτρα. Ουου… Κλάμα και κακό. Εκεί να δεις συγκίνηση.

Η μεγαλύτερη όμως συγκίνηση ήταν όταν η κ. Ν με πήγε την επομένη στο σπίτι μου. Όταν άνοιξε το καπό και τα αφεντικά μου με είδαν… έγινε χαμός. Σαν το «Πάμε πακέτο» αλλά πραγματικά. Και τότε για πρώτη φορά κούνησα λίγο την ουρίτσα μου. Η αλήθεια είναι ότι ανησυχούσε για το τι τύπους θα συναντήσει και αν θα μπορούσαν να με φροντίσουν μέχρι να γίνω εντελώς καλά, αλλά όταν είδε ότι τα αφεντικά μου είναι πρώτης τάξεως κύριοι, τότε ηρέμησε.

Και έτσι έμαθε - αντίθετα με ό, τι πίστευε - ότι δεν είμαι αγνώστου πατρός και είδε από πού κρατά η σκούφια μου. Επίσης ότι το πραγματικό μου όνομα είναι Μπόμπυ και δεν είμαι καθόλου 8 μηνών αλλά 8 χρονών!!

Τι απίστευτη ιστορία φίλε μου. Δυστυχώς δεν έχω παιδιά για να την πω. Η κ. Ν όμως όταν αποκτήσει θα τους τη διηγηθεί. Γιατί λέει ότι έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής της. Και πώς την έκανε χαρούμενη γιατί πίστεψε ξανά..

Εγώ παιδιά ήμουν τυχερός. Είχα όμως κάτι φιλαράκια που την πάτησαν πολύ άσχημα. Πόσα έχουν πεθάνει εκεί στην άκρη του δρόμου αβοηθήτα και εγκαταλελειμμένα.. Γιατί να γίνεται αυτό; Γαβ Γαβ Σνιφ Σνιφ…

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Την ημέρα εκείνη έφτασα βρίζοντας στη δουλειά. Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, το τελευταίο πράγμα που ήθελα, ήταν να κάνω 160 χλμ με βροχή, για να δουλέψω σε ένα παγερό κάστρο. Στην επιστροφή, κανόνιζα να πάω για τα καθιερωμένα ψώνια και τη βόλτα στην πόλη. Ώσπου τον είδα στην άκρη του δρόμου.

Το να μαζεύεις έναν χτυπημένο σκύλο από το δρόμο, γενικώς δεν είναι κάτι που εύκολα κάνουν οι άνθρωποι. Ούτε το να τρέξεις να τον χειρουργήσεις (με δικά σου πάντα έξοδα), να τον φροντίσεις στην αποθεραπεία του, να του αλλάζεις πάνες, να τον ταίζεις και να τον ποτίζεις στο στόμα. Κάποιος κυνικός θα έλεγε: Πάς καλά κοπέλα μου; Δεν είχες με τίποτα άλλο να ασχοληθείς; Αλλά εγώ δεν απευθύνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους..

Η φιλοξενία του σκύλου καθώς επίσης και η ανησυχία για την τύχη του, με στρέσαρε και με προβλημάτισε αρκετά. Παράλληλα όμως είχα από την αρχή μέσα μου μία ισχυρή πίστη και αισιοδοξία ότι όλα για κάποιο λόγο θα πάνε καλά. Και όσο πιο μεγάλη ήταν η ανησυχία, τόσο πιο πολύ μεγάλωνε το πείσμα και η επιμονή στη φροντίδα του σκύλου.

Η ασύλληπτη εξέλιξη της υπόθεσης, με τον εντοπισμό του σκύλου μετά από μέρες από τα αφεντικά του, ήταν μία μεγάλη ηθική δικαίωση. Και δε μιλώ για δικαίωση του στυλ : «Να, ορίστε, σας τα έλεγα εγώ ότι όλα θα πάνε καλά» αλλά για μία βαθιά υπαρξιακή δικαίωση από αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή. Μοιραία σκέφτηκα πως όλες τις φορές που έχω δώσει έναν αγώνα ο οποίος για κάποιους φαντάζει χαμένος, η έκβαση με έχει ανταμείψει. ΠΑΝΤΑ. Και συνειδητοποίησα με έναν τρόπο μάλλον ενορατικό ότι ο Θεός να το πω, το Σύμπαν να το πω, η Τύχη, απλά περιμένουν από εμάς να βγούμε από το ΠΛΑΙΣΙΟ. Το πλαίσιο της συμβατικής μας ζωής και της βόλεψης. Να κάνουμε μία υπέρβαση. Η σύμπτωση ενός αγαθού στόχου με την αφοσίωση σε αυτόν, νομίζω ότι ανοίγουν δρόμους. Και δικαιώνουν – με διαφορετικούς πάντα τρόπους – ένα εγχείρημα που για πολλούς φαντάζει άδικος κόπος. Θέλει όμως πλήρη αφιέρωση και κουράγια. Η ανταμοιβή όμως που έρχεται μετά, είναι αυτή που βαθαίνει την ύπαρξη. Γιατί καταλαβαίνεις ότι υπήρχε τελικά νόημα. Για να μην πω σχέδιο. Και τι ωραίο είναι να βλέπεις κατάφατσα το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων…

Τελικά αυτό είναι που λείπει από τη ζωή μας. Λίγος ηρωϊσμός ρε αδερφέ και λίγη αυταπάρνηση. Αλλά έτσι που είμαστε όλοι αγκιστρωμένοι στις πεζές, μικρές ανάγκες μας αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να μας βγάλει από τη βόλεψή μας, πώς να βρούμε τα υλικά που νοηματοδοτούν πραγματικά τη ζωή μας;

Δεν θέλω - Θέλω

2011-06-14T13:31:00.000-07:00

Δε θέλω αυριανή απεργία, δε θέλω αγανακτισμένους, δε θέλω χρεωκοπία, ούτε πτώχευση, δε θέλω δάνειο, δε θέλω μνημόνιο, δε θέλω επανάσταση, δε θέλω συζητήσεις, δε θέλω ίντερνετ, δε θέλω κρίση, δε θέλω τίποτα από αυτές τις μαλακίες.

Θέλω μόνο ο χρόνος να σταματήσει σε ένα μπάνιο μεσημεριανό στο Φοινικούντα.
Σε μια βόλτα στο κάστρο της Μεθώνης.
Σε μία φεγγαράδα στην Καρδαμύλη τρώγοντας τηγανητή μελιτζάνα.

Γίνεται; Αυτά θέλω ρε γαμώτο....

Αθήνα, πόλη μαγική

2011-05-19T23:34:00.000-07:00

Η Αθήνα ήταν είναι και θα είναι η αγαπημένη μου πόλη. 13 χρόνια έζησα σε αυτήν, και δεν είναι λίγα. Ανέβηκα στα 19 μου, το 1996, από επαρχεία. Την αγάπησα αμέσως και μου το ανταπόδωσε. Έγινα αμέσως κομμάτι της. Σε αυτήν έζησα τις ασημένιες νύχτες στο +Soda και στο Factory, σε αυτήν έζησα τον παλμό των Ολυμπιακών αγώνων, σε αυτήν έζησα τις χημικές μέρες των Δεκεμβριανών.

Κατά κάποιο τρόπο είναι λες και αυτή η πόλη με έφερνε πάντα σε επαφή με την πεμπτουσία του Πνεύματος των Καιρών, του Zeitgeist. Κινήματα, ρεύματα, κουλτούρες, τέχνες, πολιτισμικά αποτυπώματα. Όλα σε αυτή.

Και το ίδιο κάνει και τώρα. Μέσα από τη θλίψη της, τη σκοτεινή οδύνη της.

Τα τελευταία δυο χρόνια ζω στην επαρχία. Άλλη κατάσταση. Παιδάκια, μωράκια, κοιλίτσες φουσκωμένες, ντάπα ντούπα, γκόμενες κομμωτηρίου με ψηλοτάκουνα, κάγκουρες με γιαλούμπες που πίνουν καφέ. Δεν έχω συνηθίσει ακόμα και δεν ξέρω αν θα το κάνω και ποτέ. Μία ανέμελη τρυφηλότητα υπάρχει εδώ. Σκέφτομαι ότι οι φίλες μου στην Αθήνα, δεν έχουν παντρευτεί, δεν έχουν παιδάκια, ζούνε μόνες τους και παλεύουν για την επιβίωση. Αυτές όμως είναι οι φίλες που λαχταρώ να δω, με αυτές να συζητήσω.

Η απουσία από την Αθήνα και η επάνοδος εκεί ανά διαστήματα μου προσφέρει χαστούκια συνειδητοποίησης. Κάθε φορά βλέπω τις διαδοχικές αλλαγές στη νοοτροπία της, στη γενικότερη ατμόσφαιρα, στην ψυχολογία της. Που κάθε φορά πάει ολοταχώς από το κακό στο χειρότερο.

Την τελευταία φορά, πριν λίγες μέρες, είδα τον κόσμο να αποφεύγει να σε κοιτάξει στα μάτια, να σε κοιτάει με καχυποψία και φόβο, συναντήθηκα με βλέμματα θολωμένα, αλλοπαρμένα, ανήσυχα. Σαν τρομαγμένα αγρίμια ήταν όλοι. Χαμόγελο πουθενά. Μία υπόκωφη απελπισία παντού. Σε ταξιτζή που με πήγε στο κέντρο του είπα:

- Κύριε, δεν πρέπει να φτάσουμε στην αποκτήνωση.

-Κοπελιά μου εκεί θα μας πάνε.

-Πρέπει να το παλέψουμε κύριε. Είμαστε άνθρωποι. Πρέπει να την ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Χθες αντί να είμαστε ποτάμια κόσμου στην πορεία ήμασταν πολύ λίγοι.

-Κοπελιά μου, ποια πορεία… αφού όλοι έχουμε κατάθλιψη…

Κατάθλιψη λοιπόν. Μία πόλη σε κατάθλιψη. Και πώς να μην είναι άλλωστε. Όταν ανυπεράσπιστοι κάτοικοι βιώνουν καθημερινά μία ανηλεή υποβάθμιση της ζωής τους. Σε μία πόλη που το κέντρο της έχει παραδοθεί στη βιαιότητα, στη φτώχεια, στη ντρούγκα και στην πορνεία. Που καθημερινά εποικίζεται από όλους τους δύσμοιρους της γης. Που κάθε έννοια κοινωνικής πρόνοιας έχει πάει περίπατο και η πόλη έχει αφεθεί στο θυμό και τον εξτρεμισμό. Μόνο την τελευταία εβδομάδα σκοτώθηκε ο 44χρονος, ένας μετανάστης βρέθηκε όλως περιέργως μαχαιρωμένος, ένας διαδηλωτής χαροπαλεύει στο νοσοκομείο. Όταν στην Νέα Υόρκη έπεσαν οι δύο πύργοι, όλος ο κόσμος θρήνησε. Εδώ, που πέφτουν καθημερινά οι πύργοι της αξιοπρέπειας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ποιος νοιάζεται;

Κατάθλιψη λοιπόν… Ιδού ο νέος τρόπος αντίστασης στη μεταμοντέρνα χούντα . Να πως θα πολεμήσουμε τον εχθρό. ΔΝΤ και ντιβάνι πάνε μαζί σου λέει.

Την ίδια μέρα πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Είδα το γκαζόν το άψογα κουρεμένο στον περιβάλλοντα χώρο, τον κήπο τον άψογα διατηρημένο και αηδίασα. Καθίκια…. Αυτό που βλέπουν οι τουρίστες, το εθνικό προϊόν super star, τη βιτρίνα.. την έχετε κούκλα…. Την πανούκλα όμως από μέσα τι την κάνετε; Και ενώ έχω καρφωμένο το βλέμμα μου στην ύποπτα και απρόσμενα φροντισμένη αυτή εικόνα του μουσείου, οι σειρήνες της πόλης σκούζουν. Οποία ειρωνεία: Μπορεί εκείνη την ώρα, σε κάποια γειτονιά κάποιοι χρυσαυγίτες να εξαπέλυαν πογκρόμ σε μετανάστες, μπορεί εκείνη την ώρα σε κάποια γειτονιά κάποιος άνθρωπος να έπεφτε νεκρός από αγνώστους.

Αθήνα, χαρά της γης και της αυγής, μικρό γαλάζιο κρίνο

Πώς σε κατάντησαν έτσι;

Ποιος ξέρει όμως.. Εσύ πάντα προορίζεσαι για μεγάλα πράγματα. Εσύ κάτω από τα βρώμικα πεζοδρόμια της πιάτσας και της πρέζας έχεις μία ενέργεια 7000 χρόνων που κανένας βλάχος που σε εποίκισε δε θέλησε να την καταλάβει.

Έβλεπαν σε σένα μόνο τις φάμπρικες και το παραδάκι.

Και μπορεί και τώρα μέσα στις μαύρες ώρες σου, μέσα στην καταχνιά σου, μπορεί να γεννήσεις κάτι απροσδόκητο για όλο τον κόσμο. Κάτι ξανά avant garde, όπως παλαιά, μόνο με όρους του σήμερα. Γιατί σε σένα έλαχε να σωρρεύσεις τη χυδαιότητα του συστήματος και που θα πάει…. Θα την ξεράσεις πίσω.

Επιστροφή στην Πάτρα. Είναι δειλινό, ο αέρας μοσχοβολά, ο φρέσκος πεζόδρομος της Ρήγα Φεραίου λαμπυρίζει, οι μουσικές ξεχύνονται από τα μαγαζιά, τα ζευγαράκια πιάνονται χέρι χέρι. Μα πώς ρε παιδιά, πάνω σφάζονται, γίνεται πόλεμος, ο αέρας μυρίζει κίνδυνο και χημικά. Πριν λίγες ώρες ήμουν εκεί. Και εδώ… ο παραμορφωτικός φακός της επαρχίας. Επιστροφή στην υπνωτιστική joie de la vie. Μην παραμυθιάζεσαι όμως κοπελιά. Γιατί την ντόπα της αλήθειας την πήρες. Είναι απλά παράλληλοι κόσμοι.

Σκέφτομαι την πορεία, τις μαύρες κουκούλες κάτω από τον αττικό ουρανό, τα κόκκινα μάτια από τα δακρυγόνα, τους μπάτσους με τα γκλομπς, τα βλέμματα που συνάντησα, τα λόγια που αντάλλαξα.

-Πώς πέρασες στην Αθήνα;

-Καλά, πολύ καλά.

Το πνεύμα σπινθηρίζει. Η συνείδηση αστράφτει. Και κάθομαι κάτω να γράψω τούτες τις γραμμές.

Οι στιγμές

2011-04-30T15:40:00.000-07:00

Υπάρχουν μερικές μαγικές στιγμές στη ζωή μας.

Δεν είναι πολλές. Νομίζουμε πως είναι, αλλά δεν είναι. Μέσα στο πεπερασμένο διάστημά μας ίσως και να μην ξεπερνούν τις δέκα.

Και όταν το καλοσκεφτείς, όταν τις κάνεις σούμα και τις αθροίσεις, τότε σκέφτεσαι τη σπίθα του χρόνου, το τσαφ που άναψε και έσβησε. Ήταν τότε, πριν από δέκα χρόνια, ήταν άλλη μία πριν από έξι και μία πιο πρόσφατη, πριν από έξι μήνες.

Που ο χρόνος ακινητοποιήθηκε. Που όλα, το φως του δωματίου, η θέα από το παράθυρο, η όψη των αντικειμένων, οι ήχοι του δρόμου, τα λόγια που αντάλλαξες, το άγγιγμα που ένιωσες, τα λόγια που μίλησες και άκουσες, το βλέμμα που είδες, όλα, έσκισαν το φράγμα της αντιληπτής πραγματικότητας και εγγράφηκαν παντοτινά στο βινύλιο της συνείδησης. Στο βινύλιο του σύμπαντος. Οι αυτούσιες, οι αληθινές, οι πέρα ως πέρα στιγμές της ευτυχίας. Γιατί αυτό είναι η ευτυχία, δέκα στιγμές. Και ενδιάμεσα το θέατρο, η αταβιστική πράξη της ζωής.

Φύλαγε τες τις στιγμές αυτές. Φύλαγέ τες σαν την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη σου. Δε θα ναι πολλές. Και μια φορά στα δέκα χρόνια να τον βάζεις αυτό το δίσκο να παίζει. Για να σου υπενθυμίζει ταυτόχρονα τη στιγμή και την αιωνιότητα.

Για να σκέφτεσαι και εσύ μικρό, αξιοθρήνητο, σάρκινο πλάσμα πώς είχες ένα ελάχιστο δικαίωμα στον παράδεισο._

Τέρμα πια τα παραμύθια.

2011-04-10T13:20:00.000-07:00

Ως πότε ο ελληνικός λαός θα δέχεται τον εξευτελισμό που του έχουν επιβάλει;

Βλέπουμε την εξαιρετική οικονομοτεχνική ανάλυση του Καζάκη στο Κρήτη TV και το πρόσφατο ντοκυμαντέρ ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ από τους δημοσιογράφους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη που πρόσφατα απολύθηκαν από τον Σκάι.

Το ποτάμι άρχισε να κυλά. Και πίσω δε γυρνά. Μακάρι να γίνει χείμαρος!!

Οι φωνές σας - οι φωνές μας.

2011-03-21T03:31:00.000-07:00

Και να που την Πέμπτη, 17 Μαρτίου, οι φωνές μας ενώθηκαν με αυτές του κόσμου που ήρθε να δει την έκθεσή μας!

Ήταν όλα υπέροχα. Ο παλμός, η ανταπόκριση, τα χαμόγελα, η ικανοποίηση... Ενώ δεν έλειψαν και αρκετές δόσεις συγκίνησης..

Ο δήμαρχος του Πύργου Μάκης Παρασκευόπουλος χαιρετίζει την προσπάθεια

Στιγμιότυπο από τα εγκαίνια

Όλοι ευχαριστήθηκαν και κυρίως οι φοιτητές και τα παιδιά του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.

Ένας σημαντικός στόχος είχε επιτευχθεί και ένα μεγάλο στοίχημα είχε κερδηθεί και μάλιστα με ένα άρτιο - κατά το δυνατόν - μουσειογραφικό αποτέλεσμα.

Η Χαρά, η Λίλα, η Ελένη και η Ειρήνη μιλούν για την εμπειρία μας

Τα μηνύματα πέρασαν στον κόσμο και θεωρώ ότι μία διάχυτη αισιοδοξία κατέλαβε την αίθουσα του Λατσείου στον Πύργο.

Η έκθεση διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες : Ζω, Θυμάμαι, Δημιουργώ, με υλικό βγαλμένο μέσα από τη διαδικασία του παιδαγωγικού προγράμματος. Οι συμμετέχοντες άλλοτε εμφανίζουν στιγμιότυπα της καθημερινότητάς τους στον Πύργο - μία ενότητα που από την αρχή είχε ως σκοπό να δείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν φοιτητές και ΑμεΑ - άλλοτε μιλούν σε πρώτο πρόσωπο δίνοντας έμφαση στις αγαπημένες τους πολιτιστικές εμπειρίες - μία ενότητα που αντλεί τις επιρροές της από τη σημασία της εμπειρίας στη ζωή μας και τη δύναμη των αντικειμένων να διηγούνται τις ιστορίες μας - και άλλοτε γίνονται συνδημιουργοί στην παραγωγή εικαστικού υλικού και καλλιτεχνικών έργων.

Ο στόχος μάς ήταν η έκθεση να μην έχει το χαρακτήρα καταγγελίας, αλλά τα μηνύματα και η ψυχαγωγία να ισορροπούν σε ένα αποτέλεσμα που χωρίς μιζέρια και εκβιασμό θα οδηγούσε στον προβληματισμό και την ευαισθητοποίηση. Από όσα μας είπαν οι επισκέπτες μας φαίνεται ότι τα καταφέραμε.

Η έκθεση θα παραμείνει έως τις 25 Μαρτίου και είναι ανοικτή από τις 11 π. μ - 2 μμ και από τις 6 μμ - 9μ. μ. Μάκάρι το ταξίδι της να συνεχιστεί.

Τα κουτιά των αισθήσεων

Objects tell our stories

Προσωπικά νιώθω βαθύτατη ικανοποίηση γιατί μία ιδέα που γεννήθηκε από ένα όραμα, που δεν έλαβε καθόλου υπόψη τις εγγενείς δυσκολίες αλλά με έναν τρελό ρομαντισμό πορεύτηκε επί 10 μήνες, έφτασε στο τέλος της. Σε ένα πόνημα απόλυτης και αγαστής συνεργασίας, διάδρασης 25 διαφορετικών ατόμων και βίωσης των ανθρώπινων σχέσεων. Ήταν άλλο ένα προσωπικό μάθημα για το πού μπορεί να σε οδηγήσει το όνειρο, η τόλμη, η ειλικρινής προσέγγιση αξιών, η αγάπη για το επάγγελμά σου και όχι η εργαλειακή και διεκπαιρεωτική προσέγγισή του. Και όλα αυτά όχι μόνο ατομικά - αλλά κυρίως και πάνω από όλα για την κοινωνία στο σύνολό της.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΚΘΕΣΗΣ

2011-03-12T00:54:00.000-08:00

Όλα ξεκίνησαν από μία σπίθα. Από μία φλόγα. Από μία πίστη στον άνθρωπο, στο σεβασμό, στη συνεργασία, στην άρση των αποκλεισμών. Αφορμή; Η ημέρα Μουσείων με θέμα τα «Μουσεία για την κοινωνική αρμονία». Αιτία; Πέρυσι δίδασκα τη θεωρία της Μουσειοπαιδαγωγικής ΙΙ. Θεώρησα ότι το μάθημα μου έδινε τρομερές δυνατότητες για δράσεις. Κάτι να κάνουμε – σκεπτόμουν – κάτι με νόημα, κάτι διαφορετικό. Όχι άλλο ένα σχολικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Αποφάσισα πως το μάθημα θα είχε μια ροπή προς το κοινωνικό μουσείο και την ένταξη ευπαθών ομάδων. Διαβάζοντας συνεχώς ξένα άρθρα ζήλευα για όσα κάνουν στο εξωτερικό. Προγράμματα προσέγγισης σε διαφορετικές ομάδες κοινού, κουτιά αναμνήσεων, εμπλοκή της κοινότητας στο μουσείο, προσωπικές ιστορίες και άλλα πολλά και ωραία που στην Ελλάδα τα μουσεία δεν κάνουν… Γιατί ο πολιτισμός άραγε να είναι τόσο μακριά από την κοινωνική δράση;

Η ιδέα ήρθε! Ένα project σε συνεργασία των φοιτητών μας με μια άλλη ομάδα. Μια ομάδα όμως «διαφορετική». Να συνεργαστούμε, να πάρουμε συνεντεύξεις, να συλλέξουμε υλικό και στο τέλος να εκθέσουμε τα αποτελέσματα. Να γίνουμε εμείς τρόπον τινά το μουσείο – τι στο καλό – ΤΕΙ Μουσειολογίας είμαστε και να ανοιχτούμε προς τα έξω! Το είπα στη Δήμητρα (Αλεξίου) που έκανε το εργαστήριο του μαθήματος. Δέχτηκε. Ωραία. Να πω την αλήθεια μου στην αρχή ήθελα να προσεγγίσουμε μετανάστες. Οι ίδιοι όμως οι φοιτητές έκαναν τη γνωριμία και μας έφεραν κοντά με το Σύλλογο ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ του Πύργου.

Η πρώτη φορά στα ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ

Ήταν Μάιος όταν είπα στα παιδιά: «Λοιπόν παιδιά, σήμερα κάναμε το πρώτο πρόγραμμα προσέγγισης. Το ταξίδι μας ξεκίνησε…»

Ήρθαν οι πρώτες συναντήσεις, η αμηχανία της πρώτης γνωριμίας, οι πρώτες συνεντεύξεις. Να γνωριστούμε καλύτερα, να συστηθούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις. Αχ αυτός ο πάγος.. πόσο δύσκολα σπάει.. Όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους… είναι πάντα πιο δύσκολο…. Τα παιδιά όμως ήταν άψογα. Επέδειξαν εξαιρετικά ανακλαστικά στο διαφορετικό, μία σοφή εγκαρτέρηση στο ολότελα καινούριο.

Η πρώτη μας συνέντευξη

Η δεύτερ συνάντηση. Συζήτηση εκ βαθέων για το μουσείο των ονείρων μας

Νιώθαμε όλοι ότι μέρα με τη μέρα οι προκαταλήψεις μας έπεφταν.

Πώς το φτιάχνεις όμως ένα τέτοιο πρόγραμμα; Ναι, βασιστήκαμε πολύ στη βιβλιογραφία. Αλλά δεν έπαυε να είναι μία εντελώς πειραματική κατάσταση. Στην Ελλάδα τα αντίστοιχα προγράμματα είναι ελάχιστα. Άλλωστε και η ίδια η βιβλιογραφία ανέφερε ότι τέτοιου είδους προγράμματα ενέχουν ένα τεράστιο πεδίο πειραματισμών.

Τα βάλαμε κάτω με τη Δήμητρα. Αποφασίσαμε να οργανώσουμε βιωματικά εργαστήρια με παραγωγή εικαστικών έργων. Φοιτητών και ΑμεΑ μαζί. Ναι, αλλά με τι στόχο; Τι θα έφτιαχναν τα παιδιά; Αυτά δε στα λέει κανείς. Λέξεις όπως πολιτιστική εμπειρία, προσβασιμότητα, αγαπημένες δραστηριότητες, η ζωή μας στον Πύργο, η δύναμη της συνεργασίας, άρχισαν να πέφτουν στο τραπέζι. Και αρχίσαμε να δημιουργούμε ΜΑΖΙ.

Τα βιωματικά εργαστήρια έτρεξαν μέχρι την καλοκαιρινή εξεταστική των παιδιών. Για έκθεση… ούτε λόγος. Δεν προλαβαίναμε. Δώσαμε ραντεβού το Σεπτέμβρη.

Δύσκολο να ξαναβρίσκεσαι μετά από καιρό.. Το κάναμε όμως. Και να που ο Σεπτέμβρης έγινε Δεκέμβρης. Στο μεταξύ, οι συναντήσεις αδιάλειπτες. Φοιτητών και ΑμεΑ. ΟΙ συζητήσεις πολλές. Τι να κάνουμε και πώς. Στο μυαλό μου το εκθεσιακό πλάνο είχε σχηματιστεί ήδη από τον Οκτώβριο. Έπρεπε όμως να φύγουμε από την τροχιά των εργαστηρίων και να μπούμε στην τροχιά της έκθεσης, να οργανώσουμε πια υλικό και να δημιουργήσουμε άλλο με στόχο την έκθεση. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις… Πολλά, πάρα πολλά να σκεφτείς ειδικά όταν δε μένεις και στην ίδια πόλη… Το πρόγραμμα πριν τις γιορτές είχε αρχίσει να κάνει κοιλιά… Είχαμε όλοι κουραστεί. Και η πίστη μου είχε γίνει σαν το τρενάκι του τρόμου….. Το στοίχημα παρόλα αυτά παρέμενε.

Η ομάδα τις παραμονές των Χριστουγέννων

Ήρθε όμως το 2011 και έφερε μία ωραία διαύγεια, έφερε δύναμη πολυπόθητη και στοχευμένη προσπάθεια. Τα τελευταία σύννεφα μιας σκληρής χρονιάς είχαν διαλυθεί. Με τη Δήμητρα είπαμε πως εάν δεν κάνουμε την έκθεση το Μάρτη δε θα την κάνουμε ποτέ. Και όλα πήραν τη σειρά τους. ΟΙ συνεννοήσεις με το Δήμο, η διαχείριση των εργασιών, η συγκέντρωση και ο έλεγχος του υλικού. Η ημερομηνία αποφασίστηκε: 17 Μαρτίου. Ο τίτλος: «ΟΙ φωνές σας, οι φωνές μας». Και μπήκαμε στην αίθουσα στις 25 Φλεβάρη.

Όποιος έχει ασχοληθεί με την οργάνωση έκθεσης γνωρίζει καλά τα εμπόδια, τις ανατροπές, το χάος των εργασιών. Βρεθήκαμε πολλές φορές αντιμέτωπες με προβλήματα. Που όμως τελικά αποδείχτηκαν υπέρ μας. Και επειδή ακόμα το ταξίδι δεν έχει τελειώσει (τα παιδιά στήνουν στην αίθουσα), φαντάζομαι πως οι όποιες απειλές θα μετατραπούν σε ευκαιρίες.

Και τώρα, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας προσκαλέσω να δείτε τη δουλειά μας. Πίσω από αυτή την έκθεση, υπάρχει ένα πολύμηνο, απαιτητικό – και πιστεύω – πρωτότυπο μουσειοπαιδαγωγικό πρόγραμμα. Υπάρχει μία πλούσια εμπειρία ανταλλαγής, επικοινωνίας, συνεργασίας. Αλλά πάνω από όλα υπάρχει μία πολύτιμη ανθρώπινη συνεργασία.

Για τις γέφυρες που ενώνουν τους ανθρώπους…
Για την ισότιμη μεταχείριση και το γκρέμισμα των προκαταλήψεων....

Και τέλος, για όλες εκείνες τις αξίες που οδηγούν εκ των έσω στον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό μιας κοινωνίας...

ΥΓ: Θα θελα να ευχαριστήσω
τη συνάδελφο Κατερίνα Κωστή για την πρωταρχική ενθάρρυνση και τις συμβουλές που μου έδωσε.
Τις καλές φίλες και συναδέλφους ΤΡΕΙΣ ΜΑΡΙΕΣ που την επαύριο της δικής τους έκθεσης μου έδωσαν τα φώτα τους και άντλησα από αυτές φορτίο έμπνευσης σε φάση που είχα βραχυκυκλώσει.
Το Χάρη Χάιτα που ανήμερα στην περσινή ημέρα μουσείων ήρθε από την Αθήνα στον Πύργο και μίλησε στα παιδιά για τη θεματική που είχε το μάθημά μας.
Τους φοιτητές μου που με εξαιρετική εθελοντική προσφορά συμμετείχαν στο μεγάλο αυτό ταξίδι
Τα μέλη του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ που μου έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσω νέους υπέροχους ανθρώπους.
Τη Δήμητρα

ATHENS CALLING

2010-11-15T00:19:00.000-08:00

Είμαι χαρούμενη σήμερα!! Πολύ χαρούμενη!

Επιτέλους ο ακροδεξιός, λαϊκιστής Ομέρ Πριόνης πήγε σπίτι του!

Τα κομμένα δέντρα της Πατησίων έχουν τη μορφή του. Βλέπε κείμενο http://galad77.blogspot.com/2009_02_01_archive.html

Αυτός δυστυχώς θα είναι εδώ

Αθηνούλα μου μπορείς να ελπίζεις ξανά!!

Στηρίζουμε Καμίνη αλλά αραβικά. Ω ναι. Κάτι ξέρουν αυτοί καλύτερα!

Στερητικό Τέχνης

2010-11-05T00:53:00.000-07:00

Κλείνοντας 20 μήνες από την επιστροφή στη γενέτειρα, πολλά στερητικά υπάρχουν. Στερητικό φίλων, στερητικό ερεθισμάτων, στερητικό ανοιχτών οριζόντων.

Ένα φθινοπωρινό πρωινό, ημιάνεργη εγώ, ο Γ. σε αναγκαστική στάση λόγω της απεργίας των φορτηγών, καθόμαστε ήσυχοι και μελαγχολικοί. Ξαφνικά μια όρεξη από τα έγκατα των επιθυμιών ανεβαίνει αβίαστα και αυθόρμητα στο συνειδητό: Αχ! Πόσο θα θελα τώρα να χανόμουν σε ένα μουσείο.. Να ΄παιρνα τους δρόμους λέει ποδαράτη και να κλεινόμουν στη μυσταγωγία ενός χώρου τέχνης.. Ενώ εδώ τι κάνουν; Που διέξοδος; Όλοι και όλοι πέντε παράλληλοι και πέντε κάθετοι… Προέκυψε λοιπόν και στερητικό τέχνης.

Και τώρα το μουσείο είναι στη ζωή μου. Διδάσκω για το μουσείο, δουλεύω τρόπον τινά για μουσείο. Στην Αθήνα όμως για πολλά χρόνια, είτε λόγω δουλειάς είτε λόγω σπουδών, το μουσείο, η τέχνη, ήταν τρόπος ζωής, με την έννοια ότι είχα τη δυνατότητα να επισκέπτομαι πολλούς και διαφορετικούς χώρους καθημερινά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει.

Μέρες μετά, στο αγαπημένο σπίτι βλέπουμε το Frida. Οργασμός χρωμάτων και ταπεραμέντου. Με πιάνει αμόκ και κατεβάζω όλα τα βιβλία τέχνης. Μονολογώ: Θέλω να δω τέχνη, θέλω να δω τέχνη!

Φαίνεται ότι οι εκκλήσεις μου εισακούονται γιατί την επομένη σε μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο, από το πουθενά, πετυχαίνουμε μια έκθεση για το Μαραθώνιο στο περιστύλιο του Ζαππείου, άλλη μια να ετοιμάζεται αφιερωμένη στο αρχαίο δράμα και μια έκθεση σύγχρονων ελλήνων ζωγράφων με έργα προς δημοπρασία του οίκου Καπόπουλου. Το καλύτερο. Είσοδος δωρεάν. Η έκθεση για το Μαραθώνιο απαράδεκτη. Προπαγανδιστική, με όλους του ιδεολογικούς μύθους εν πλήρη αναπτύξει. Αθηναϊκή δημοκρατία, αρχαίο πνεύμα αθάνατο και ξερό ψωμί. Ως πότε ποια; Δε βαρέθηκαν;

Η έκθεση τέχνης όμως είναι σα βάλσαμο στην ψυχή. Όλοι οι σημαντικοί νεοέλληνες ζωγράφοι παρελαύνουν. Αλλά και ένας Tapies,ένας Chagall, ένας Botero. Εκστασιασμένοι καθόμαστε μπροστά από τα έργα. Νιώθω τις δονήσεις τους πολύ έντονα. Μα γιατί έτσι αυτή τη φορά; Τέτοιο πράγμα ούτε στις μεγάλες γκαλλερίες του εξωτερικού, ίσως μόνο στις πρώτες πολύ προσωπικές επισκέψεις στην Εθνική Πινακοθήκη… Α! Και στον Τσαρούχη πέρσι. Φαίνεται λόγω του στερητικού, έτσι, αυτή τη φορά.

Pavlos
Cache - pot

Γιάννης Παπανελόπουλος
Πειραιάς

Ανταλλάσουμε απόψεις. Ποια έργα μας αρέσουν και γιατί. Ποια θα θέλαμε να έχουμε. Βγαίνουμε έξω χαμογελαστοί. Ο Γ. δεν έχει σχέση με αυτά και όμως, μου εξομολογείται ότι του άρεσε πάρα πολύ. Είδες, του λέω, πώς βγαίνουμε μετά από κάθε επίσκεψη σε μουσείο; Πιο χαρούμενοι. Τώρα όμως υπάρχει μια άλλη ανάταση. Μια καταπραϋντική και εξυψωτική διάθεση. Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ τον καθηγητή και φίλο Δημοσθένη Δαββέτα που πάντα μιλά για την ενεργοποιητική δύναμη της τέχνης και τον θεραπευτικό χαρακτήρα της. Μαθητής του Beuys υπήρξε άλλωστε..

…………Τι θέλει η τέχνη για να αγαπηθεί, τι θέλει;;…………………………

Βλέποντας μετά από μέρες το ντέρμπι των «αιωνίων» και το ΟΑΚΑ κατάμεστο, σκέφτομαι ότι το 1/3 από τον κόσμο αυτό να πήγαινε στα μουσεία, δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα επισκεψιμότητας. Γιατί ρε παιδί μου ο νεοέλληνας μίσησε τόσο το μουσείο και την τέχνη;

Να φταίει η μέχρι πρότινος αγροτική και ημιαναλφάβητη σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας; Να φταίει η επέλαση της μαζικής κουλτούρας; Να φταίει ο άκρατος λαϊκισμός; Να φταίει η στείρα αρχαιολατρία που συνέθλιψε κάθε γόνιμη προσέγγιση του πολιτισμού; Η νεκρή εικόνα των αρχαιολογικών μουσείων; Να φταίει η εκπαίδευση; Τι να φταίει, τι…

Και τελικά τι θέλει η τέχνη τι θέλει για να αγαπηθεί; Θέλει πτυχία, ανώτερη μόρφωση και τα λοιπά; Ή μήπως απλά θέλει κάποιον να σε πάρει από το χεράκι και να σε βάλει στο μαγικό κόσμο της….

Έγκλημα στα Ιωάννινα

2010-06-09T06:45:00.000-07:00

Και ενώ σε αυτό blog γράφονται ποιήματα για κάποιον σκύλο που τον έλεγαν Κούκυ, στο χώρο του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, γράφεται ένα έγκλημα με σκυλιά που πεθαίνουν από φόλα.

Ιδού το έργο κάποιων (πώς να τους ονομάσω άραγε) "ανθρώπων";;;
http://tvxs.gr/news/

Το ταξίδι συνεχίζεται

2010-06-06T15:44:00.000-07:00

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος χωρίς εσένα πολύτιμε μου Κούκυ...
Και αν είναι αλήθεια όσα πιστεύουν κάποιοι άνθρωποι πολύ διαφορετικοί από εμάς,
πού άραγε να συνεχίζεις το ταξίδι σου, το ταξίδι της άδολης ψυχούλας σου;
Πάντως το ταξίδι που μοιράστηκες μαζί μας, στο χωροχρόνο που διήρκησε 11 χρόνια,
αυτόν με την ουρίτσα σου τη φουντωτή και τα ματάκια τα ζεστά,
ήταν όμορφο και πλούσιο και γεμάτο αγάπη και γεμάτο χαδάκια.
Εσύ, άσπρος κομήτης από το πουθενά
που προσγειώθηκε ένα χάραμα στην αυλή μας- για να αλλάξεις τη ζωή μας.
Άγγελος μόνο καλών μαντάτων, άγγελος μόνο καλών πραγμάτων...
Ήρθες κάτω από το φως της πανσελήνου και έφυγες μέσα στο φως του ήλιου,
αφήνοντας μας για πάντα, με ένα δίδαγμα και ένα κενό.

Καλή συνέχεια, πολύτιμέ μου.. και που ξέρεις; ίσως κάποτε ξαναβρεθούμε...

Ψάχνοντας το μικρόβιο

2010-06-01T15:12:00.000-07:00

Η στιχομυθία αυτή έλαβε χώρα σήμερα το απόγευμα σε ιατρείο παθολόγου.
Τη γράφω έτσι ακριβώς όπως την έζησα,

"Έχεις μικροβιακή λοίμωξη. Κάτι έφαγες και είχε μικρόβιο. Κάτι έφαγες. Τί έφαγες;
"....Χμ.. φράουλες με ζάχαρη και ένα ροδάκινο..."
"Α! Α! Από τις φράουλες το έπαθες. Οι φράουλες συνήθως έχουν τέτοια μικρόβια"
"Οι φράουλες; Γιατί;"
"Γιατί...γιατί τις πιάνουν χέρια. Χέρια πακιστανικά!"
"Και τί έγινε που τις πιάνουν χέρια πακιστανικά; Τί διαφορά έχουν από τα χέρια τα ελληνικά και από όλα τα άλλα χέρια;"
"Α! δεν είναι το ίδιο.. αυτοί είναι βρωμιάρηδες. Αυτοί πρώτα πιάνουν τον κώλ.. τους και μετά πιάνουν τις φράουλες..."

Τον κοιτάζω. Κεραυνοβολημένη. Άκουσα καλά; Πώς είπατε; Κάτι για βρωμιάρηδες;;!!!
Τέλος πάντων. No further comments.

Ego über alles. Σχέσεις στην Εποχή του Ατομισμού

2010-05-24T00:21:00.000-07:00

Ego über alles. Ελληνιστί το Εγώ πάνω από όλα. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ατομικιστικό πρότυπο διαβίωσης που διέπει όλα τα είδη σχέσεων. Κοινωνικών και προσωπικών.

Στην πρώτη περίπτωση, βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να είναι σταθερά στοχοπροσηλωμένοι σε ένα κοντόφθαλμο ατομικό συμφέρον, απασχολημένοι αυστηρά με τα του εαυτού τους και τα του οίκου τους. Ο εαυτούλης μου και η πάρτη μου. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Πως θα τη βγάλουμε και σήμερα, ανέμελα βέβαια και ακούραστα, πώς θα απολαύσουμε κουτσά – στραβά ό, τι έχει μείνει να απολαύσουμε, πώς θα παρακάμψουμε τον Άλλον για να είμαστε εμείς καλά.

Υπάρχει εκεί έξω μία παράξενη εσωστρέφεια, μία διάχυτη καχυποψία και μία στείρα ενδοσκόπηση που αποκλείει την έννοια του συνόλου, την ευαισθησία, την Ηθική και όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να ζουν μαζί.
Και είναι παράξενο, σε μια εποχή που θα έπρεπε η Αλληλεγγύη και η επικοινωνία να διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις, να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μία εκκωφαντική αναδίπλωση στο Εγώ. Δούλεψε καλά φαίνεται όλα αυτά τα χρόνια ο καπιταλισμός. Ακρωτηρίασε και παρέλυσε όλες τις υγιείς δυνατότητες του εαυτού. Η Απομάγευση και η Αλλοτρίωση σε όλο τους το μεγαλείο, όπως ακριβώς είχε πει ο παππούς Μαρξ. Και βέβαια, αφού οι Ιδέες την έκαναν, ήρθε το Μεγάλο Κενό…

Και είναι τώρα όλοι αγκιστρωμένοι στον πρότερον ένδοξον βίον και προσπαθούν να κατασπαράξουν μέχρι και το τελευταίο ψιχαλάκι που άφησε πίσω της η Εποχή της Αφθονίας. Σαστισμένοι, μπερδεμένοι, με το μικρόβιο του ατομικού ευδαιμονισμού καλά εμφυτευμένο στο DNA τους, και το Κενό στα μάτια τους…..

Όσο για τις προσωπικές σχέσεις; Εδώ είναι η μεγάλη Πανωλεθρία….
Γιατί όλα τα παραπάνω μεταφράζονται σε πολύ σκληρές καταστάσεις εφόσον εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο άμεσα συνειδητό συναισθηματικό κομμάτι, αυτό του έρωτα και της αγάπης. Και ο Έρωτας στα χρόνια του Εγωισμού, είναι από ότι φαίνεται δύσκολη υπόθεση.
Κατ΄ αρχάς θα έλεγα ότι θριαμβεύει η λογική του εφήμερου, του στιγμιαίου, της προσωρινής επιθυμίας, της παρόρμησης. Η λογική του ηδονισμού και ενός ολότελα επιδερμικού ψευδοσυναισθηματισμού που δίνει έμφαση στις επιφανειακές ανάγκες του εαυτού. Ο Εαυτός να ικανοποιηθεί εδώ και τώρα – αυτό είναι το αίτημα. Επεμβαίνει δηλαδή στον έρωτα μία τέτοια συμφεροντολογική διάσταση που τον δηλητηριάζει ανεπανόρθωτα.

Και έπειτα ρε παιδί μου υπάρχει μία τεράστια δυστοκία, να «δεις» τον Άλλον. Να τον νιώσεις, να τον νοιαστείς, να τον συναισθανθείς. Εντάξει - ας αφήσω απ’ έξω το ερωτικό συναίσθημα: μιλάω για απλή, ανθρώπινη επικοινωνία…. Δηλαδή το απλό, ανθρώπινο ενδιαφέρον. Αντίθετα, επικρατεί μία κατάσταση που αγγίζει τη συναισθηματική αναπηρία. Και συναντώ πολλούς τέτοιους ανάπηρους όλο και περισσότερο. Αλλά τι πειράζει; Αρκεί ο Εαυτός να μείνει αλώβητος….

Οι σχέσεις όμως – η κάθε ανθρώπινη σχέση – είναι ένα πάρε – δώσε. Αυτή είναι η πρόκλησή τους, αυτή και η μαγεία τους. Και από ότι φαίνεται το Δώσε στην Εποχή του Ατομισμού είναι πολύ δύσκολο. Τότε όμως και η σχέση σταματά. Συνεπώς ο εαυτός μένει μόνος, χωρίς ανατροφοδότηση, καταδικασμένος σε μια αδιέξοδη ομφαλοσκόπηση. Μοναξιά.
Και μέσα σε όλα αυτά, εξ’ αιτίας αυτών αλλά και πολλών άλλων δημιουργείται ο Κυνισμός. Ο κυνικός ο άνθρωπος είναι ένα αθόρυβο και ύπουλο καθίκι που έχει χάσει την πίστη του στα πάντα και θέλει αυτό το μικρόβιο να το μεταδώσει και στους άλλους.

Όμως…… «Είμαστε ψυχή, σώμα και πνεύμα. Και όσο και αν καταναλώνουμε εραστές στην καπιταλιστική κοινωνία, παραμένουμε αυτά τα τρία» (βλ. σημείωση). Ακριβώς λοιπόν επειδή παραμένουμε αυτά τα τρία, αφήνουμε πάντα πίσω και κάτι ψυχικά κομματάκια μας. Μικρότερα ή μεγαλύτερα. Εμείς βέβαια νομίζουμε πως όλα ΟΚ αλλά εκείνος ο άλλος Εαυτός, που θέλουμε να τον ξεχάσουμε, έχει διαφορετική άποψη.
Για αυτό υπάρχουν μερικά δύσκολα βράδια που μόνο εμείς τα ξέρουμε και κανείς άλλος, που μας παίρνουν τα ζουμιά και το παράπονο. Ακόμα και τους κυνικούς – ακόμα και τους αναίσθητους – για την ακρίβεια κυρίως αυτούς. Το πρωί όμως φοράμε το κουλ μας χαμόγελο, μπαλώνουμε τις τρύπες όπως όπως και βγαίνουμε στην αγορά εραστών ακόμα πιο πληγωμένοι, ακόμα πιο φοβισμένοι, ακόμα πιο δυσλειτουργικοί… Και ακριβώς για αυτούς τους λόγους, ακόμα πιο ατομιστές.

Πώς όμως θα πάει η δουλειά; Προχωρώντας όλοι περιχαρακωμένοι στην κοσμάρα μας, διαρκώς ανικανοποίητοι, ανομολόγητα κενοί και αθεράπευτα μόνοι; Δε βγαίνει ζωή έτσι. Ούτε ανθρώπινες κοινωνίες βγαίνουν έτσι.

Για αυτό ό, τι και να μου λέτε εσείς οι κυνικοί και οι φοβισμένοι του κόσμου όλου, οι άνθρωποι είναι προορισμένοι να μοιράζονται τα κρεβάτια τους και τις ψυχές τους. (Προσοχή! Τα δύο αυτά πάνε πακέτο). Γιατί μερικές Μεγάλες Αφηγήσεις του Παλαιού Κόσμου δε γίνεται να τις αφήσω. Όχι, δε γίνεται…

Σημείωση: Η συγκεκριμένη φράση προέρχεται από τη στήλη Bed Time Stories της Ειρήνης Χειρδάρη στη Lifo, η οποία στο τεύχος 202 έγραψε ένα φανταστικό κείμενο. Διαβάστε το!!
http://www.lifo.gr/mag/columns/2919

Ελλάδα - Η Ασύμμετρη απειλή του Συστήματος

2010-05-24T00:15:00.000-07:00

Βλέπω τα δελτία των 8. Σχεδόν σκηνές εσχατολογικές.
Όλα τα βλέμματα στραμμένα στην Ελλάδα.

Ο Ιάπωνας Πρωθυπουργός μιλά για την Ελλάδα. Πρέπει να προσέξουμε λέει. Να μη γίνει η Ελλάδα η θρυαλλίδα της Παγκόσμιας Οικονομίας. Ήξερε άραγε μέχρι χθες που βρίσκεται αυτή η φτωχή, μικρή εξωτική χώρα;

Ο Ομπάμα μιλά για την Ελλάδα.

Η πρόεδρος της Αργεντινής μιλά για την Ελλάδα. Δηλώνει συμπαράσταση. Ξέρουν αυτοί…. Οι πολίτες της Αργεντινής διαδηλώνουν υπέρ της Ελλάδας.

Οι χρηματιστές της Wall Street όταν πλέον τζογάρουν βλέπουν παράλληλα τις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ στο Σύνταγμα. Άλλο και τούτο…. Κάνει λάθος ένας υπάλληλος του Χρηματιστηρίου; Πέφτουν οι δείκτες; Η χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα φταίει…

Στο Γερμανικό Κοινοβούλιο πλακώνονται. Γιατί αφήσατε την Ελλάδα αβοήθητη τόσο καιρό; Οι Σοσιαλδημοκράτες την πέφτουν στη Μέρκελ ότι άφησε αυτόν, ένα Σοσιαλιστή Πρόεδρο, Το Γιώργο Παπανδρέου που κάνει υπεράνθρωπο αγώνα για το λαό του, μόνο του και αβοήθητο τόσο καιρό…. (Ήμαρτον!!! εμείς εδώ τον έχουμε στην μπούκα και εκεί τον έχουν ως άλλον αθώο Σοσιαλιστή μάρτυρα που αναγκάστηκε να σηκώσει τον καπιταλιστικό Σταυρό του Μαρτυρίου για το λαό του… τι καταλαβαίνεις εσύ τώρα;)

Καίγεται η γούνα ολονών τώρα. Και βέβαια όλοι βλέπουν στην Ελλάδα. Σου λέει αν πέσει η Ελλάδα, πέφτει το Σύστημα. Χαμογελώ χαιρέκακα. Λες; Όλα να ξεκινήσουν από εδώ; Η χώρα αυτή, να είναι η μοιραία; Ο προπομπός; Λες; Το βιβλίο του Μέλλοντος να γράφει «….. όλα ξεκίνησαν το Μάϊο του 2010 στην Ελλάδα….» «Τα πρώτα θύματα ήταν τέσσερις νεκροί από έκρηξη μολότοφ σε τράπεζα της Αθήνας…..»
Μια διαστροφική έξαψη με χτυπά στο υπογάστριο. Ενορατικές ιδέες φουντώνουν στο μυαλό μου. Λες; Στη χώρα αυτή που ξεκινά 2.500 χρόνια πριν η περιπέτεια του Δυτικού Πολιτισμού, στη χώρα αυτή να έρθει και το τέλος του;

Μήπως έχουμε εμείς οι ίδιοι παρεξηγήσει τον εαυτό μας; Μήπως είμαστε εμείς, οι παρορμητικοί, οι ανίκανοι να ελέγξουμε το θυμικό μας, μήπως είμαστε εμείς οι ευαίσθητες κεραίες των καιρών; Οι παράταιροι πρωτοπόροι; ΧΑ!!! ΧΑ!!!!
Η Ελλάδα, η χώρα του Zorba the Greek και του Greek mousaka, να είναι η ασύμμετρη απειλή του Παγκόσμιου Χρηματοπιστωτικού Συστήματος; Να μου πεις.. Έτσι σχιζοφρενής που είναι ο Μεταμοντέρνος Καπιταλισμός, όλα μπορούν να γίνουν. Ακόμα και αυτό.

Τρέχουν, τρέχουν οι εξελίξεις με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Και κάτι μου λέει ότι αύριο – άντε μεθαύριο – το θέμα δε θα είναι πια το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αλλά …..

Τέλος Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είναι και εντελώς άσκοπα
1) Πείτε μου ποια φτώχεια να διαλέξω; Τη φτώχεια της πλήρους χρεωκοπίας και της επίσημης Πτώχευσης – λένε ότι η Ελλάδα θα γίνει κάτι σαν Κούβα ή Αλβανία ή τη φτώχεια του ΔΝΤ; Ή μήπως υπάρχει και κουρτίνα Νο 3 και δεν το έχω καταλάβει; Ας μου πει κάποιος γιατί έχω μπερδευτεί…

2) Γιατί οι φασιστοανάρχες, τραμπούκοι κουκουλοφόροι σπάνε σε κάθε πορεία το βιβλιοπωλείο Ιανός στη Σταδίου; Διάβασα στο TVXS ότι χρειάστηκε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ο Ν. Καρατζάς να πλακωθεί μαζί τους για να μην μπουν μέσα και γίνει το βιβλιοπωλείο παρανάλωμα του πυρός. Με τη Marfin Bank πες να έχουν πρόβλημα. Με τον Ιανό τι πρόβλημα έχουν;

Υ. Γ: Πφ….η παλαιά αγάπη στην Αστρολογία μου υπενθυμίζει: Μπαίνουμε στον Υδροχόο. Ο κόσμος αλλάζει εποχή. Η γενιά του 70 θα είμαστε οι σκαπανείς και οι πρωτοπόροι του Υδροχόου. Οι αστρολόγοι λεν πως τα άστρα δείχνουν τριγμούς και ανακατατάξεις. Όλοι οι μακρινοί πλανήτες στα παρορμητικά. Μιλούν για Επανάσταση, αν μπει και ο Ουρανός στον Κριό. Λες; Τώρα είναι στους Ιχθείς. Οσονούπω λοιπόν!
Και δεν είμαστε καθόλου καλά προετοιμασμένοι..

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

2009-12-06T11:27:00.000-08:00

Η μέρα ήταν μουντή. Κάτι απροσδιόριστο στην ατμόσφαιρα. Μια παράξενη ενέργεια. Σαν κάτι να αναρριχόταν πίσω από τη σκηνή του ορατού κόσμου. Αν κοιτούσες στην αθέατη πλευρά, θα το έβλεπες.

Είχαμε ξεκινήσει ακτιβιστικά. Συναυλίες στο Σύνταγμα για το περιβάλλον. Ποδηλάτες και τυμπανιστές. Ένας πολύχρωμος κόσμος κάτω από τη συννεφιά.Έξω από τις λαμπερές βιτρίνες του Attica συζητάμε για τη φτώχεια που απλώνεται. Η κρίση πολύ πρόσφατη. Μία καρότσα περνά. Κουβαλά στην οροφή ένα σκύλο. Τον βγάζεις φωτογραφία.

Τρώμε στο Silentio στον πεζόδρομο της Σόλωνος. Σου κάνω το τραπέζι. Όπως και πέρυσι στη γιορτή μου. Περνάμε όμορφα και βγάζουμε φωτογραφίες. Κάτι, κάτι όμως… Υπάρχει εκεί πίσω….
Τα θυμάμαι όλα από εκείνη τη μέρα. Καρέ καρέ. Το ίδιο και εσύ. Μου το είπες.

Το βράδυ έρχεσαι στο σπίτι. Μπαίνεις έξαλλη «Σκότωσαν ένα παιδί στα Εξάρχεια οι μπάτσοι, το καταλαβαίνεις;» Η αίσθηση της ημέρας επιβεβαιώνεται. Το κακό έγινε.
Και ξεκινά η πιο επώδυνα γοητευτική διανοητική περιπέτεια της ενηλικίωσης.

Ημέρες φωτιάς. Ημέρες αφύπνισης. Δέκα μέρες πυρετού. Μόνη στο σπίτι. Διαβάζω, παρακολουθώ, συζητώ, επικοινωνώ, στο ίντερνετ ολημερίς, στην τηλεόραση. Γράφω, γράφω, σκέφτομαι. Βγαίνω μόνο για πορείες. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Κάθε απόγευμα. Ο ήχος του ελικόπτερου πάνω από την πόλη. Παρακολουθεί. Eye on You People…
Τι γίνεται; Κάτι γίνεται. Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Προσπαθώ να καταλάβω. Αναρχία ή εξέγερση; Πείτε μου τι είναι όλα αυτά; Τι πιστεύω; Τι πρεσβεύω; Ποια είναι η στάση μου;

Και τότε η σαπουνόφουσκα μου σκάει… Και βλέπω την αλήθεια.
Hey girl! What were you thinking; This is a capitalistic world!! WELCOME!!!

Και κάπου εκεί μαζί με τα πλαστικά φύλλα του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Κακλαμάνη παίρνει φωτιά για λίγο, για πολύ λίγο το καπιταλιστικό πλαστικό περίβλημα . Πίσω από τους καπνούς, η Ιστορία και ο Χρόνος μου δίνουν τη μοναδική ευκαιρία να ρίξω μια σύντομη ματιά στην καρδιά του κτήνους. Είναι σαν το Matrix. Κάποιες ελάχιστες φορές το σύστημα βραχυκυκλώνει από έναν αστάθμητο παράγοντα - εδώ μια δολοφονία 16χρονου – τα παίζει για λίγο και σε αφήνει να δεις μέσα.
A glimpse to reality.

Η ματιά αυτή άλλαξε τη ζωή μου. Δε νομίζω πως θα είμαι η ίδια από εκείνη τη μέρα. Σίγουρα κράτησα όσα ήθελα αλλά ένας νέος κόσμος στοχασμού και προβληματισμού γεννήθηκε από τότε. Με πλούτισε υπαρξιακά και πνευματικά με έναν τρόπο που ποτέ δεν περίμενα. Για μένα αυτή είναι η παρακαταθήκη της 6ης Δεκέμβρη του 2008.
Η μεγάλη αφύπνιση…

Ψυχή Βαθιά - Θλίψη Βαθιά

2009-11-08T00:55:00.000-08:00

Είδα το Ψυχή Βαθιά Κυριακή βράδυ, μόνη στο σινεμά. Θέλω να γράψω για τον τρόπο που με επηρέασε.

Κατ΄αρχάς για πρώτη φορά αισθάνθηκα τη λέξη Εμφύλιος που ακούω από μικρό παιδί. Η λέξη πήρε έστω και με αυτόν τον τρόπο εικόνα και μορφή.

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα μέχρι το μεδούλι μου τη σαρκαστική εξέλιξη που επεφύλασσε το μέλλον στους αγώνες εκείνους. Η διάψευση των ιδεών για τις οποίες χύθηκε τόσο αίμα, με φρίκαρε. Μελαγχόλησα για τους ανθρώπους εκείνους που χάθηκαν τόσο μάταια, κυνηγώντας μια κόκκινη χίμαιρα. Αντιπαρέβαλα τους πολεμιστές στα βουνά με την Πτώση του Τείχους (παρεπιμπτπόντως εορτάζεται φέτος η 20η επέτειος), με τους Scorpions να τραγουδούν Wind of Change, με τον Πούτιν, τη σημερινή Κίνα και με έπιασε σύγκρυο.

Για πρώτη φορά είδα με πιο νηφάλιο βλέμμα το μετεμφύλιακό κυνηγητό που εξαπολύθηκε εναντίον των αριστερών. Μεγάλωσα με μια γιαγια που τα λόγια της για το παλάτι, τη Φρειδερίκη, τις εξορίες, "τη χειρότερη χούντα που ήταν του Καραμανλή", με έχουν στοιχειώσσει. Ήταν πάντα η "Κακιά Δεξιά" και ο δεξιός ήταν σαν τον εξαποδώ. Και όμως, για πρώτη φορά εξήγησα, κατάλαβα - δε δικαιολόγησα - το αντικομμουνιστικό μένος και τις διώξεις. Σε ένα κλίμα ψυχροπολεμικό έχοντας προηγηθεί ένα τέτοιο εγκάρσιο ρίγμα στην ελληνική κοινωνία, τόση βαρβαρότητα και εγκλήματα εκατέρωθεν, ήταν λογικό να ακολουθήσουν μέθοδοι εμπάθειας και μισαλλοδοξίας.

Για πρώτη φορά μπήκα στο τριπάκι να σκεφτώ "Πώς θα ήταν εάν...." Μήπως είναι λάθος αυτό το σύστημα που εγκαθιδρύθηκε μετα το 1945; Γιατί τόσοι άνθρωποι του εναντιώθηκαν; Είμαστε όλοι παραπλανηθέντες, θύματα ή και ένοχοι που αγκαλιάσαμε έτσι τον καπιταλισμό; Και όμως: μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα σε δύο χρυσές δεκαετίες με ευμάρεια, ελευθερία και ευδαιμονία, θεωρώντας αυτονόητη την υπάρχουσα κατάσταση του κόσμου. Και δε θα το άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Και ακόμα και σήμερα που ο καπιταλισμός μπάζει απόνερα και δείχνει τα σάπια δόντια του, διατηρώ ισχυρές επιφυλάξεις για το σύστημα που θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει και για τον τρόπο που αυτό θα εγκαθιδρύετο. Δύσκολα θα άλλαζα τη δυτική, αστική, φιλελευθερη δημοκρατία, παρόλα τα ελαττώματά της, με έναν άλλο τρόπο αμφίβολης και ίσως επώδυνης εξουσίας. Δηλαδή ποιος θα ήταν ο άλλος κόσμος που είναι εφικτός; Η Αλβανία του Χότζα; Η Ρωσία του Στάλιν; Η Κούβα του Κάστρο; Μήπως - λέω μήπως - ο κόσμος που ονειρευόμαστε είναι πέραν του Καπιταλισμού και του Κομμουνισμού;

Τέλος για πρώτη φορά και περισσότερο από κάθε άλλη πολεμική ταινία - ίσως επειδή ο θάνατος εκείνων των ανθρώπων προδώθηκε τόσο κατάφωρα από την ίδια την πορεία των πραγμάτων - σκέφτηκα ότι δεν αξίζει να χάνεις τη ζωή σου για τίποτα και για κανέναν. Δεν υπάρχει περιουσιος - ισμός, περιούσια ιδεολογία για την οποία να πεθάνεις. Κανένα δόγμα, καμμία ομάδα. Υπάρχει περιούσια ζωή, υπάρχει η μάνα, ο πατέρας, το παιδί, ο αδερφός, το χάδι και το φιλί του άντρα. Είναι μία η ζωή. Εδώ και τώρα. Και δεν αξίζει να την εκχωρήσεις για μεσσιανικές ψευδαισθήσεις και εκκωφαντικά δογματικά κατασκευάσματα που ψάχνουν για θύματα. Και το λέω εγώ που διαβάζοντας ως παιδί Άλκη Ζέη και Ζωρζ Σαρρή, ζούσα τα ηρωικά ιδεώδη και φαντασιωνόμουν αντιστασιακούς αγώνες και ένδοξους θανάτους στα βασανιστήρια.

Γύρισα σπίτι περπατώντας στους άδειους δρόμους και τις στοές της Πάτρας. Ανάγλυφη η μελαγχολία του έξωθεν με τον εντός μου κόσμο.
Τόσο αίμα, τόσος πόνος, τόση καταστροφή, τόσα χρόνια χαμένα για ένα κόκκινο αδειανό πουκάμισο.
Ψυχή Βαθιά - Θλίψη βαθιά, πολύ βαθιά.

Προς τα παιδιά με τα καλάσνικωφ

2009-10-31T13:08:00.000-07:00

Μερικές φιλικές συμβουλές - προτροπές προς τους χρήστες:

Πρώτον: Τα καλάσνικωφ βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Τη δικιά σας και κυρίως των άλλων.

Δεύτερον: Δοκιμάστε να σκοτώσετε πιο ανώδυνα τον ελεύθερο χρόνο σας. Εντάξει, δε λέω να διαβάσετε ποίηση, too much.Υπάρχει όμως πάντα το ψαροτούφεκο. Βοηθά και καλμάρει τα νεύρα. Και είσαι και μες τη φύση

Τρίτον: Λίγη ψυχοθεραπεία δε θα έβλαπτε.Δε νομίζετε πως πρέπει επιτέλους να λύσετε εκείνο το ψυχικό τραύμα με τον μπαμπά που έλειπε συνεχώς από το σπίτι και έπαιζε ξύλο με τη μαμά; Γιατί ως γνωστόν είμαστε οι οικογένειές μας.

Τέταρτο και πιο σημαντικό: Βγάλτε το δαχτυλάκι από τη σκανδάλη και βάλτε το κάπου αλλού, πιο υγρά και ζεστά. Είναι δοκιμασμένο. Κατά κοινή ομολογία το σεξ προσφέρει απόλαυση και ξελαμπικάρει. Το πίστευαν φανατικά κάτι τύποι 40 χρόνια πριν που έπιναν συνεχώς μπάφους και άκουγαν Jimi Hendrix. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Επίσης και για να μην κοροϊδευόμαστε:
Μην το λέτε και πολύ ότι είστε αρνητές του Συστήματος. Ακούει ο εγκέφαλος τέτοια πράγματα και τα πιστεύει.
Μάλλον είστε το ultimum δημιούργημά του.Το πιο τρελό καπρίτσιο του.

Και βέβαια οι ανέλπιστοι στυλοβάτες του. Το πιο σκοτεινό εργαλείο του.

Του πήρε λίγα χρόνια με φτηνά υλικά και σκουπίδια για να σας εκθρέψει αλλά τώρα μπορεί να σας χαίρεται...

Γνήσια τέκνα του κυνισμού, της απαξίωσης και του τίποτα.
Μικρά τερατάκια της ολοκληρωτικής αποδόμησης.
Δύο επιλογές είχατε: τις σήριγγες ή τα καλάσνικωφ. Αλλά εντάξει, το δεύτερο είναι πιο in.

Βρε μπας και είστε παιδάκια των Βορείων Προαστείων;
Γιατί εκεί που υπάρχουν όλα τα υλικά, δεν υπάρχει τίποτα το άϋλο να σε κρατήσει τις δύσκολες ώρες. Πλάκα θα έχει....

Back on the road again

2009-10-31T12:52:00.000-07:00

Επί τρία χρόνια φυλλοροούσα.
Περπατούσα και έχανα κομμάτια μου.
Ψηφίδες ψυχής που ξεκολλούσαν από πάνω μου.
Έπιασα όμως κάποια στιγμή και έκανα νέα αρμολογήματα.
Και έβαλα καλύτερο υλικό στους αρμούς.
Και έφτιαξα ένα νέο ψηφιδωτό 32 τετραγωνικών
με την παράστασή μου από την αρχή.
Και έχω τώρα σχήμα καλύτερο και μορφή.
Είμαι σχεδόν καινούρια και ταυτόχρονα παλιά.

Ω! Ευλογημένες οι στιγμές που μπορείς να κοιτάς ξανά μπροστά.
Το Δρόμο.

Το τελευταίο αντίο

2009-06-08T10:45:00.000-07:00

Αντίο αγαπημένο μου πλάσμα.

Ήσουν ο καλύτερος φίλος που είχα ποτέ.

Με συντρόφευσες στα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου.

Στις ομορφότερες στιγμές μου.

Μου έμαθες πράγματα ανεκτίμητα. Μου έφερες πράγματα ανεκτίμητα.

Μαζί σου κλείνει και ένα κεφάλαιο ζωής.

Μακάρι να σε είχα δίπλα μου για πάντα.

Θα σε έχω πάντα όμως μέσα μου. Στη σκέψη μου και στην καρδιά μου.

Θα σου μιλώ από εδώ

και εσύ θα με κοιτάς με τα υπέροχα ματάκια σου

και θα κάνεις άκρη τα σύννεφα με τη φουντωτή ουρίτσα σου.

Αντίο καλέ μου.

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.

Η εγκληματικότητα, ο φόβος και ο Mad Max

2009-03-28T01:18:00.000-07:00

Πριν δύο εβδομάδες και ενώ είχα μεταβεί στην Αθήνα και ενώ έτρωγα με την κολλητή σε «καλό» εστιατόριο, η τσάντα μου έκανε φτερά. Ήταν η ίδια μέρα που σκοτώθηκε η 32χρονη στο Γερμανό του Βύρωνα… Τρία χρόνια πριν, ξύπνησα πρωί στο σπίτι μου και μου έλειπαν λαπ τοπ, πορτοφόλι, τηλέφωνα, κλπ…

Έξαρση της εγκληματικότητας. Εννοείται. ..

Έτσι, μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό τον τελευταίο καιρό, κάτι που έγραψε ο Ρούσσος Βρανάς στα Νέα. Για μια κοινωνία που θα μοιάζει όλο και περισσότερο στο Mad Max.Το θυμάστε το Mad Max; Στην ταινία αυτή λοιπόν, βασιλεύει η παρανομία, η οικονομία έχει καταρρεύσει, το ίδιο και οι κοινωνίες. Ξέφρενες συμμορίες λυμαίνονται τα πάντα, οι άνθρωποι σκοτώνουν και τη μάνα τους για ένα λίτρο βενζίνης. Ένα βάρβαρο φουτουριστικό σύμπαν, που όμως αν κοιτάξουμε γύρω μας τα σημάδια, θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα.

Στις εικόνες αυτές, εγώ θα προσέθετα και εκείνες από την ταινία «Children of Men». Ένας κόσμος φασισμού, στυγνής καταστολής, με βομβιστικές επιθέσεις, ορδές μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με αξιωματούχους καλά απομονωμένους σε γυάλες αδιατάρακτης ηρεμίας μακριά από τους πολίτες που αλληλοσφάζονται. Τα έργα του πολιτισμού (κι αυτό με καίει περισσότερο), έχουν καταστραφεί και όσα έχουν σωθεί, στολίζουν σαλόνια πλουσίων. Όταν την είδα πριν 2 χρόνια συγκλονίστηκα, γιατί μου φάνηκε πολύ προφητική.
Σας φαίνονται απίθανα όλα αυτά; Και όμως, ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι είναι ικανός για τα χειρότερα.

Φεύγω από τις ταινίες και έρχομαι στη δική μου επόμενη μέρα.
Βγήκα στο κέντρο γι α δουλειές και εκεί αισθάνθηκα μερικά πολύ παράξενα πράγματα. Είχα αγκαλιάσει την τσάντα μου λες και κάποιος ανά πάσα στιγμή θα ερχόταν να μου την αρπάξει, κοίταξα τουλάχιστον 3 φορές πίσω μου να δω ποιος με ακολουθεί. Και για πρώτη φορά ένιωσα φόβο. Ένωσα ευάλωτη και εξαιρετικά ανασφαλής να κυκλοφορήσω. Και μετά ένιωσα – ναι το ομολογώ – μισανθρωπία, εχθρότητα, ξενοφοβία. Συναισθήματα σα σκουλήκια, αλλά τα ένιωσα. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλα μου τα ιδανικά, τις ανθρωπιστικές αξίες, για να πολεμήσω τα σκουλήκια.

Αργότερα διάβαζα: « Στο όνομα του φόβου, ο άνθρωπος συρρικνώνεται, υψώνει τείχη αυτοπροστασίας και αμπαρώνεται σε ένα κελί. Αντιδράσεις που μας γυρνάνε ολοταχώς προς τα πίσω εμφανίζονται. Η αυτοδικία, η μισαλλοδοξία, η ξενοφοβία, η ακραία συντηρητικότητα, είναι ορισμένες από τις πιο σκοτεινές παρενέργειες της ανασφάλειας που γεννά ο φόβος της εγκληματικότητας και ενδέχεται να πάρουν μορφή χιονοστιβάδας».

Συνεπώς η δική μου εμπειρία, θα μπορούσε να αποτελέσει μία εξατομικευμένη μελέτη περίπτωσης για το πώς λειτουργούν τα συναισθήματα απέναντι στο φόβο της εγκληματικότητας. Εγώ όμως προσπάθησα να βάλω τη συνείδηση μπροστά για να παρακάμψω τα ένστικτα. Είναι δυνατόν όμως να γίνει κάτι τέτοιο σε μαζικό επίπεδο;

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Κατά πόσο οι άνθρωποι θα μπορέσουμε να προτάξουμε τις αξίες που χρόνια έχουμε οικοδομήσει απέναντι στο μίσος και το φόβο. Κατά πόσο, σε αυτή την κρίσιμη καμπή που διέρχεται ο κόσμος και ο πολιτισμός, θα αποφύγουμε τη ζούγκλα και τα ξέφρενα ένστικτα, οδηγούμενοι με μαθηματική ακρίβεια σε κάτι που εγώ θα ονόμαζα Μεταμοντέρνο Μεσαίωνα.

Διαφορετικά, ένας νέος κόσμος βαρβαρότητας είναι πολύ πιθανό να ανατείλει. Αναρωτιέμαι μόνο μήπως το ανθρώπινο είδος χρειάζεται ακριβώς αυτές τις σκοτεινές εποχές, χρειάζεται να πιάσει πάτο, για να αρχίσει να σηκώνεται ξανά.
Ένα μόνο είναι το σίγουρο: Στον νέο αυτό κόσμο, δε θα υπάρχει κανένας Τρελός Max να μας σώσει.

Όταν το Παιδί της Αφροδίτης ήρθε σε επαφή με τις πολιτισμικές θεωρίες.

2009-03-04T09:21:00.000-08:00

Αυτόν τον καιρό διαβάζω με πάθος πολιτισμικές θεωρίες. Διαβάζω Marx, Weber, Durkheim, Gramci, Adorno, Habermas, Althusser και έπονται άλλοι πολλοί.

Και σκέφτομαι: ρε γαμώτο, όλη μου τη ζωή διαβάζω. Πώς είναι δυνατόν τόσα χρόνια να μην είχα ιδέα για όλα αυτά τα πράγματα;
Θα μου πεις: με τις αρχαιολογίες, τις ιστορίες, τις ιστορίες της Τέχνης, τι περίμενες;
Και όμως. Πρέπει κανείς να σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες για να τα γνωρίσει αυτά; Και εν πάση περιπτώσει γιατί οι εν λόγω ανθρωπιστικές σπουδές να μένουν αποκομμένες από τις κοινωνικές και πολιτισμικές θεωρίες;
Σάμπως η αρχαιολογία δε θα έπρεπε πρωτίστως να συνδέεται με την κοινωνιολογία, την κοινωνική ανθρωπολογία και τις ιδέες που έχουν διατυπωθεί για τις ανθρώπινες κοινωνίες; (οι λόγοι βέβαια που στην Ελλάδα οι επιστήμες αυτές είναι τόσο αυτοαναφορικές, είναι καθαρά ιστορικοί και βέβαια πολιτικοί αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ).

Και έπρεπε να σκοτωθεί ένα 16χρονο παιδί, να γίνει μια ριμάδα εξέγερση και βέβαια μια οικονομική κρίση για να συνειδητοποιήσω ότι «κάτι σάπιο, όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ, υπάρχει όχι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά στο παγκόσμιο καπιταλιστικό βασίλειο».
Και έτσι να ανακαλύψω ότι στοχαστές έχουν μιλήσει εδώ και 100 και 150 χρόνια για την ηγεμονική ιδεολογία του καπιταλισμού, την ανθρώπινη αλλοτρίωση μέσα από τη γραφειοκρατία, την εμπορευματοποίηση, την κουλτούρα του καταναλωτισμού και βέβαια τη συστηματική παραπλάνηση μέσω της πολιτιστικής βιομηχανίας και την ψευδαισθητική θέση του ατόμου στο σύγχρονο κόσμο.

Και σκέφτομαι: έφτασα 32 χρονών, με σπουδές, πτυχία, ένα σημαντικό πολιτισμικό κεφάλαιο και αξιόλογες δόσεις προσωπικής αναζήτησης, για να αρχίσω να ανακαλύπτω τις δομές του νεωτερικού κόσμου.
Πόσος κόσμος εκεί έξω, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, καταπίνει αμάσητη την καπιταλιστική τροφή; Πόσος κόσμος θεωρεί φυσική και δεδομένη την υπάρχουσα μορφή του κόσμου; Καταναλώνει με ευχαρίστηση – δε λέω – τα προϊόντα της μαζικής κουλτούρας; με λίγα λόγια κοιμάται τον ύπνο του δικαίου;

Και σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει ο Λουί Αλτουσέρ όταν μιλά για τον κυρίαρχο ιδεολογικό μηχανισμό του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα και ειδικότερα το ελληνικό που τόσο μεθοδευμένα αναπαράγει του μύθους, τους ρόλους, τα πρότυπα. Που διδάσκει (και αυτό κουτσά, στεγνά, ξύλινα) την απαράμιλλη λάμψη του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, τις διανοητικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού αλλά και ολόκληρη τη θετικιστική πλάνη εφεξής. Αλλά δε λέει κουβέντα για το σύγχρονο κόσμο, τη μορφή του, την παγκοσμιοποίηση, το υπάρχον σύστημα. Και βάζει μαθητές να γράφουν εκθέσεις για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, χωρίς να λέει όμως την αλήθεια. Σκεπτόμενοι πολίτες; Οι πιο επικίνδυνοι...

Δηλαδή πρέπει να φτάσει κανείς τουλάχιστον στη φάση του διδακτορικού ή έστω να ανήκει στη μικρή εκείνη κατηγορία που αγαπά τη γνώση, για να έρθει σε επαφή με ιδέες και έννοιες που θα έπρεπε να τις έχει γνωρίσει πολύ νωρίτερα;

Πόσος κόσμος εκεί έξω ζει με το όνειρο μιας Mercedes, μιας Luis Vuitton, ζει για να είναι ισόβια χρεωμένος στις τράπεζες, για να γίνει μεγαλοστέλεχος μιας επιχείρησης, να πατήσει επί πτωμάτων, να κάνει πλαστική στο στήθος, να φτιάξει κορμάρα, να αποχαυνωθεί υπέροχα στα μεσημεριανά κουτσομπολίστικά, να μάθει την αλήθεια στις ειδήσεις των 8.... Πόσος κόσμος;........

Το μέταλλο που καίει

2009-02-02T08:58:00.000-08:00

Πάλι εδώ. Πάλι στην αγαπημένη θέση, στην αγαπημένη πόλη. Έχω καιρό να γράψω στο blog. Πόσα κείμενα ξεκίνησαν και ποτέ δεν τελείωσαν. Ποστς μισοτελειωμένα και ποτέ ανεβασμένα. Έρχεται πάντα όμως η κατάλληλη στιγμή για όλα.

Μέρος Πρώτο
Άλσος Παγκρατίου - Μια ύπουλη τακτική

Πριν από λίγο καιρό λοιπόν και μετά από χρόνια αδιατάρακτης αδιαφορίας, το Άλσος Παγκρατίου, γέμισε ξαφνικά με νέους κάδους απορριμμάτων. Μια κίνηση φαινομενικά θετική και ευπρόσδεκτη. Τι πιο απλό; Τι πιο ανάξιο λόγου και σημασίας; Ολοκαίνουριοι κάδοι απορριμμάτων... Σε μια άλλη πόλη, σε μια άλλη χώρα ίσως να ήταν έτσι. Όχι όμως στην περίπτωσή μας. Όχι όταν ξέρεις τι παίζεται από πίσω…..

Λίγες μέρες πιο πριν, δεύτερο χτύπημα ξαφνικού ενδιαφέροντος για το Άλσος. Αυτή τη φορά σειρά είχε η ανάπλαση της παιδικής χαράς. Η υποψία έγινε βεβαιότητα και η ένδειξη απόδειξη. Απόδειξη για την ύπουλη τακτική που ακολουθεί ο Δήμος για να προωθήσει τα σχέδια του. Και η οποία έχει ως εξής: Αφενός μεν δημιουργούμε μία ατμόσφαιρα ανάπλασης, έτσι ώστε να εντάξουμε αργότερα σε αυτή ως φυσιολογικό αποτέλεσμα τα σχέδιά μας, αφετέρου δε, δίνουμε στους κατοίκους την αίσθηση του ενδιαφέροντος και της φροντίδας του δημόσιου χώρου, έτσι ώστε να αγκαλιάσουν μετά το απώτερο εγχείρημά μας.

Τι άθλια λογική, τι απατεωνίστικη, ύπουλη πολιτική.... Δηλαδή, αφού έχουμε είτε εγκαταλείψει, είτε αδιαφορήσει για ένα δημόσιο χώρο, αφού τον έχουμε αφήσει να μαραζώσει και βέβαια δεν έχουμε προβεί ποτέ σε καμία βελτιωτική ενέργεια, ξαφνικά επιδεικνύουμε το αυτονόητο ενδιαφέρον, αυτό που θα έπρεπε έτσι και αλλιώς να έχουμε δείξει, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουμε τις σκοπιμότητές μας.

Πόσοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι, δεν έχουν αφεθεί στο έλεός τους, μέχρι να βρεθεί ο «σωτήρας»! Ο ιδιώτης που θα καθαρίσει το χώρο από τη βρωμιά, θα τον «ευπρεπίσει», και στον οποίο οι πολίτες θα μπορούν να απολαμβάνουν τη βόλτα τους άφοβα. Όλως τυχαίως βέβαια, ο χώρος θα έχει καφετέριες, εμπορικά καταστήματα και ελάχιστο πράσινο.
Για κάτι που έπρεπε δηλαδή να φροντίζει το Κράτος χάριν των πολιτών, αναλαμβάνει ο ιδιώτης.....

Σε αυτό το χώρο που τώρα καταλαμβάνει το μικρό γήπεδο μπάσκετ, ο κος Δήμαρχος θέλει να φτιάξει "θεατράκι". Σε ένα Άλσος μόλις 25 - 30 στρέμματων...Μήπως έχει γίνει παρεξήγηση;
Πρόκειται για το Άσος Παγκρατίου και όχι για το Δάσος της Βουλώνης....

Και βέβαια τί θα είναι ένα θέατρο χωρίς καφετέρια, καρέκλες, τραπεζάκια, κλπ....

Μέρος Δεύτερο
Το μέταλλο που καίει

Παρακολουθώντας στο TVXS την τραγωδία της κοπής των δέντρων στην Κυψέλη και των συμπλοκών που ακολούθησαν, συνειδητοποίησα το μέγεθος της κρατικής τρομοκρατίας που εδραιώνεται στη χώρα. Αφού φτάσαμε στο σημείο ένα τέτοιο θέμα να καταλήγει σε οδομαχίες και τραυματισμούς, δυστυχώς αυτό σημαίνει ότι κάθε έννοια κοινωνικής συναίνεσης έχει πλέον χαθεί. Πόλωση. Μόνο πόλωση. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φταίει η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της (άλλωστε ο Κος Κακλαμάνης είναι άξιο σπλάχνο της Δεξιάς), που με τις άθλιες μεθοδεύσεις τους και την προκλητική συμπεριφορά τους, δημιουργούν στην κοινωνία μία τεταμένη και συγκρουσιακή κατάσταση.

Δεν μπορεί να πηγαίνεις αξημέρωτα, συνοδεία ΜΑΤ και να κόβεις αιωνόβια δέντρα στο κέντρο της πόλης. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Και μετά να συγκεντρώνεις όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, χρυσαυγίτες και τα ρέστα, βδελυρά υποκείμενα που επί δεκαετίες σέρνεις από πίσω σου, να τα βάζουν με πολίτες. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ακόμα και ο πιο μετριοπαθής πολίτης τα παίρνει στο κρανίο. Με αυτόν τον τρόπο ο θυμός και η απογοήτευση γίνονται μέταλλα σκληρά, πυρωμένα που καίνε. Και κάνουν τζιζ όταν πας να τα αγγίξεις. Το κατάλαβες; Έτσι πολώνεις την κοινωνία και δημιουργείς έκρυθμες καταστάσεις. Εσύ το κάνεις αυτό και μόνο εσύ.

Επίλογος
Τα δέντρα είναι ζωές, είναι ψυχές. Είναι τα Έντς του Τόλκιν. Αυτά τα δέντρα που κόπηκαν, ήταν ότι είχε απομείνει από παλαιό δάσος που υπήρχε στην Πατησίων, πριν η Αθήνα γίνει αυτή η υδροκέφαλη πόλη του σήμερα. Ήταν ένα ιθαγενές κομμάτι φύσης από μια άλλη εποχή, πριν πλακώσουμε εμείς οι αδηφάγοι χωριάτες κατακτητές. Και ο Κος Κακλαμάνης, το ισοπέδωσε για να φτιάξει υπόγειο παρκινγκ. Θρηνώ πραγματικά για την απώλεια αυτή.

Δε θα γίνει αυτό όμως στο Άλσος Παγκρατίου. Όχι, αυτό δε θα γίνει.

2008-12-24T12:16:00.000-08:00

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα και Χαρούμενες Γιορτές.

Όσα συνέβησαν και συμβαίνουν, μας επηρέασαν με πολλούς τρόπους.

Ας καθήσουμε τις μέρες αυτές με νηφαλιότητα, να αναλογιστούμε τα πράγματα, να σκεφτούμε τη στάση μας απέναντι σε αυτά, απέναντι στους άλλους, τη θέση μας μέσα στον κόσμο. Ας στοχαστούμε λίγο πάνω στις αλλαγές και σε αυτά που έρχονται και ας ονειρευτούμε λίγο...

Είμαστε όλοι συγκοινωνούντα δοχεία, συνυπεύθυνοι και αν το θελήσουμε - διαμορφωτές καταστάσεων.

Για αυτές τις γιορτές και από εδώ και στο εξής: περισσότερη απλότητα, λιγότερη κατανάλωση, αλληλεγγύη (να μια υπέροχη λέξη που επανήλθε), αγάπη και ουσιαστική επικοινωνία.

Χριστούγεννα είναι ρε παιδί μου, όμορφη γιορτή, ας τα ευχαριστηθούμε!!!

Οι κλώνοι της Μαρίας Αντουανέτας

2008-12-21T08:58:00.000-08:00

Αύγουστος 2004. Τελετή έναρξης ολυμπιακών αγώνων. Αρχίζει το λυρικό αριστούργημα του Δημήτρη Παπαϊωάννου και ρίγη συγκίνησης με διαπερνούν. Υπερηφάνεια. Όχι για κάτι μακρινούς προγόνους σε ένα άπιαστο παρελθόν, αλλά για ένα αντικειμενικό, χειροπιαστό παρόν.

Δεκέμβριος 2008. Απογοήτευση, οργή, ξεφτίλα. Θρηνώ για το όνειρο εκείνης της αυγουστιάτικης νύχτας που έγινε στάχτη.

Πώς γίνεται σε τέσσερα χρόνια να διαλύθηκαν όλα; Η χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και του διεθνούς δανεισμού, με λόγια κυβερνητικών να δηλώνουν πως το Μάη μπορεί να μην υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Πώς γίνεται η χώρα, ενώ πλησίαζε το μέσο ευρωπαϊκό χώρο, να κατρακυλάει τώρα στη θέση των χωρών της περιφέρειας; Να γίνεται μία Ρουμανία, μία Βουλγαρία; Βαλκάνιοι ξανά….

Στη χώρα αυτή, το σύστημα αξιών που νοηματοδοτεί την κοινωνία, έχει καταρρεύσει. Και η Παιδεία, η πολύπαθη παιδεία…. Τα παιδιά έχουν σηκώσει στους ώμους τους το πρόταγμα της αλλαγής μιας ολόκληρης κοινωνίας και πάνε... Πώς να γυρίσουν πίσω στο σχολείο σα να μη συνέβη τίποτα; Γιατί να γυρίσουν πίσω σε ένα θεσμό απαξιωμένο, χρεωκοπημένο; Τα παιδιά βράζουν από απελπισία, από θυμό, τα παιδιά στιγματίστηκαν από τη δολοφονία του Αλέξη. Τα οργισμένα συνθήματα στους τοίχους των σχολείων το δείχνουν..

«Ζήτημα αν ο ξάδελφος σου έχει κάνει μάθημα δύο εβδομάδες από την αρχή του χρόνου….» λέει η θεία. Ξέρετε τι σημαίνει μια τόσο παρατεταμένη αποχή από τη γνώση, από τη σχολική ζωή, από την κανονικότητα που πρέπει να έχει ένα παιδί στη ζωή του; Ολέθριο…. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη, έχει αποφασίσει να «κάψει» μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων. Να κάψει το πιο σοβαρό χαρτί που έχει για το μέλλον…

Και δε βγαίνει κανείς να μιλήσει. Να κάνει μία εξαγγελία σοβαρή, να δείξει ότι αντιδρά, ότι καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Να κάνει ένα πρώτο βήμα για να διορθωθεί η κατάσταση. Πώς θα ηρεμήσουν τα πράγματα; Από μόνα τους; Ένας υπουργός Παιδείας άφαντος, απών. Η απόλυτη κουφαμάρα, η απόλυτη βουβαμάρα. Μα τι είναι αυτοί ρε παιδάκι μου; Λοβοτομημένα ανδρείκελα; Εξωγήινοι; Από ποια ταινία τρόμου βγήκαν και προσγειώθηκαν σε αυτή τη χώρα; Μια ολόκληρη κυβέρνηση σε ρόλο Μαρίας Αντουανέτας, αποτραβηγμένη, απαθής, αδιάφορη, μέσα στις δικές της Βερσαλλίες. Αριστοκράτες, αυλικοί, ευγενείς της πεντάρας, μακριά από την πραγματικότητα, από την αληθινή ζωή.

«Δεν έχει ο λαός ψωμί; Δώστε του παντεσπάνι!!!!» Πρόσεχε όμως. Γιατί ο λαός ενίοτε τα παίρνει στο κρανίο, μπαίνει στα ανάκτορα και τα κάνει λαμπόγυαλο..

Ε, λοιπόν, τώρα που το ξανασκέφτομαι, καθόλου παράξενο πώς όλα άλλαξαν σε τέσσερα χρόνια. Είναι απλό: βάζεις κλώνους Μαρία Αντουανέτας να διοικήσουν τη χώρα και έχεις έτοιμη την τέλεια συνταγή αποτυχίας! Αλλά όπως έγραψε ο Δ. Δανίκας στα ΝΕΑ, «κόλαση ψήφισες και έδωκες, κόλαση θα πάρεις»!!

Greek History X - Η αρχή της βίας

2008-12-21T08:47:00.000-08:00

(άρθρο που δημοσιεύτηκε στις πατρινές εφημερίδες "Πελοπόννησος" και "Εθνικός Κήρυξ", στις 12 - 12 - 08)

Υπάρχει μία πολύ ωραία ταινία του Ντέϊβιντ Κρόνεμπεργκ με τίτλο «Το τέλος της βίας». Μακάρι αυτός να ήταν ο τίτλος του κειμένου και ο τίτλος της κοινωνίας αυτής. Γιατί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτές τις μέρες με έχει συγκλονίσει η εικόνα της βίας και του μίσους. Βία και μίσος που όπλισαν το χέρι του ανόητου αστυνομικού, βία και μίσος στις πρακτικές των αστυνομικών σωμάτων, βία και μίσος σε όσα επακολούθησαν και βιώνουμε τέσσερις μέρες τώρα. Τυφλή οργή και ωμή, φανατισμένη καταστροφή.

Θυμωμένοι αστυνόμοι, θυμωμένοι αναρχικοί, θυμωμένοι πολίτες, θυμωμένοι μαθητές, θυμωμένοι μετανάστες. Μια ολόκληρη κοινωνία θυμωμένη. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά δείχνουν μία τεράστια πόλωση, μία παθογένεια τόσο βαθιά και ριζωμένη, που διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία και εκφράζεται με ζωώδη εμπάθεια και κούφια αντίδραση.

Πουθενά μέσα σε όλα αυτά το όνειρο, το όραμα, η ελπίδα, η ιδέα.

Στο Μάη του 68 τα ίδια τα προτάγματα ήταν το «Όνειρο» και «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι φοιτητές απαίτησαν μια πολιτεία δημοκρατίας και συνταγματικών ελευθεριών, φώναξαν: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

Αυτό που παρατηρήθηκε όμως τις τελευταίες μέρες, ήταν η στείρα απαξίωση, η λογική του απωθημένου, η παράνοια του βανδαλισμού. Η αντίδραση χωρίς πρόταση, η αντίδραση χωρίς ιδεολογία. Και όμως αυτό ήταν το πρόσταγμα των τελευταίων ημερών. Κατάλυση έστω και στιγμιαία ενός σαθρού συστήματος. Μία ιδιότυπη εξέγερση που αρχίζει και τελειώνει στην ισοπέδωση. Η αντίδραση όμως που δε συνοδεύεται από ελπίδα και ακόμα περισσότερο όταν δε βρίσκει γόνιμους ιδεολογικούς χώρους να εκτονωθεί, όταν δεν έχει πού να στραφεί, γίνεται μηδενισμός. Nihil, τίποτα. Και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο αυτοκτονικό για μία κοινωνία από το μηδενισμό. Τίποτα πιο απαισιόδοξο, μελαγχολικό και ζοφερό.

Το διαφορετικό στοιχείο λοιπόν στα πρόσφατα επεισόδια, ήταν μία νέα έκφανση της βίας. Παρατεταμένη, έντονη, λυσσαλέα. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό και χειρότερο θα είναι το σκηνικό από εδώ και στο εξής. Διότι η βία είναι ενσωματωμένη πια στην κοινωνία. Βία υπήρχε πάντα, σε όλες τις εποχές, μόνο που στην τωρινή μπαίνει τόσο πολύ στη ζωή μας, με τόσους τρόπους και από πολύ νωρίς. Βία στην οικογένεια, βία στο σχολείο, βία στην τηλεόραση, λεκτική βία στο δρόμο. Όσο δε μεγαλύτερες οι ανισότητες, τα κοινωνικά χάσματα, τόσο μεγαλύτερη και η βία. Αυτό που παρακολουθήσαμε, ήταν το ξέσπασμα απέναντι σε μια εχθρική πραγματικότητα, απέναντι στον πολιτισμό του καπιταλισμού που δημιουργεί άνισες σφαίρες γκλαμουριάς και νεοφτωχισμού. Όσο πιο μεγάλη η απογοήτευση, η προδοσία και η περιθωριοποίηση, τόσο πιο έντονη η βία ως ο πλέον εύκολος και ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης στις σύγχρονες κοινωνίες των πόλεων.

Ποτέ ίσως ξανά στην ελληνική κοινωνία δεν ακούστηκαν τόσο συχνά λέξεις όπως «Μίσος», «Οργή», «Εκδίκηση», εκφράσεις όπως «Θα σας φάμε», «Θα καούν όλα», «Θα τα σπάσουμε όλα». Ας αναλογιστούμε λίγο τη σημειολογία των φράσεων αυτών και ας κάνουμε τις αναγωγές.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας στους τοίχους των συνοικιών, θα το δούμε. «Ταξικό Μίσος». Αυτό γράφουν οι τοίχοι, αυτό γράφει η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Greek History X λοιπόν, για να παραφράσουμε μια άλλη σπουδαία ταινία. Και τα καλύτερα έρχονται.

Days of Thunder

2008-12-14T10:12:00.000-08:00

Χαιρετώ όλους εκεί έξω!

Είμαι καινούρια στην παρέα σας και αυτό είναι το πρώτο μου post.

Εύχομαι καλή επικοινωνία και καλή συνέχεια!

Μια αστραπή ήταν. Σείστηκε ο ουρανός και άνοιξε και ξεχύθηκε μια λάμψη που φώτισε την πραγματικότητα από την εικονική πραγματικότητα.

Την πραγματικότητα της κοινωνικής απόγνωσης, της κοινωνικής εγκατάλειψης, της αδικίας, της χρεωκοπίας ενός σαθρού και διεφθαρμένου συστήματος. Και από την άλλη η εικονική πραγματικότητα της δήθεν δημοκρατίας, της δήθεν δικαιοσύνης, του πολιτισμού της κατανάλωσης και του καπιταλισμού.

Και το χάσμα, άλλοτε συνειδητοποιημένα, άλλοτε εντελώς ενστικτώδικα, οδήγησε σε ξέσπασμα. Ξέσπασμα οργής και θυμού. Χωρίς όραμα; Ναι! Χωρίς αίτημα; Ναι! Ισοπεδωτικό; Ναι! Μηδενιστικό; Ναι. Αυτή άλλωστε είναι η έννοια του ξεσπάσματος. Τυφλή και ωμή ενέργεια. Και όσο πιο βίαιο και ύπουλο το σύστημα, τόσο πιο βίαιη και ωμή η ενέργεια. Και όσο πιο θολός ο στόχος, όσο πιο θολή η ιδεολογία, τόσο πιο εκφυλισμένη η αντίδραση.

Εγκρίνω όσα έγιναν; Όχι βέβαια. Ένα παιδί της Αφροδίτης δεν μπορεί ποτέ να δεχτεί τη βία, την καταστροφή, τη μισαλλοδοξία, το μαρασμό του πνεύματος. ΠΟΤΕ. Οφείλω όμως να τα κατανοήσω, να τα ερμηνεύσω.

Μόλις προχθές, έσκασε η σαπουνόφουσκά μου και προσγειώθηκα ανώμαλα. «Σκέψου» μου είπε ο γνωστός μου, «ότι διαμορφώνονται δύο άνισοι κόσμοι φτώχιας και γκλαμουριάς. Σκέψου ότι υπάρχουν άτομα που δεν έχουν πλέον πρόσβαση στα αγαθά». Και τα έβαλα κάτω. Και σκέφτηκα το κύμα νεοφτωχισμού που εξαπλώνεται, την ανυπαρξία του κοινωνικού κράτους, την κοροϊδία και τον εμπαιγμό της εξουσίας, την κραυγαλέα και μεθοδευμένη αδιαφορία στα δικαιώματα του πολίτη και από την άλλη το ψεύτικο στρας του lifestyle, την πλαστική ομορφιά του σύγχρονου υλικού κόσμου. Και σκέφτηκα την πόλη αυτή, που εκατοντάδες παιδιά της - ναρκομανείς έχουν αφεθεί στο έλεος του Θεού, ζωντανοί – νεκροί να περιφέρονται ανάμεσά μας, που η πρέζα διακινείται μπροστά στα μάτια μας, που χιλιάδες μετανάστες γκετοποιούνται μην έχοντας στον ήλιο μοίρα, την πόλη αυτή, που οι άστεγοι και οι περιθωριακοί διαρκώς αυξάνονται.

Και όλα ξεκαθάρισαν. Όλα εξηγήθηκαν.
Κάποιοι κατάλαβαν. Οι περισσότεροι όχι. Φροντίζει πολύ προσεχτικά για αυτό η εξουσία με τα όργανά της, κανάλια και ΜΜΕ.

Μια αστραπή αλήθειας ήταν. Ένα εκτυφλωτικό στιγμιότυπο της ταινίας του μέλλοντός μας. Ένας κεραυνός όχι εν αιθρία αλλά σε έναν πολύ πολύ σκοτεινιασμένο ουρανό.
Θα βρέξει; Μάλλον ναι. Όλα δείχνουν πως ναι.